Hof Den Haag, 08-05-2025, nr. BK-24/656

Aan belanghebbende is voor het jaar 2018 een aanslag in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 37.301 (de aanslag). Bij gelijktijdig gegeven beschikking is € 44 aan belastingrente in rekening gebracht (de beschikking belastingrente).

Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur belanghebbendes bezwaar tegen de aanslag en de beschikking belastingrente gedeeltelijk gegrond verklaard en de aanslag verminderd tot een naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 33.482. De beschikking belastingrente is dienovereenkomstig verminderd.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld bij de Rechtbank. Er is een griffierecht geheven van € 50. De beslissing van de Rechtbank luidt:

“De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt de uitspraak op bezwaar;

- vermindert de aanslag tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 25.988 en vermindert de in rekening gebrachte belastingrente dienovereenkomstig;

- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde bestreden besluit;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 54,40;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 50 aan eiser te vergoeden.”

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. Er is een griffierecht geheven van € 138. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

Belanghebbende heeft op 26 augustus 2024 een nader stuk ingediend. Op 14 februari 2025 heeft belanghebbende een nader stuk aangeduid als ‘Pleitnota’ ingediend.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgehad ter zitting van 18 februari 2025. Partijen zijn verschenen. De Inspecteur heeft ter zitting een pleitnota overgelegd. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt.

Belanghebbende drijft vanaf 1990 een onderneming. In de periodes tot 2009 en vanaf 2014 wordt de onderneming gedreven in de vorm van een eenmanszaak.

Belanghebbende heeft bij [Verzekeringsmaatschappij] een ongevallenverzekering (de verzekering) afgesloten op grond waarvan hij recht had op een daggeldvergoeding voor elke dag dat hij tijdelijk arbeidsongeschikt zou zijn. Op het polisblad van de verzekering staat als beroep vermeld ‘timmerman schoonmaker’.

Op 4 september 2015 heeft belanghebbende een fietsongeval gehad.

Op 9 oktober 2015 is belanghebbende een overeenkomst van cessie aangegaan met [A B.V.] . In de overeenkomst van cessie is, voor zover in hoger beroep van belang, het volgende opgenomen, waarbij belanghebbende is aangeduid als cedent en [A B.V.] als cessionaris:

a. dat cedent een reeks vorderingen heeft of zal hebben op [Verzekeringsmaatschappij] hierna te noemen ‘cessus’;

b. dat het hier betreft de reeks vorderingen van cedent op cessus vanaf 4 september 2015 als volgt omschreven:

een claim voortkomend uit de arbeidsongeschiktheidsverzekering met [polisnummer] bij partijen genoegzaam bekend, ten gevolge van het ongeval d.d. 4 september 2015;

c. dat cessionaris gedurende de periode vanaf juni 2002 tot en met september 2015 cedent meerdere (geld)leningen heeft verstrekt ten behoeve van zakelijke activiteiten van cedent en ter ondersteuning in het levensonderhoud van cedent ter aanvulling op het inkomen van cedent in minder goede tijden, en deze schuld thans ingelost wil hebben, de totale som van de geldleningovereenkomsten bedraagt thans € 92000, zegge twee en negentig duizend euro, en de bijbehorende nog te berekenen rente volgens de geldleningovereenkomsten

d. dat cedent bereidt is, de vorderingen op cessus, over te dragen aan cessionaris, en dat cessionaris bereidt is de vorderingen op cessus van cedent te verkrijgen, opdat bij ondertekening van onderhavige overeenkomst de [vordering op; Hof] cessus tot het vermogen van cessionaris behoort, ter vereffening van de openstaande schulden van cedent aan cessionaris;

(…)

Cedent vereffent hierbij schulden aan cessionaris en draagt hierbij in eigendom over,

gelijk cessionaris deze overdracht bij deze in eigendom aanvaardt, alle vorderingen van cedent op cessus over de periode van 4 september 2015 tot aan het vervallen van de claim op basis van de arbeidsongeschiktheid ten gevolge van het ongeval d.d. 4 september 2015

a. Deze overdracht van cessie van cedent aan cessionaris voegt alle vorderingen van cedent op cessus betreffende de periode september 2015 tot de datum waarop de claim zal komen te vervallen tot het vermogen van cessionaris,

waarmee bij ondertekening is vast komen te staan dat cessionaris de enige rechthebbende op bovengenoemde vorderingen is en dat cessus de schuld/vordering enkel en alleen bevrijdend aan cessionaris kan voldoen;

b. De overdracht van cessie vindt plaats tegen het verminderen van de vorderingen van cessionaris op cedent voortkomend uit de uitgeleende geldsommen van cessionaris aan cedent.

