Hof Amsterdam, 23-04-2026, nr. 25/1821

De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2019 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: ib/pvv) opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 21.698.

Belanghebbende heeft tegen voornoemde aanslag bezwaar gemaakt.

Bij uitspraak op bezwaar heeft de heffingsambtenaar de aanslag ib/pvv gehandhaafd. Belanghebbende heeft daartegen beroep ingesteld bij de rechtbank.

De rechtbank heeft als volgt beslist:

“De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt de uitspraak op bezwaar;

- vermindert de aanslag ib/pvv 2019 tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit

werk en woning van € 18.359 en rekening houdend met de algemene

heffingskorting, de ouderenkorting en de alleenstaande ouderenkorting;

- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde uitspraak op

bezwaar.”

Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 21 april 2026. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat met deze uitspraak wordt meegezonden.

De rechtbank heeft de volgende feiten vastgesteld (belanghebbende en de inspecteur worden in de uitspraak van de rechtbank aangeduid als ‘eiser’ respectievelijk ‘verweerder’):

“1. Eiser is geboren op [datum] en is woonachtig op het adres [straat]

te [Y] .

2. Eiser ontvangt in 2019 maandelijks een AOW-uitkering en een pensioenuitkering.

3. Eiser heeft zijn aangifte ib/pvv 2019 ingediend op 31 augustus 2020. Eiser heeft als

loon uit vroegere dienstbetrekking een bedrag van € 21.698 aangegeven. Ook heeft eiser

opbrengsten uit overige werkzaamheden opgegeven. Als bruto-opbrengsten uit de

werkzaamheden heeft eiser een bedrag van € 32.375 vermeld en als totale kosten een bedrag

van € 37.763. Tevens heeft eiser in zijn aangifte een bedrag van € 7.500 aan alimentatie

opgegeven, een bedrag van € 4.462 aan uitgaven voor specifieke zorgkosten en een bedrag

van € 3.147 aan studiekosten. Verder heeft eiser aangegeven dat hij recht heeft op

alleenstaande ouderenkorting.

4.Verweerder heeft conform de ingediende aangifte een voorlopige aanslag ib/pvv

opgelegd met een dagtekening van 16 oktober 2020. De teruggaaf is vastgesteld op € 1.382.

5. Bij het vaststellen van de definitieve aanslag ib/pvv 2019 zijn er correcties

toegepast. Het resultaat uit overige werkzaamheden, de alimentatie, de zorgkosten en de

studiekosten zijn gecorrigeerd. Ook is de alleenstaande ouderenkorting gecorrigeerd. Het

inkomen uit werk en woning (box 1) is vastgesteld op € 21 .698 en de te betalen aanslag

bedraagt € 1.380. Aan eiser is geen aanslag inkomensafhankelijke bijdrage

Zorgverzekeringswet opgelegd..”

Het Hof gaat uit van de hiervoor vermelde feiten en vult deze als volgt aan.

Tot de gedingstukken behoort een hoorverslag waarin onder andere is vermeld:

“Verslag van het gesprek op 20 februari 2025 om 10 uur in het Belastingkantoor [Y]

Aanwezigen:

- de heer [X] : belanghebbende

- de heer [naam 1] : namens de Belastingdienst

- de heer [naam 2] : namens de Belastingdienst

Aanleiding

Het gesprek heeft plaatsgevonden naar aanleiding van het bezwaarschrift dat de

heer [X] heeft ingediend tegen de aanslag inkomstenbelasting / premie

volksverzekeringen 2019 (hierna: de aanslag).

(…)”

Tot de gedingstukken behoort de volgende e-mail van belanghebbende van 11 maart 2025 aan de inspecteur met de aanhef “Hoorverslag 20.02.2025”:

“TER ATTENTIE VAN MR. [naam 2] ,

GEACHTE HEER [naam 2] ,

HERHALING STANDPUNT !!!

IN DE ZITTING VAN 28.12.2021 IN HET BIJZIJN VAN MRS. [naam 3]

+ MRS. [naam 4] [bedrijf 1] NEDERLAND

HEBBEN WLIDE TOEZEGGING VAN MR. [naam 5] & MRS. [naam 6] GEKREGEN DAT DE BEHANDELING VAN DE LOPENDE BEZWAREN FLEXIBEL + COULANT ZULLEN GESCHIEDEN.

