414 De toegevoegde waarde van de aanpassingsbevoegdheid

In de praktijk is gebleken dat in geval van uitzonderlijke omstandigheden door raden van commissarissen reeds een beroep wordt gedaan op de algemeen verbintenisrechtelijke regels die betrekking hebben op het aanpassen van overeenkomsten.1 De vraag is dan ook wat de wetgever precies voor ogen stond met het invoeren van art. 2:135 lid 6 BW. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt, dat het wetsvoorstel geenszins nieuwe bevoegdheden beoogt te scheppen, maar slechts de reeds bestaande wettelijke mogelijkheden dient te verduidelijken.2 De gedachte is dat hierdoor aan raden van commissarissen meer houvast wordt gegeven bij het uitoefenen van hun bevoegdheden inzake de bezoldiging van bestuurders.3 Een voorvraag die gesteld dient te worden is of aanpassing van een bonus, in geval een onderneming in zwaar weer verkeert, achterwege blijft omdat de aanpassingsbevoegdheid niet duidelijk is of omdat een eenzijdige aanpassing van de bonus zelden wordt gehonoreerd. Het doet zich voor dat het gesignaleerde ‘probleem’ een gevolg is van de hoge drempel die wordt opgeworpen om tot aanpassing over te gaan.4

Door aan te sluiten bij de strenge maatstaf van art. 6:248 lid 2 BW lijkt de kans dat succesvol een beroep gedaan kan worden op art. 2:135 lid 6 BW te verwaarlozen.5 Uiteraard is het aan de rechter om invulling te geven aan art. 2:135 lid 6 BW. De hoop dat een rechter in ruime zin zal oordelen dat het uitkeren van de bonus op basis van de redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, is mijns inziens echter ijdel. De verwachting is dan ook dat lid 6, zelfs als de raden van commissarissen zich meer bewust zijn van de hun toekomende bevoegdheid, niet veel zal opleveren. Op grond hiervan heeft art. 2:135 lid 6 BW in zijn huidige vorm mijns inziens geen bestaansrecht.6