7.0 Introductie

In het vorige hoofdstuk werd beschreven dat artikel 23 Rv standhoudt, ondanks het feit dat het buiten toepassing laten van dit artikel de effectiviteit van het EU-recht zou bevorderen. Dat hangt samen met de aan dat artikel ten grondslag liggende beginselen, welke evenzeer door het EU-recht worden gewaarborgd.

Na het instellen van de vordering volgt (in principe) de inhoudelijke behandeling van de zaak. Hierbij is de rechter dus gebonden aan de vordering van de eisende partij, zij het dat hij wel enige bevoegdheden heeft om de eisende partij aan te zetten tot enkele aanpassingen van de vordering. Deze bevoegdheden werden reeds beschreven in hoofdstuk twee en hoofdstuk zes. In dit hoofdstuk wordt besproken in hoeverre artikel 24 Rv toepassing kan vinden in een procedure waarin EU-recht een rol speelt. Het artikel beperkt de rechter in het gebruik van gegevens voor zijn einduitspraak. Aangezien feitelijke gegevens noodzakelijk zijn om te komen tot toepassing van materiële rechtsgronden van EU-recht zou artikel 24 Rv de effectiviteit van het EU-recht kunnen bedreigen. Artikel 24 Rv bindt de rechter aan de rechtsstrijd. Wanneer die binding echter met zich zou brengen dat er rechtsgevolgen tot stand komen waarover partijen niet vrijelijk kunnen beschikken en het een bepaling van openbare orde betreft, kan de rechter buiten de rechtsstrijd treden en kan hij het gehele dossier gebruiken voor zijn eindbeslissing. Over de openbare orde en de binding van de rechter aan het dossier handelen hoofdstuk acht en negen.

In dit hoofdstuk wordt eerst kort herhaald wat de Nederlandse rechtsstrijd precies omvat (paragraaf 7.1). Daarna wordt besproken wat de invloed van het EU-recht op artikel 24 Rv is, vooral in consumentenzaken (paragraaf 7.2) en wat de consequenties van de rechtspraak van het HvJ EU zijn voor de rechtsstrijd in appel en cassatie (paragraaf 7.3 en 7.4).