*******************************************************************

DEEL IK U MEDE DAT 1K AKKOORD GA MET DE DOOR U OPGESTELDE HOORVERLAG MITS DE DOOR MIJ GEDANE OPMERKING(EN) OP DE DOOR U INGEDIENDE VERTOOGSCHRIFT ALSMEDE DE OPGEVOERDE AFTREKPOSTEN WORDEN GEHONOREERD.”

Op 13 maart 2025 heeft de inspecteur de rechtbank als volgt geïnformeerd.

“In de procedure ten name van de heer [X] , i.v.m. de aanslag IB 2019, heeft de

rechtbank tijdens de zitting partijen in de gelegenheid gesteld om alsnog een

hoorgesprek te houden. De zitting is geschorst en de zaak wordt aangehouden.

Op 20 februari jl. heeft een hoorgesprek plaatsgevonden.

Van het gesprek is op 25 februari jl. een verslag gemaakt en dit is aan de heer

[X] per email en per post verstuurd.

Op 11 maart jl. heeft de heer [X] per email gereageerd op het verslag.

Het hoorverslag van 25 februari jl. en de reactie van de heer [X] van 11 maart jl.

heb ik als bijlage opgenomen.”

In hoger beroep is in geschil of de aanslag ib/pvv voor het jaar 2019 verder verminderd dient te worden.

De rechtbank heeft, voor zover van belang in hoger beroep, het volgende overwogen:

“Bron van inkomen

7. Eiser heeft een negatief resultaat uit overige werkzaamheden aangegeven. Ter

zitting heeft eiser verklaard dat het geen resultaat uit overige werkzaamheden betreft, maar

winst uit onderneming. Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat dit resultaat/deze

winst niet in aanmerking kan worden genomen, omdat geen sprake is van een bron van

inkomen. Voordat de rechtbank aan de vraag toekomt of er sprake is van winst uit

onderneming of resultaat uit overige werkzaamheden, dient de vraag te worden beantwoord

of er sprake is van een bron van inkomen.

8. De rechtbank overweegt dat sprake is van een bron van inkomen wanneer met de

desbetreffende activiteiten wordt deelgenomen aan het economische verkeer met de

bedoeling daarmee duurzaam voordeel te behalen en dit voordeel ook redelijkerwijs kan

worden verwacht. Uit de stukken komt naar voren dat het negatieve resultaat is behaald met

het reisbureau [bedrijf 2] . Naar verweerder onweersproken heeft gesteld was

het resultaat gedurende de jaren 2014 tot en met 2023 negatief. Op grond van al hetgeen

eiser heeft aangevoerd en uit de stukken naar voren komt, is de rechtbank van oordeel dat

redelijkerwijs niet kon worden verwacht dat met de desbetreffende activiteiten duurzaam

positieve voordelen waren te behalen. Dat eiser door het - in 2015 afgegeven - negatieve

reisadvies naar [land] niet de omzet heeft kunnen draaien die hij voor ogen had, doet

hieraan niet af. Het advies bevestigt veeleer dat een voordeelsverwachting afwezig was. De

rechtbank is daarom van oordeel dat er geen sprake is van een bron van inkomen. Dit

betekent dat het door eiser aangegeven negatieve resultaat niet in aanmerking kan worden

genomen.

9. Eiser heeft zich nog erop beroepen dat verweerder de aangiften ib/pvv voor de

jaren 2017 en 2018 op dit punt heeft gevolgd. De rechtbank is van oordeel dat eiser zich niet

met succes op het vertrouwensbeginsel kan beroepen. Hij heeft immers niet aannemelijk

gemaakt dat bij de aanslagregeling van die jaren uitdrukkelijk aan de orde is geweest of

sprake was van een bron van inkomen.

Alimentatie

10. Eiser heeft ter zitting verklaard dat hij in 2009 in [land] echtscheiding heeft

aangevraagd. De ex-echtgenote heeft eiser in 2010 in [land] aangeklaagd voor alimentatie.

