7.3.1 Verdeling van de vier ‘typen’ over de onderzochte groepen

Gelet op de vergelijking eerder in dit hoofdstuk zijn politiemensen van de drie onderzochte groepen het vaakst als ‘crimefighter’ te beschouwen. Zij doen de zorgvuldige procedures van het strafrecht niet simpelweg af als een belemmering voor crime control, maar hun opvattingen passen bij Packers crime control model. Tegelijkertijd steken politiemensen de hand in eigen boezem bij de vraag waarom het strafrecht in hun ogen niet altijd naar wens functioneert (zie hoofdstuk 4). Hun kritische opvattingen over de strafrechtspleging worden ingegeven door een combinatie van praktische argumenten (deels intern organisatorisch), morele argumenten en overwegingen van effectief optreden tegen criminaliteit en overlast. De ‘gematigde’ kan onder politiemensen niet of nauwelijks worden aangetroffen. Deze hanteert een denkwijze die niet bij de politiewereld lijkt te passen, maar komt wel voor onder leden van de rechterlijke macht. De resterende twee typen komen wel binnen de politie voor.

In hoeverre delen leden van de rechterlijke macht de overwegend instrumentele opvatting van politiemensen van het strafrecht? Deze voor dit onderzoek belangrijke vraag verdient een genuanceerd antwoord. Onder leden van de rechterlijke macht blijkt geen sprake van een overeenkomstige manier van denken over het strafrecht en daaraan onderliggende spanningen. Onder hen komen alle vier hierboven beschreven typen voor. Daarbij lijken ‘crimefighters’ onder rechters weinig voor te komen. De officier van justitie is in een deel van het werk niet verantwoordelijk voor het nemen van de eindbeslissing; dit is dan de verantwoordelijkheid van de rechter. Mogelijk is dit er de verklaring voor dat onder officieren van justitie meer ‘crimefighters’ te vinden zijn dan onder rechters. ‘Gematigden’ komen alleen in de rechterlijke macht voor. Zij zijn in de onderzochte groep officieren van justitie niet talrijk; ook niet onder de rechters, maar onder hen komen ‘gematigden’ wel vaker voor. ‘Ritualisten’ komen in alle drie groepen ongeveer evenveel voor. In navolgend hoofdstuk wordt geprobeerd verschillen en overeenkomsten in opvattingen van politiemensen, officieren van justitie en rechters te verklaren.