Tevens is vast komen te staan dat cessionaris reeds sinds 4 september 2015 aan al zijn verplichtingen jegens cedent heeft voldaan.

(…)”

Bij vonnis van 20 maart 2018 heeft de kantonrechter van de Rechtbank Den Haag [Verzekeringsmaatschappij] veroordeeld om de uit de verzekering voortvloeiende daggeldvergoedingen te voldoen aan [A B.V.] . In het vonnis is, voor zover in hoger beroep van belang, opgenomen:

“2.2 [Belanghebbende] had als gevolg van een fietsongeval in de periode van 4 september 2015 tot en met 13 juni 2016 op grond van de verzekering recht op € 23.400,00 bruto aan daggeldvergoeding (300 x € 78,00).

Bij akte van cessie van 9 oktober 2015 heeft [belanghebbende] aan [A B.V.] ; Hof] overgedragen: “een claim voortkomend uit de arbeidsongeschiktheidsverzekering met polisnummer [polisnummer] bij partijen genoegzaam bekend, ten gevolge van het ongeval dd. 4 september 2015;”.

(...)

Bij conclusie van dupliek heeft [Verzekeringsmaatschappij] ; Hof] niet langer weersproken dat [belanghebbende] de vordering uit de verzekering rechtsgeldig aan [A B.V.] heeft overgedragen. Daarmee staat vast dat [A B.V.] gerechtigd is de vordering, waarop dit geschil betrekking heeft, bij [Verzekeringsmaatschappij] te incasseren.

Eveneens bij conclusie van dupliek heeft [Verzekeringsmaatschappij] (…) aangegeven de door [A B.V.] in dit geding gevorderde daggeldvergoeding over de periode van 4 september 2015 tot en met 30 juni 2016 van bruto € 23.400,00 aan [A B.V.] te zullen voldoen, zodra zij beschikt over een door [belanghebbende] ingevuld loonheffingsformulier op grond waarvan [Verzekeringsmaatschappij] de omrekening van bruto naar netto in haar huidige systeem kan maken.

(...)

5. Beslissing

De kantonrechter:

- veroordeelt [Verzekeringsmaatschappij] om tegen behoorlijk bewijs van kwijting aan [A B.V.] , binnen veertien dagen na ontvangst door [Verzekeringsmaatschappij] van een ingevuld loonformulier van [belanghebbende], het netto equivalent van € 23.400,00 bruto tot een maximum van € 16.154,00 te voldoen, (…)”

Tot de gedingstukken behoort een renseignement van [Verzekeringsmaatschappij] op

naam van belanghebbende waarop voor belastingjaar 2018 een uitkering van € 23.400 (de uitkering) en € 8.553 aan ingehouden loonheffingen is vermeld.

Belanghebbende heeft aangifte IB/PVV voor het jaar 2018 gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 37.301 dat als volgt is samengesteld:

De Inspecteur heeft de aanslag opgelegd conform de ingediende aangifte.

Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur de aanslag verminderd door de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] , die in de aangifte als buitengewone bedrijfsbate was aangegeven én als inkomsten uit vroegere dienstbetrekking, niet als buitengewone bedrijfsbate in aanmerking te nemen. Daarnaast heeft de Inspecteur de post ‘Overige buitengewone lasten fiscaal’ met € 18.959 gecorrigeerd. Deze aanpassingen resulteren in een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 33.482 dat als volgt is samengesteld:

3. De Rechtbank heeft geoordeeld, voor zover in hoger beroep van belang, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiser en de Inspecteur als verweerder:

“Heffingsgrondslag

13. Op grond van artikel 2.3 van de Wet inkomstenbelasting 2001 wordt inkomstenbelasting geheven over, onder meer, het door de belastingplichtige in het kalenderjaar genoten belastbaar inkomen uit werk en woning. Uit de wetsgeschiedenis[1] volgt dat met ‘genoten’ wordt bedoeld dat inkomen of een inkomensbestanddeel bij de belastingplichtige moet zijn opgekomen of op grond van specifieke bepalingen geacht moet worden bij hem te zijn opgekomen.

14. De rechtbank gaat er, gelet op het vonnis van de kantonrechter, ondanks het ontbreken van een akte van cessie van uit dat de vordering op [Verzekeringsmaatschappij] ; Hof] is gecedeerd. Eiser verbindt aan de cessie van de vordering het gevolg dat de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] niet door hem is genoten en daarom niet in de heffingsgrondslag betrokken mag worden. De rechtbank volgt eiser hierin niet. De omstandigheid dat de vordering is gecedeerd doet niet af aan de verknochtheid tussen eiser en de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] .[2] Het is de keuze van eiser geweest om de vordering te cederen. Cessie is dan ook een bestedingshandeling. De uitkering moet daarom worden geacht te zijn opgekomen bij eiser. Naar het oordeel van de rechtbank is de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] terecht tot de heffingsgrondslag gerekend.