In 201 1 heeft hij zijn ex-echtgenote - naar eigen zeggen - weer “teruggenomen” op

aandringen van een [land] rechter en is de situatie feitelijk teruggedraaid. Hij is op

26 juni 201 1 opnieuw met haar in het huwelijk getreden. De ex-echtgenote is in 2012 samen

met de kinderen weer bij eiser gaan wonen. In 2019 moest de ex-echtgenote de woning, in

verband met een kort geding vonnis, verlaten. Dat heeft zij op 13 mei 2019 gedaan met

medeneming van het jongste kind. Eiser heeft dat kind zeven jaar niet gezien. De

ex-echtgenote heeft in een opvanghuis gewoond tot februari 2024, toen zij een woning

toegewezen kreeg. Eiser is op 29 november 2019 een echtscheidingsprocedure gestart. De

echtscheiding is uitgesproken op 9 november 2023. De ex-echtgenote is in 2019 een nieuwe

alimentatieprocedure gestart in [land] , waarbij zij het deed voorkomen dat zij in [land]

woonde, aldus nog steeds eiser.

11. Met betrekking tot de door hem overgelegde schriftelijke verklaring van zijn ex-

echtgenote over de door haar in 2019 per kas ontvangen maandelijkse bedragen heeft eiser

desgevraagd verklaard dat deze, in tegenstelling tot de vermelding in de verklaring zelf, in

2024 zal zijn ondertekend. De ex-echtgenote is immers pas in 2024 verhuisd naar het daarop

vermelde adres. Verder heeft eiser ter zitting verklaard dat de ex-echtgenote niet een

soortgelijke verklaring heeft verstrekt aan de [land] autoriteiten en dat eiser steeds als

hij naar [land] ging (en gaat), daar kort werd (en wordt) vastgehouden omdat hij

alimentatie moet betalen. Die betaalt hij vervolgens ook aan de vader van de ex-echtgenote

in het bijzijn van de politie.

12. Gelet op wat eiser heeft verklaard, houdt de rechtbank het ervoor dat eiser en zijn

inmiddels weer ex-echtgenote in ieder geval nog in 2019 met elkaar gehuwd waren. Dit

betekent dat zij op grond van de artikelen 1:80 en 1:84 van het Burgerlijk Wetboek (hierna:

BW) verplicht waren elkaar te onderhouden. Eiser stelt echter dat zij duurzaam gescheiden

leefden en dat hij daarom - althans zo begrijpt de rechtbank zijn nadere standpunt - in 2019

een alimentatieverplichting jegens zijn ex-echtgenote had. Dat eiser en zijn ex-echtgenote in

ieder geval vanaf het begin van 2019 niet meer met elkaar op goede voet stonden, acht de

rechtbank aannemelijk gelet op wat eiser heeft gesteld over het indertijd gevoerde kort

geding, gevolgd door het vertrek uit de woning van de ex-echtgenote met hun jongste

dochter op 13 mei 2019. Daarbij acht de rechtbank aannemelijk hetgeen eiser naar voren

heeft gebracht over hun vertrek uit de woning gevolgd door hun verblijf in een opvanghuis.

Verweerder heeft weliswaar gesteld dat de ex-echtgenote het gehele jaar 2019 in de

Basisregistratie personen stond ingeschreven op het woonadres van eiser, maar de rechtbank

acht aannemelijk dat de ex-echtgenote - ondanks haar vertrek uit de echtelijke woning -

haar inschrijving niet heeft gewijzigd, waarbij de rechtbank mede in aanmerking neemt dat

de jongste dochter sinds 13 mei 2019 haar briefadres bij de gemeente had.

13. Eiser heeft echter niet aannemelijk gemaakt dat hij, zijn ex-echtgenote en hun

jongste dochter tot 13 mei 2019 niet meer in gezinsverband met elkaar samenwoonden, zodat niet is komen vast te staan dat eiser en de ex-echtgenote tot 13 mei 2019 duurzaam

gescheiden leefden. Dat eiser door de handelwijze van de ex-echtgenote voor die periode

wel betalingen zou hebben gedaan onder het mom van de alimentatieverplichting volgend

uit een uitspraak van een [land] rechter uit 2010, doet daaraan niet af. Uit artikel 1:160

BW volgt immers dat die alimentatieverplichting eindigde toen eiser en de ex-echtgenote in

201 1 opnieuw met elkaar in het huwelijk traden.

