3.2.2 Effectenrecht

Waar het vennootschapsrecht op grond van de Amerikaanse grondwet is overgelaten aan de individuele staten, speelt de federale overheid sinds begin jaren '30, toen in 1933 de Securities Act en in 1934 de Securities and Exchange Act (hierna: de Exchange Act) werden ingevoerd, ver weg de belangrijkste rol.1 De staten hebben weliswaar allemaal eigen effectenwetgeving, ook wel bekend als 'blue-sky laws ',2 maar het belang hiervan is zeker voor beursvennootschappen in de loop der jaren sterk afgenomen ten gunste van de federale wet- en regelgeving. In de praktijk heeft de federale wetgever zich via deze effectenwetgeving op een aantal aspecten van corporate governance een behoorlijke invloed toegeëigend.3 Met de Sarbanes-Oxley Act uit 2002 heeft de federale overheid op dit gebied weer een volgende stap gezet.4 Bij de federale regulering van beursvennootschappen speelt de SEC een prominente ro1.5 De SEC heeft op grond van de verschillende federale wetten een ruime bevoegdheid om regels uit te vaardigen en heeft daarvan in de loop der jaren veelvuldig gebruik gemaakt.

Het belangrijkste doel van het federale effectenrecht is om het beleggend publiek te beschermen. Dit wordt in de eerste plaats gedaan door het bevorderen van transparantie. Alle relevante informatie over beursgenoteerde vennootschappen dient bij het aan- en verkopen van effecten voorhanden te zijn. De primaire markt, waar effecten voor het eerst aan het publiek worden aangeboden, wordt gereguleerd door de Securities Act. Effecten die worden aangeboden dienen te worden geregistreerd bij de SEC, hetgeen voor de uitgevende vennootschap gepaard gaat met uitgebreide openbaarmakingsverplichtingen, onder andere in de vorm van een uit te brengen prospectus. De Exchange Act richt zich op de secundaire markt, de markt waar uitgegeven effecten worden verhandeld, en heeft daarmee een veel bredere reikwijdte dan de Securities Act. De Exchange Act reguleert alle aspecten van de openbare effectenhandel en richt zich op effecten uitgevende vennootschappen, houders van effecten en alle andere partijen die bij de verhandeling van die effecten betrokken zijn, zoals effectenbeurzen en effectenmakelaars. Kern van de Exchange Act is dat het uitgebreide openbaarmakingsverplichtingen oplegt aan vennootschappen waarvan de aandelen aan een effectenbeurs worden verhandeld. Alvorens tot een effectenbeurs toegelaten te kunnen worden, dient de vennootschap de SEC te voorzien van een grote hoeveelheid gedetailleerde algemene en financiële informatie over de vennootschap en de aan haar verbonden ondernemingen Deze registratie geldt in principe ook voor niet-Amerikaanse vennootschappen. Als de vennootschap eenmaal is geregistreerd, dient zij te voldoen aan de uitgebreide periodieke rapportageverplichtingen die voortvloeien uit § 13(a) Exchange Act. Voor vennootschappen die al zijn geregistreerd in het kader van de uitgifte van effecten onder de Securities Act bevat § 15(d) Exchange Act vrijwel identieke rapportageverplichtingen. Door deze periodieke rapportages wordt de beschikbare informatie actueel gehouden.6 De vennootschappen die op grond van § 13(a) en 15(d) periodieke rapportages dienen te deponeren worden aangeduid als reporting companies (hierna: rapporterende vennootschappen). De periodieke rapportages dienen bij de SEC te worden gedeponeerd op bepaalde door de SEC voorgeschreven formulieren, waarin wordt aangegeven welke informatie moet worden verschaft. De rapportages zijn openbaar en via de website van de SEC vrij toegankelijk.7 Zodra een vennootschap onder het regime van de Exchange Act valt, worden naast de periodieke rapportageverplichtingen, ook allerlei andere onderdelen van de Exchange Act van toepassing. Zo reguleert de Exchange Act het verwerven van volmachten (proxy solicitation),8 openbare biedingen (tender offers),9 meldingsplichten voor het aandelenbezit van aandeelhouders en directors10 en vloeien uit de algemene anti-fraude bepalingen onder meer de regels voort op grond waarvan de handel met voorkennis wordt bestreden.11