Belastbare winst uit onderneming of belastbare periodieke uitkering

15. Vervolgens is de vraag hoe het inkomen fiscaal gekwalificeerd moet worden. Gelet op de rangorderegeling van artikel 2.14 van de Wet inkomstenbelasting 2001 dient eerst te worden beoordeeld of de uitkering kwalificeert als winst uit onderneming.

16. Op grond van artikel 3.2 van de Wet inkomstenbelasting 2001 is belastbare winst uit onderneming het gezamenlijke bedrag van de winst die de belastingplichtige als ondernemer geniet uit een of meer ondernemingen verminderd met de ondernemersaftrek en de MKB-winstvrijstelling. Op grond van artikel 3.8 van de Wet inkomstenbelasting 2001 is winst uit een onderneming het bedrag van de gezamenlijke voordelen die, onder welke naam en in welke vorm ook, worden verkregen uit een onderneming.

17. Naar het oordeel van de rechtbank hangt de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] onvoldoende samen met de onderneming van eiser om te kunnen spreken van een voordeel dat wordt verkregen uit een onderneming. Het recht op de uitkering van [Verzekeringsmaatschappij] is ontstaan door een fietsongeval dat eiser in privé heeft gehad. De in dit geval afgesloten arbeidsongeschiktheidsverzekering betreft een verzekering die niet zozeer ziet op arbeidsongeschiktheid ontstaan door bedrijfs- en beroepsongevallen, maar op arbeidsongeschiktheid op welke wijze dan ook ontstaan. Uitkeringen uit een dergelijke verzekering vormen geen winst uit onderneming.[3] Dat op het polisblad het beroep van eiser wordt genoemd, dat hij zelfstandig uitoefende, maakt dat niet anders.

18. De uitkering kwalificeert naar het oordeel van de rechtbank als een belastbare periodieke uitkering als bedoeld in artikel 3.100, eerste lid, onderdeel b., van de Wet inkomstenbelasting 2001.

19. Gelet op verweerders standpunt over kostenaftrek, dient het belastbaar inkomen uit werk en woning te worden verminderd tot € 25.988. De rechtbank zal het beroep gegrond verklaren.

20. Eiser heeft geen afzonderlijke beroepsgronden aangevoerd tegen de in rekening gebrachte belastingrente. Dat in strijd met enige regel van geschreven of ongeschreven recht rente in rekening is gebracht, is gesteld noch gebleken. Wel dient de rentebeschikking te worden verminderd overeenkomstig de vermindering van de aanslag.

(…)

[1] Kamerstukken II 1998/99, 26 727, nr. 3, p.78 en 79.

[2] Vgl. ECLI:NL:HR:1968:AX5999 en ECLI:NL:HR:2014:633.

[3] Vgl. Hoge Raad 20 januari 1954, ECLI:NL:HR:1954:AY2784 en Hoge Raad 2 december 1992, ECLI:NL:HR:1992:ZC5190.”

Het Hof acht termen aanwezig de Inspecteur te veroordelen in de door belanghebbende gemaakte proceskosten. Het Hof stelt deze kosten, op de voet van artikel 8:75 Awb in verbinding met het Besluit proceskosten bestuursrecht, vast op € 28,80 wegens reis- en verblijfkosten. Voor een hogere vergoeding acht het Hof geen termen aanwezig.

Voorts dient aan belanghebbende het voor de behandeling in hoger beroep gestorte griffierecht van € 138 te worden vergoed.

Het Gerechtshof:

- vernietigt de uitspraak van de Rechtbank, behoudens de daarin toegekende

vergoeding van proceskosten en griffierecht;

woning van € 10.082, waarbij de verrekening van de door [Verzekeringsmaatschappij] ten laste van belanghebbende ingehouden loonheffingen in stand dient te blijven;

vastgesteld op € 28,80;

- gelast de Inspecteur aan belanghebbende een bedrag van € 138 aan griffierecht te

vergoeden.

Deze uitspraak is vastgesteld door M.J.M. van der Weijden, R.A. Bosman en C. Maas, in tegenwoordigheid van de griffier, J. Azmi Shenouda. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 mei 2025.

De griffier, de voorzitter,

J. Azmi Shenouda M.J.M. van der Weijden

Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden.

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1 - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - (alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. - de naam en het adres van de indiener;

b. - de dagtekening;

c. - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. - de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.