14. Voor de periode vanaf 13 mei 2019, zijnde de ingangsdatum waarop de ex-

echtgenote langdurig in een opvanghuis verbleef, is de rechtbank echter van oordeel dat

eiser wel aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van een situatie waarin hij en zijn

ex-echtgenote duurzaam gescheiden leefden. Hierbij heeft de rechtbank mede acht geslagen

op de niet weersproken stelling van eiser dat hij in november 2019 de echtscheiding heeft

aangevraagd. Mede gelet op het (meer) subsidiaire standpunt van verweerder in zijn

verweerschrift en het feit dat hij ter zitting heeft verklaard dat hij de verklaring van de

ex-echtgenote over de contant ontvangen bedragen voor waar aanneemt, heeft eiser recht op

aftrek van partneralimentatie van € 100 per maand. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat

hij een hoger bedrag aan partneralimentatie verschuldigd was. Het bedrag dat hij betaald

heeft in verband met de bijdrage in het levensonderhoud van zijn jongste dochter, komt niet

voor aftrek in aanmerking. De rechtbank stelt het bedrag dat in 2019 voor aftrek in

aanmerking komt daarom vast op € 758 (€ 58 voor de maand mei en € 100 voor elke

volgende maand).

Studiekosten en scholingsuitgaven

15. Op grond van artikel 6.27 van de Wet IB 2001 zijn scholingsuitgaven de uitgaven

voor het door de belastingplichtige volgen van een opleiding of studie. In het hoorverslag

staat - en eiser heeft dit ter zitting bevestigd - dat de door eiser in aftrek gebrachte

scholingskosten niet zien op scholingskosten van eiser zelf, maar op kosten in verband met

de studies van zijn kinderen. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder de

scholingskosten terecht niet in aftrek heeft toegelaten.

Specifieke zorgkosten

16. Eiser heeft in zijn aangifte ib/pvv 2019 een bedrag van € 4.462 in aftrek gebracht

voor specifieke zorgkosten. Dit bedrag is volgens eiser opgebouwd uit tandartskosten,

zorgverzekeringskosten, medicijnen die eiser heeft gekocht in Nederland en [land] ,

dieetkosten en extra uitgaven voor kleding en beddengoed. Eiser heeft ter onderbouwing

van de door hem geclaimde tandartskosten een aanmaning overgelegd waarin enkel een

notabedrag staat vermeld. Hij heeft echter niet de betreffende facturen overgelegd. Uit deze

aanmaning is niet af te leiden of de daarin vermelde bedragen zien op het jaar 2019. Deze

kosten komen dan ook niet voor aftrek in aanmerking. Dit geldt ook voor het bedrag van

€ 408,16, dat is betaald aan ‘ [bedrijf 3] ’. De rechtbank kan uit dit stuk niet opmaken

wat voor kosten dit zijn. Voorts merkt de rechtbank op dat de incassokosten van € 40 op de

aanmaning niet voor aftrek van specifieke zorgkosten in aanmerking komen; dit zijn

namelijk kosten die zien op de inning en niet op de zorgkosten zelf. De premie die eiser

heeft betaald voor zijn zorgverzekering is evenmin aftrekbaar. Dit volgt uit artikel 6.18 van

de Wet 1B 2001 De kosten voor de aanschaf van hulpmiddelen ter ondersteuning van het

gezichtsvermogen zijn sinds 2009 niet meer aftrekbaar, reeds daarom heeft verweerder

terecht de kosten die eiser heeft gemaakt voor de aanschaf van een bril niet in aanmerking

genomen. De medicijnkosten die eiser in [land] zou hebben gemaakt, zijn ook niet

aftrekbaar, omdat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat deze medicijnen door een arts

zijn voorgeschreven. Eiser heeft gesteld in Nederland medicijnkosten ten bedrage van € 17,75 te hebben gemaakt. Hiervan komt uitsluitend een bedrag van € 11,75 voor aftrek in

aanmerking. Dit bedrag is vermeld op de door eiser overgelegde factuur van een apotheek

van 17 juli 2019. Uit die factuur kan worden afgeleid dat het middel is verstrekt op

voorschrift van de huisarts. Van andere Nederlandse medicijnkosten heeft eiser geen bewijs

geleverd.

17. Met betrekking tot de door eiser geclaimde extra kosten van een op medisch

voorschrift gehouden dieet overweegt de rechtbank dat verweerder ter zitting heeft

verklaard zich voor dit jaar niet langer op het standpunt te stellen dat eiser daarvoor niet in

aanmerking komt. Dit betekent dat eiser daarvoor een bedrag van € 900 in aanmerking mag

nemen.

