VI.3.2.1 Onzichtbare risico’s

Een concrete aanleiding om onderzoek te doen kan bij traditionele risico’s eenvoudig worden aangewezen, zo blijkt uit de rechtspraak. In twee zaken die werden voorgelegd aan de Rechtbank Gelderland1 respectievelijk het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch,2 werd de verzekeringnemer geconfronteerd met hiaten in de dekking. Het ging daarin om een tweetal vorkheftrucks respectievelijk een partij zaaigoed die niet verzekerd bleken te zijn. Bij de beoordeling van de vraag of de tussenpersoon zijn zorgplicht had geschonden, werd sterk meegewogen dat de tussenpersoon de betreffende niet-verzekerde objecten simpelweg had kunnen waarnemen. De tussenpersoon had de bedrijven bezocht en de niet-verzekerde zaken waren daar letterlijk zichtbaar geweest. De vorkheftrucks en het zaaigoed konden de tussenpersoon niet zijn ontgaan, zeker niet nu deze zaken te maken hadden met de kernactiviteiten van de bedrijven.

Waar bij traditionele risico’s de onderzoeksplicht van de tussenpersoon op deze concrete wijze kan worden ingevuld, is dit bij cyberrisico’s echter niet het geval. Dergelijke risico’s zijn in de regel niet zichtbaar en weinig tastbaar. Het gaat daarbij immers om – bijvoorbeeld – data, geautomatiseerde bedrijfsprocessen, de wijze waarop een en ander is ingericht en beveiligd, plus de manier waarop het personeel daarmee vervolgens omgaat. Dit vraagt derhalve om een andere beoordeling.