18. Eiser heeft ter zitting toegelicht waarom hij kosten voor extra kleding en

beddengoed (€ 300) heeft aangegeven. Deze kosten en de toelichting zijn door verweerder

niet betwist. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder ook deze kosten ten

onrechte niet in aanmerking heeft genomen.

19. De in aanmerking te nemen specifieke zorgkosten van eiser bedragen dus

€1.21 1,75. Voor zover eiser stelt dat hij recht heeft op aftrek van alle door geclaimde

zorgkosten, omdat verweerder in voorgaande jaren alle geclaimde zorgkosten in aftrek heeft

gelaten, volgt de rechtbank eiser daarin niet. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 13

december 1989 (ECLI:NL:HR:1989:ZC4179) beslist dat de enkele omstandigheid dat de

inspecteur gedurende een aantal jaren bij het regelen van de aanslag op een bepaald punt de

aangifte heeft gevolgd, niet voldoende is om te kunnen spreken van gewekt vertrouwen. De

gerechtvaardigdheid van het vertrouwen hangt af van de waardering van - voor zoveel nodig

in onderlinge samenhang te beoordelen - omstandigheden die bij de belastingplichtige de

indruk hebben kunnen wekken dat een door de inspecteur gedurende een aantal jaren

betreffende dezelfde aangelegenheid gevolgde gedragslijn berust op een bewuste

standpuntbepaling. Eiser heeft geen feiten of omstandigheden aangedragen waaruit blijkt dat

er sprake zou zijn van een bewuste standpuntbepaling. Daarbij merkt de rechtbank op dat

zorgkosten ieder jaar (kunnen) verschillen, waardoor er geen vertrouwen kan worden

ontleend aan het feit dat in eerdere jaren (volledige) aftrek wel is gehonoreerd. Overigens

heeft verweerder ter zitting betwist dat in de jaren 2010 tot en met 2016 alle door eiser

geclaimde zorgkosten in aftrek zijn toegelaten. Gelet op het voorgaande stond het

verweerder dan ook vrij eiser kostenaftrek te onthouden, voor zover eiser geen bewijs

daarvan heeft geleverd dan wel de betreffende kosten niet zijn aan te merken als specifieke

zorgkosten in de zin van de Wet IB 2001.

20. Aangezien eiser in 2019 de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, wordt het

bedrag aan specifieke zorgkosten verhoogd met 113% op grond van artikel 6.19, lid 1, sub

a, van de Wet 1B 2001 . Het totaalbedrag aan specifieke zorgkosten komt daarmee uit op een

bedrag van € 2.581 . In artikel 6.20, lid 1, sub b, van de Wet 1B 2001 is bepaald dat indien

het verzamelinkomen vóór toepassing van de persoonsgebonden aftrek € 7.739 te boven

gaat, maar€ 41.107 niet te boven gaat, de drempel 1,65% van het verzamelinkomen

bedraagt. Het verzamelinkomen bedraagt € 21.698 minus de alimentatie (die in

rechtsoverweging 14 is vastgesteld) van € 758. Dit betekent dat het drempelbedrag € 345,51

bedraagt. De rechtbank is daarom van oordeel dat, anders dan verweerder stelt, eiser wel

boven de drempel uitkomt en dat € 2.236 wel aftrekbaar is (€ 2.58 1 minus € 345,5 1).

De alleenstaande ouderenkorting

21. Op grond van artikel 8.18, lid 1, van de Wet IB 2001 geldt de alleenstaande

ouderenkorting voor de belastingplichtige die in aanmerking komt voor een AOW-uitkering

als bedoeld in artikel 9, lid 1, onder a, van de Algemene Ouderdomswet (AOW). Uit dit

artikelonderdeel volgt dat het moet gaan om een ongehuwde pensioengerechtigde. In artikel

1, lid 3, onder b, van de AOW is bepaald dat als ongehuwde mede wordt aangemerkt degene

die duurzaam gescheiden leeft van de persoon met wie hij gehuwd is. Zoals de rechtbank in

rechtsoverweging 14 heeft overwogen, heeft eiser aannemelijk gemaakt dat hij en zijn

ex-partner sinds 13 mei 2019 duurzaam gescheiden leefden. Dit betekent dus dat eiser in het

kalenderjaar 2019 in aanmerking kwam voor een AOW-uitkering voor ongehuwden. Het

vorenstaande heeft tot gevolg dat eiser recht heeft op de alleenstaande ouderenkorting. Voor

de toekenning van de alleenstaande ouderenkorting is niet vereist dat eiser ook

daadwerkelijk een AOW-uitkering voor ongehuwden heeft aangevraagd en ontvangen

(vgl. gerechtshof ’s-Hertogenbosch 21-07-2005, ECLI:NL:GHSHE:2005:AU2476).

Schending hoorrecht

22. Tijdens de zitting van 11 februari 2025 is komen vast te staan dat verweerder het

hoorrecht had geschonden. De rechtbank heeft partijen daarop in de gelegenheid gesteld

alsnog een hoorgesprek te laten plaatsvinden.

Slotsom

23. Uit het voorgaande volgt dat het beroep gegrond moet worden verklaard. Het

belastbaar inkomen uit werk en woning dient te worden vastgesteld op € 18.359 en de

aanslag ib/pvv 2019 en de beschikking belastingrente dienen dienovereenkomstig

verminderd te worden.

Proceskosten en griffierecht

24. Eiser heeft verzocht om een vergoeding van de kosten die hij heeft gemaakt omdat

hij zich door twee advocaten heeft laten bijstaan in gesprekken met de Belastingdienst. Die

gesprekken waren volgens eiser nodig om de diverse procedures weer goed op gang te

krijgen. Voor die bijstand heeft eiser in november 2021 een factuur ontvangen van € 2.000.

Kosten voor juridische rechtsbijstand komen enkel in aanmerking voor vergoeding indien

deze rechtsbijstand is verleend in het kader van het geschil dat bij de rechtbank voorligt. Uit

de declaratie die eiser heeft overgelegd, blijkt niet dat de kosten zien op werkzaamheden in

verband met het onderhavige geschil. De rechtbank is daarom van oordeel dat de

advocaatkosten die eiser heeft gemaakt, niet door verweerder aan eiser vergoed hoeven te

worden. Nu eiser geen griffierecht heeft betaald, bestaat er evenmin aanleiding verweerder

te veroordelen tot vergoeding daarvan.”

Hoorgesprek

Het Hof vindt geen aanleiding voor een veroordeling in de kosten op de voet van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht in verbinding met artikel 8:108 van die wet.

Het Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

De uitspraak is gedaan door mrs. M.J. Leijdekker, voorzitter, F.J.P.M. Haas enJ-P.R. van den Berg, leden van de belastingkamer, in tegenwoordigheid vanmr. I.A. Kranenburg als griffier. De beslissing is op 23 april 2026 in het openbaar uitgesproken.

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

Toelichting rechtsmiddelverwijzing

Per 15 april 2020 is digitaal procederen bij de Hoge Raad opengesteld. Niet-natuurlijke personen (daaronder begrepen publiekrechtelijke lichamen) en professionele gemachtigden zijn verplicht digitaal te procederen. Wie niet verplicht is om digitaal te procederen, kan op vrijwillige basis digitaal procederen. Hieronder leest u hoe een cassatieberoepschrift wordt ingediend.

Digitaal procederen

Het webportaal van de Hoge Raad is toegankelijk via “Login Mijn Zaak Hoge Raad” op www.hogeraad.nl. Informatie over de inlogmiddelen vindt u op www.hogeraad.nl.

Niet in Nederland wonende of gevestigde partijen of professionele gemachtigden hebben in beginsel geen geschikt inlogmiddel en kunnen daarom niet inloggen in het webportaal. Zij kunnen zo lang zij niet over een geschikt inlogmiddel kunnen beschikken, per post procederen.

Per post procederen

Alleen bepaalde personen mogen beroep in cassatie instellen per post in plaats van via het webportaal. Zij mogen dit bovendien alleen als zij zonder een professionele gemachtigde procederen. Het gaat om natuurlijke personen die geen ondernemer zijn en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Een professionele gemachtigde moet altijd digitaal procederen, ongeacht voor wie de gemachtigde optreedt. Degene die op papier mag procederen en dat ook wil, kan het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

Een afschrift van deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert, is een afschrift aangetekend per post verzonden op: