Hof Arnhem-Leeuwarden, 06-10-2026, nr. 24/1182 t/m 24/1185

Aan belanghebbende is over het jaar 2015 een navorderingsaanslag in de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 184.197. Tegelijk met de navorderingsaanslag is bij beschikkingen belastingrente berekend en een vergrijpboete opgelegd.

De Inspecteur heeft bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar het bezwaar gegrond verklaard, de – onder 1.1. vermelde – navorderingsaanslag verminderd tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 172.947, de belastingrente dienovereenkomstig verminderd en de vergrijpboete gehandhaafd.

Aan belanghebbende is over het jaar 2016 een navorderingsaanslag in de IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 414.393. Tegelijk met de navorderingsaanslag is bij beschikkingen belastingrente berekend en een vergrijpboete opgelegd.

De Inspecteur heeft bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar het bezwaar gegrond verklaard, de – onder 1.3. vermelde – navorderingsaanslag verminderd tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 404.393, de belastingrente dienovereenkomstig verminderd en de vergrijpboete gehandhaafd.

Aan belanghebbende is voor het jaar 2017 een aanslag in de IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 216.933. Tegelijk met de aanslag is bij beschikking belastingrente berekend.

De Inspecteur heeft bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar het bezwaar gegrond verklaard, de – onder 1.5. vermelde – aanslag verminderd tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 206.933 en de belastingrente dienovereenkomstig verminderd.

Aan belanghebbende is voor het jaar 2018 een aanslag in de IB/PVV opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 73.862. Tegelijk met de aanslag is bij beschikkingen belastingrente berekend, een vergrijpboete opgelegd en een verzuimboete van € 5.278 opgelegd.

De Inspecteur heeft bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar het bezwaar gegrond verklaard, de – onder 1.7. vermelde – aanslag verminderd tot een berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 63.862, de belastingrente en de vergrijpboete dienovereenkomstig verminderd, en de verzuimboete gehandhaafd.

Belanghebbende is tegen alle hiervoor genoemde uitspraken in beroep gekomen bij de rechtbank Noord-Nederland (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft de beroepen gegrond verklaard, de uitspraken op bezwaar vernietigd, de (navorderings)aanslagen verminderd tot belastingaanslagen berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van respectievelijk € 172.447 (2015), € 403.893 (2016), € 206.433 (2017) en € 63.362 (2018), de beschikkingen belastingrente dienovereenkomstig verminderd, de vergrijpboeten vernietigd, de verzuimboete verminderd tot € 4.750 en bepaald dat de Inspecteur aan belanghebbende de betaalde griffierechten moet vergoeden.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting, waarbij de zaken gelijktijdig en gezamenlijk zijn behandeld, heeft plaatsgevonden op 12 mei 2026. Daarbij zijn verschenen en gehoord namens de Inspecteur [naam1] , [naam2] en [naam3] . Belanghebbende is zonder kennisgeving niet verschenen. De griffier heeft op 17 maart 2026, om 11:15 uur, een bericht in het digitale dossier van belanghebbende geplaatst waarbij hij is uitgenodigd voor de zitting. Van de plaatsing van dit bericht in het digitale dossier is volgens de – bij deze uitspraak gevoegde – loggegevens op 17 maart 2026 om 11:16 uur een kennisgeving verzonden aan het door belanghebbende voor dat doel opgegeven e-mailadres. Op grond hiervan neemt het Hof aan dat belanghebbende dit bericht heeft ontvangen, en wel, gelet op artikel 8:36c, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht, op 17 maart 2026.

Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat bij deze uitspraak is gevoegd.

In geschil is of de navorderingsaanslagen over de jaren 2015 en 2016 terecht zijn opgelegd en of alle in geschil zijnde belastingaanslagen, zoals deze luiden na de uitspraak van de Rechtbank, tot het juiste bedrag zijn opgelegd. Belanghebbende beantwoordt deze vragen ontkennend, de Inspecteur bevestigend.

In hoger beroep heeft belanghebbende aangevoerd dat:

De Inspecteur heeft de standpunten gemotiveerd betwist en concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

Navorderingen; ambtelijk verzuim

Belanghebbende stelt dat de Inspecteur niet beschikt over een nieuw feit om te kunnen navorderen. Belanghebbende voert daartoe aan dat de gestelde ‘structuur met een stichting’ niet pas in de loop van 2020 bekend is geworden. Het Hof begrijpt belanghebbende aldus dat hij hiermee reageert op hetgeen in de uitspraak van de Rechtbank staat omtrent de stelling van de Inspecteur ter zitting van de Rechtbank dat hij pas in de loop van 2020, na het ontvangen van de opgevraagde bankrekeninggegevens, bekend is geworden met het feit dat er sprake is van een structuur met een stichting. De Rechtbank heeft geoordeeld dat de Inspecteur over een nieuw feit beschikt omdat de bevindingen op basis van het onderzoek naar de opgevraagde bankrekeninggegevens en het niet overleggen van de financiële administratie de aanleiding vormden voor de uiteindelijke conclusie dat de (primitieve) aanslagen te laag waren vastgesteld. Deze bevindingen zijn naar het oordeel van de Rechtbank geen feiten die de Inspecteur bekend waren of redelijkerwijs bekend hadden kunnen zijn.

Artikel 16, eerste lid, van de AWR, bepaalt dat, indien enig feit grond oplevert voor het vermoeden dat een aanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld, de inspecteur de te weinig geheven belasting kan navorderen. Een feit dat de inspecteur bekend was of redelijkerwijs bekend had kunnen zijn, kan geen grond voor navordering opleveren (ambtelijk verzuim).

Indien de inspecteur bij een belasting die bij wege van aanslag wordt geheven zodanige twijfel heeft over de juistheid van een aangifte dat hij het nodig vindt een onderzoek in te stellen, dient hij als regel met het opleggen van een aanslag te wachten totdat hij de beschikking heeft over de resultaten van dat onderzoek. Legt de inspecteur in de hiervoor bedoelde gevallen een aanslag op zonder te wachten op de resultaten van het volledige onderzoek, dan begaat hij daarmee als regel een ambtelijk verzuim dat niet door middel van navordering kan worden hersteld. Dat is alleen anders indien er gegronde redenen zijn waarom het geboden is de aanslag al op te leggen voordat met de resultaten van dat onderzoek rekening kan worden gehouden (vgl. HR 22 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:638, r.o. 3.2.2).

Zodanige gegronde redenen kunnen zich voordoen indien de termijn voor het opleggen van een primitieve aanslag bijna verstrijkt. Ook indien geen aangifte is gedaan, is de inspecteur in deze gevallen gehouden om – binnen die termijn – een primitieve aanslag op te leggen, indien hij bij het einde van die termijn over zodanige informatie beschikt, althans had behoren te beschikken, dat hij op basis daarvan in redelijkheid tot de slotsom had moeten komen dat belasting is verschuldigd, en hij in verband daarmee het opleggen van een primitieve aanslag bij een behoorlijke taakuitoefening niet had mogen nalaten. De informatie waarover de inspecteur bij het einde van de aanslagtermijn had behoren te beschikken, is de informatie waarover hij op dat moment zou hebben beschikt bij een behoorlijke en voldoende voortvarende taakuitoefening. Indien de inspecteur, gelet op het voorgaande, gehouden is een primitieve aanslag op te leggen, bestaat de mogelijkheid dat er bij het einde van de daarvoor geldende termijn, op basis van de informatie waarover de inspecteur dan beschikt, althans had behoren te beschikken, nog onduidelijkheid bestaat over de omvang van de belastingschuld. De inspecteur dient de aanslag dan te baseren op een redelijke schatting. Het gaat erom met welke omvang van de belastingschuld de inspecteur op dat moment in redelijkheid ten minste rekening moet houden. Komen uit het vervolg van het onderzoek feiten naar voren die meebrengen dat de belastingschuld hoger is dan dit in redelijkheid geschatte bedrag, dan zijn dat nieuwe feiten die in zoverre navordering op de voet van artikel 16, eerste lid, van de AWR rechtvaardigen (vgl. HR 22 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:638, r.o. 3.2.3).

Uit de vastgestelde feiten (zie 2.8., 2.10., 2.11., 2.12., 2.13. en 2.14.) volgt dat de Inspecteur in ieder geval vanaf het e-mailbericht van 15 oktober 2018 van belanghebbende bekend was met het bestaan van de Stichting binnen de ondernemingsstructuur van belanghebbende en dat daarna met betrekking tot de aangifte IB/PVV 2016 meerdere keren tussen de Inspecteur en belanghebbende is gecorrespondeerd over de door hen voorgestane fiscale gevolgen daarvan. Daarnaast heeft de Inspecteur aanleiding gezien de Stichting met ingang van maart 2019 te registreren als belastingplichtige voor de Vpb en haar in april 2019 voor de jaren 2015 tot en met 2018 uit te nodigen tot het doen van aangiften Vpb (zie 2.20.). Tevens heeft de Inspecteur met dagtekening 20 juni 2019 met betrekking tot (in ieder geval) de Stichting bij de bank informatie opgevraagd over de gegevens van de bankrekeningen (zie 2.9.). Het Hof acht aannemelijk dat omstreeks dat moment ook informatie over bankrekeningen is opgevraagd met betrekking tot belanghebbende en de andere rechtspersonen (zie 2.17.).

Niet gebleken is dat het voorgaande al bekend was bij de Inspecteur of redelijkerwijs bekend had kunnen ten tijde van het opleggen van de primitieve aanslag in de IB/PVV voor het jaar 2015 met dagtekening 23 februari 2018, zodat de Inspecteur ter zake van het jaar 2015 over een nieuw feit beschikt en over dat jaar mocht navorderen. De primitieve aanslag in de IB/PVV voor het jaar 2016 is evenwel opgelegd met dagtekening 13 december 2019, toen voorgaande gegevens reeds bekend waren en de Inspecteur gelet op de onder 4.5. weergegeven handelingen zodanige twijfel heeft gehad over de juistheid van de aangifte dat hij het nodig vond een onderzoek in te stellen. Als regel diende de Inspecteur in dat geval met het opleggen van de primitieve aanslag te wachten totdat hij de beschikking had over de resultaten van dat onderzoek. Uit de stukken volgt dat de termijn voor het opleggen van een primitieve aanslag bijna verstreek, wat een gegronde reden kan zijn waarom het geboden is de aanslag al op te leggen. De Inspecteur heeft blijkens het proces-verbaal (p. 4) ter zitting van de Rechtbank verklaard dat de gegevens in de loop van 2019 duidelijk zijn geworden, mede dankzij de bankafschriften. Het Hof leidt hieruit af dat de opgevraagde bankgegevens in de loop van 2019 aan de Inspecteur zijn verstrekt. Dit lijkt anders te zijn dan wat in de uitspraak van de Rechtbank is vermeld, waarin is overwogen dat een en ander in de loop van 2020 duidelijk is geworden. Dit laatste laat overigens onverlet dat de bankgegevens in de loop van 2019 zijn verkregen, nu deze al op 20 juni 2019 zijn aangevraagd. Dat hier geen volledige duidelijkheid over is te verkrijgen, houdt verband met het feit dat schriftelijke stukken omtrent het ontvangen van de betreffende gegevens door de Inspecteur niet zijn verstrekt. Deze onduidelijkheid dient voor rekening van de Inspecteur te komen.

Gelet op het voorgaande, houdt het Hof het ervoor dat de Inspecteur ten tijde van het opleggen van de primitieve aanslag voor het jaar 2016 beschikte over de opgevraagde bankgegevens. Nu de Inspecteur de navorderingsaanslag heeft opgelegd aan de hand van een analyse die hij heeft gemaakt van de ontvangsten en uitgaven zoals vermeld op de (bank)afschriften, kan niet worden gezegd dat de Inspecteur de hoogte van de primitieve aanslag heeft gebaseerd op een redelijke schatting als bedoeld onder 4.4. Daarbij merkt het Hof op dat, mede gelet op voormelde onduidelijkheid, niet gebleken is dat de Inspecteur niet voldoende tijd had om deze bankgegevens nog voor het opleggen van de primitieve aanslag te analyseren, althans op basis van deze bankgegevens een voorlopige redelijke schatting te maken. Het Hof is daarom van oordeel dat de Inspecteur ter hoogte van het gehele bedrag van de navordering een ambtelijk verzuim heeft begaan. Nu de Inspecteur niet heeft gesteld dat belanghebbende te kwader trouw was, heeft dit tot gevolg dat de navorderingsaanslag in de IB/PVV over het jaar 2016 dient te worden vernietigd.

Omkering en verzwaring van de bewijslast; vereiste aangifte

Voor de vraag of de onderhavige belastingaanslagen tot een juist bedrag zijn opgelegd, onderzoekt het Hof eerst of de bewijslast moet worden omgekeerd en verzwaard wegens het niet doen van de vereiste aangifte.

Artikel 27e van de AWR, in samenhang gelezen met artikel 27h, tweede lid, van de AWR, schrijft dwingend de omkering en verzwaring van de bewijslast voor, onder meer indien de vereiste aangifte niet is gedaan. Deze bewijsregel brengt mee dat de belastingrechter is gehouden om de bewijslast op grond van die bepaling om te keren en te verzwaren, ongeacht het standpunt van procespartijen daarover, indien de vaststaande feiten daartoe aanleiding geven (vgl. HR 9 september 2022, ECLI:NL:HR:2022:1150, r.o. 4.2.2). Dat de Inspecteur in het onderhavige geval in hoger beroep zijn beroep op de zogenoemde omkering van de bewijslast baseert op bepaalde feiten, neemt derhalve niet weg dat het Hof verplicht is deze bewijsregel toe te passen indien niet deze feiten, maar andere feiten daartoe (wel) aanleiding zouden geven.

Bij inhoudelijke gebreken in een aangifte kan slechts dan worden aangenomen dat de vereiste aangifte niet is gedaan, indien aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast is vastgesteld dat sprake is van één of meer gebreken die ertoe leiden dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. Tevens is vereist dat het bedrag van de belasting dat als gevolg van de hiervoor bedoelde gebreken in de aangifte niet zou zijn geheven, op zichzelf beschouwd aanzienlijk is. Inhoudelijke gebreken in de aangifte worden slechts in aanmerking genomen indien de belastingplichtige ten tijde van het doen van aangifte wist of zich ervan bewust moest zijn dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan belasting niet zou worden geheven. Bij de beoordeling of aan deze maatstaf is voldaan, dienen alle feiten en omstandigheden van het geval in aanmerking te worden genomen (vgl. HR 17 augustus 2018, ECLI:NL:HR:2018:1312).

Belanghebbende heeft gesteld dat de Stichting een wezenlijke functie vervulde, omdat deze een instelling is als bedoeld in de Wet toelating zorginstellingen (WTZi-toelating). De Inspecteur heeft niet betwist dat de Stichting deze toelating had en deze functie vervulde, sterker nog, de Inspecteur baseert daarop zijn stelling dat (daarom) sprake is van een dienstbetrekking. Belanghebbende stelt dat hij in de betreffende jaren van de Stichting alleen een percentage heeft ontvangen voor de door hem gegenereerde inkomsten van de Stichting (declaraties vanwege de door belanghebbende verrichte medische handelingen). Het honorarium is vastgelegd in de afrekeningen die hij van de Stichting heeft ontvangen. Naar de mening van belanghebbende levert hij voor eigen rekening en risico zorg aan de patiënten en kunnen de opbrengsten daaruit worden gekwalificeerd als winst uit onderneming.

Het Hof overweegt allereerst dat, ongeacht of sprake is van winst uit onderneming, loon uit dienstbetrekking of resultaat uit overige werkzaamheden, aan belanghebbende voor de verrichte medische handelingen een marktconforme vergoeding in aanmerking dient te worden genomen. Voor zover sprake is van loon uit dienstbetrekking, is immers niet gebleken dat belanghebbende daarvan (vooraf) heeft afgezien. Als sprake is van winst uit onderneming (waaronder mede wordt verstaan een zelfstandig uitgeoefend beroep), dan is het niet zakelijk als geen marktconforme beloning wordt gegeven. De Stichting heeft in verband met de verrichte medische handelingen van zorgverzekeraars en particulieren – de onder 2.19. genoemde – bedragen ontvangen van € 909.058 (2015), € 729.068 (2016), € 375.197 (2017) en € 534.454 (2018). Belanghebbende heeft deze bedragen niet gemotiveerd betwist. Tot het dossier behoren geen facturen, declaraties, overeenkomsten of andere schriftelijke stukken. Niet duidelijk is dus welk deel van het tarief dat bij de declaraties is gehanteerd, ziet op het honorarium van de specialist en welk deel op de kosten van de instelling. Het enige dat aan de hand van de bevindingen uit de analyse van de bankgegevens zichtbaar is geworden, zijn de geldstromen. Belanghebbende is de enige betrokkene die de – via de Stichting – verrichte medische handelingen als medisch specialist mocht verrichten en wiens medische handelingen met vermelding van zijn AGB-code zijn gedeclareerd door de Stichting. Blijkens de aangegeven bedragen in de door belanghebbende ingediende aangiften IB/PVV ter zake van de uit zijn gestelde onderneming behaalde netto omzet – zie 2.5.: € 157.091 (2015), € 85.768 (2016), € 61.774 (2017) en € 68.938 (2018) –, welke overeenkomen met het “netto honorarium” in de door belanghebbende overgelegde na afloop van het jaar gedateerde “afrekening” voor 2015 tot en met 2017, is slechts een gering percentage van de door de Stichting ontvangen declaraties als honorarium vergoed aan belanghebbende, althans volgens de aangiften, want daarnaast zijn er ook (andere) aanzienlijke geldstromen van de Stichting naar belanghebbende, [bedrijfsnaam1] BV en [bedrijfsnaam2] BV, en van laatstgenoemde rechtspersonen naar belanghebbende (zie 2.18. en 2.19.). Als sprake is van loon of resultaat uit overige werkzaamheden dan acht het Hof, gelet op voormelde geldstromen, niet aannemelijk dat de bedragen niet vorderbaar of inbaar zijn.

Gelet op het voorgaande, acht het Hof aannemelijk dat belanghebbende uit de – via de Stichting – verrichte medische handelingen, ongeacht de exacte fiscale kwalificatie daarvan, meer belaste inkomsten heeft genoten dan hij in zijn aangiften heeft opgenomen. Belanghebbende heeft geen enkele plausibele verklaring gegeven voor het verschil tussen het bedrag van de declaraties en het aangegeven bedrag. Dat zelfstandige tandartsen zouden zijn aangetrokken die via een overeenkomst van opdracht werkzaamheden hebben verricht voor de B.V.’s is niet gebleken en laat al het voorgaande overigens onverlet. Het Hof acht aannemelijk dat de bedragen die in elk van de jaren ten onrechte niet zijn aangegeven in ieder geval zodanig hoog zijn dat de volgens de aangiften verschuldigde belasting in absolute en relatieve zin aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting.

Naar het oordeel van het Hof, alle feiten en omstandigheden van het geval in aanmerking nemend, wist belanghebbende ten tijde van het doen van de aangiften of moet hij zich er op dat moment van bewust zijn geweest dat door het opnemen van slechts een gering percentage van de door de Stichting ontvangen declaraties in zijn aangiften aanzienlijke bedragen aan IB/PVV niet zouden worden geheven. Daarbij neemt het Hof mede in aanmerking dat belanghebbende de enig bestuurder was van de Stichting en dat hij alle administratieve werkzaamheden voor de Stichting verrichtte.

Het vorenstaande brengt mee dat belanghebbende – voor zover nog van belang – voor de jaren 2015, 2017 en 2018 niet de vereiste aangiften IB/PVV heeft gedaan, ten gevolge waarvan voornoemde bewijsregel van artikel 27e van de AWR (omkering en verzwaring van de bewijslast) van toepassing is.

Redelijke schatting

De zogenoemde omkering en verzwaring van de bewijslast ontslaat de inspecteur niet van zijn verplichting de door hem aangebrachte correcties niet naar willekeur vast te stellen. De belastingaanslag dient te berusten op een redelijke schatting.

Daarbij komt het erop aan dat de inspecteur de hoogte van zijn schatting zodanig onderbouwt met feitelijke stellingen, dat die schatting de redelijkheidstoets kan doorstaan. De beoordeling of een schatting redelijk (niet willekeurig) is, gaat niet zover dat de inspecteur feiten en omstandigheden aannemelijk moet maken die meebrengen dat de door hem gemaakte schatting overeenkomt met de werkelijk verschuldigde belasting. Een zo ver gaande eis zou de omkering van de bewijslast ongedaan maken. Juist vanwege het gebrek aan informatie voor de inspecteur, dat heeft geleid tot omkering en verzwaring van de bewijslast, zal hij bij zijn schatting op basis van gegevens waarover hij wel beschikt, binnen de grenzen van de redelijkheid een zekere – van de omstandigheden van het geval afhankelijke – beoordelingsruimte moeten hebben (vgl. HR 18 augustus 2023, ECLI:NL:HR:2023:1093, r.o. 3.2).

De Inspecteur heeft de door hem bij de boekenonderzoeken geconstateerde onttrekkingen aangemerkt als loon uit dienstbetrekking. De vraag is in dit verband of de Inspecteur daar in redelijkheid van mocht uitgaan. Naar het oordeel van het Hof, is dit, in het licht van het gebrek aan informatie dat door belanghebbende is ontstaan of aan hem moet worden toegerekend, niet onredelijk. Belanghebbende heeft immers zelf verklaard dat hij alleen via de Stichting werkt, dat de inventaris is geleased door de BV’s en dat de Stichting de praktijkruimte huurt van de BV’s. In dat geval is het redelijk dat wordt uitgegaan van een dienstbetrekking bij de Stichting. Voor het overige zijn de correcties voldoende onderbouwd door aan te sluiten bij de geldstromen zodat ook de bepaling van de hoogte van de schatting redelijk is. Het Hof acht het evenmin onredelijk dat de Inspecteur is uitgegaan van loon uit dienstbetrekking ter zake van de BV’s. Ook hiervoor geldt dat een en ander in het licht dient te worden bezien van het gebrek aan informatie dat door belanghebbende is ontstaan of aan hem moet worden toegerekend. Belanghebbende heeft wel (bloot) gesteld dat hij geen werkzaamheden heeft verricht voor de BV’s, maar dit maakt, gelet op de verwevenheid en de voldoende onderbouwde geldstromen, niet dat gezegd kan worden dat de correcties onredelijk of willekeurig zijn vastgesteld.

Verzwaard tegenbewijs

Indien en voor zover een belanghebbende de juistheid van de voor de schatting gebruikte gegevens of de juistheid van de schatting van de Inspecteur anderszins betwist, dient hij daarvoor tegenbewijs te leveren op de in artikel 27e van de AWR bedoelde wijze (vgl. HR 31 mei 2013, ECLI:NL:HR:2013:BX7184, r.o. 3.5). Dat betekent dat op belanghebbende een zwaardere bewijslast drukt, inhoudende dat hij op overtuigende wijze moet aantonen – hetgeen impliceert dat elke redelijke twijfel moet zijn uitgesloten (vgl. HR 8 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:526, r.o. 3.2). 10 – dat de schatting van de Inspecteur of de daarvoor gebruikte gegevens onjuist zijn.

Belanghebbende is met zijn stellingen – die onvoldoende nader onderbouwd zijn met stukken of anderszins – omtrent de correcties, niet geslaagd in de zwaardere bewijslast op grond van artikel 27e van de AWR. Voor zover belanghebbende in dit verband nog stelt dat hij erop mocht vertrouwen dat zijn werkzaamheden zouden worden aangemerkt als een onderneming omdat hij ter zake van de aangifte IB/PVV 2013 in een brief van 9 juli 2016 vragen heeft beantwoord aan de Inspecteur, in de persoon van [naam7] , zonder dat dit toentertijd heeft geleid tot een correctie, faalt dit. Niet alleen is deze brief niet overgelegd, maar evenmin is komen vast te staan dat de Inspecteur op dat moment reeds bekend was met onderhavige structuur met de Stichting en de BV’s. Voorts heeft belanghebbende in zijn hogerberoepschrift verwezen naar het – onder 2.25. genoemde – arrest van dit Hof (afdeling civiel recht), waarin belanghebbende (hoofdelijk) is veroordeeld tot terugbetaling van declaraties aan de betreffende zorgverzekeraars. Belanghebbende verzoekt om tot een totaalbedrag van € 201.283,06 bedragen verdeeld over de onderhavige jaren, te weten € 71.009 (2015), € 18.374 (2016), € 20.206 (2017) en € 91.694 (2018), in aftrek toe te laten op de winst uit onderneming. Daargelaten dat in het onderhavige geval niet is gebleken van een onderneming, heeft belanghebbende niet overtuigend aangetoond dat de terug te betalen bedragen betrekking hebben op de onderhavige jaren en evenmin dat het dan zou gaan om dezelfde activiteiten. Ook staat niet vast dat de bedragen werkelijk zijn terugbetaald. Ook overigens heeft belanghebbende niet overtuigend aangetoond dat de schattingen van de Inspecteur of de daarvoor gebruikte gegevens onjuist zijn.

Het voorgaande brengt mee dat de navorderingsaanslag in de IB/PVV over het jaar 2015 en de aanslagen in de IB/PVV voor de jaren 2017 en 2018, zoals deze luiden na de uitspraak van de Rechtbank, in stand blijven.

Belastingrente

Het hoger beroep wordt geacht mede betrekking te hebben op de belastingrente. Belanghebbende heeft hiertegen geen zelfstandige grieven aangevoerd. Het hoger beroep is in zoverre slechts gegrond voor zover het de vorenbedoelde vernietiging van de navorderingsaanslag in de IB/PVV over het jaar 2016 betreft.

Verzuimboete

De Rechtbank heeft geoordeeld dat de Inspecteur voor het jaar 2018 terecht een verzuimboete heeft opgelegd omdat belanghebbende, na daartoe te zijn uitgenodigd en aangemaand, niet tijdig aangifte IB/PVV heeft gedaan, zodat sprake is van een verzuim als bedoeld in artikel 67a van de AWR. Verder heeft de Rechtbank geoordeeld dat sprake is van stelselmatig aangifteverzuim en dat daarom terecht een verzuimboete van € 5.278 is opgelegd. De Rechtbank heeft de verzuimboete passend en geboden geacht en deze ambtshalve wegens overschrijding van de redelijke termijn met 10% verminderd tot € 4.750.

Belanghebbende heeft hiertegen in hoger beroep geen gronden aangevoerd. Over de afwezigheid van alle schuld is niets gesteld of gebleken. Gelet op alle feiten en omstandigheden van het onderhavige geval, acht het Hof met de Rechtbank de opgelegde verzuimboete passend en geboden.

Ambtshalve constateert het Hof dat in hoger beroep de redelijke termijn voor de berechting verder is overschreden. Op grond van de arresten van de Hoge Raad van 22 april 2005 en 19 februari 2016 moet bij de beoordeling of de in aanmerking te nemen termijn als een redelijke termijn is aan te merken niet alleen worden gelet op de verschillende in die periode doorlopen fasen van de procesgang afzonderlijk, maar ook op de duur van de totale procedure (HR 22 april 2005, ECLI:NL:HR:2005:AO9006, r.o. 4.4 en HR 19 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252, r.o. 3.3.3.) Voor de berechting van een zaak in eerste aanleg heeft als uitgangspunt te gelden dat deze niet binnen een redelijke termijn geschiedt indien de rechtbank niet binnen twee jaar nadat die termijn is aangevangen uitspraak doet. In die termijn is de duur van de bezwaarfase inbegrepen. Voor de berechting van de zaak in hoger beroep heeft als uitgangspunt te gelden dat het Hof uitspraak doet binnen twee jaar na het instellen van het rechtsmiddel. De redelijke termijn kan worden verlengd als bijzondere omstandigheden daartoe aanleiding geven.

In dit geval is het moment van aanvang van de redelijke termijn het moment waarop de verzuimboete aan belanghebbende is bekendgemaakt door de vermelding daarvan op het aanslagbiljet IB/PVV voor het jaar 2018 met dagtekening 9 september 2021. De Rechtbank heeft uitspraak gedaan op 11 april 2024. De Rechtbank heeft geoordeeld dat de redelijke termijn in die fase met afgerond acht maanden is overschreden. De Rechtbank heeft de verzuimboete daarom terecht met 10% verminderd. Belanghebbende heeft op 24 mei 2024 hoger beroep ingesteld. Het Hof doet heden uitspraak, hetgeen inhoudt dat de redelijke termijn voor de hoger beroepsfase met minder dan zes maanden is overschreden. Het voorgaande leidt ertoe dat het Hof de verzuimboete in verband met overschrijding van de redelijke termijn verder vermindert met 5% naar € 4.512.

Slotsom Op grond van het vorenstaande is het hoger beroep gegrond.

Nu het Hof het hoger beroep gegrond verklaart, dient de Inspecteur aan belanghebbende het betaalde griffierecht te vergoeden.

Niet gesteld of gebleken is dat belanghebbende voor vergoeding in aanmerking komende proceskosten heeft gemaakt.

Het Hof:

– vernietigt de uitspraak van de Rechtbank voor zover deze ziet op de navorderingsaanslag IB/PVV 2016, de bijbehorende beschikking belastingrente en de bij de aanslag IB/PVV 2018 opgelegde verzuimboete,

– bevestigt de uitspraak van de Rechtbank voor het overige,

– vernietigt de navorderingsaanslag IB/PVV 2016,

– vernietigt de bijbehorende beschikking belastingrente,

– vermindert de bij de aanslag IB/PVV 2018 opgelegde verzuimboete naar € 4.512, en

– gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende het betaalde griffierecht vergoedt, te weten € 138 in verband met het hoger beroep bij het Hof.

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.B.A. Brummer, voorzitter, mr. R.A.V. Boxem en mr. P. van der Wal, in tegenwoordigheid van mr. K. de Jong-Braaksma als griffier.

De beslissing is op 6 oktober 2026 in het openbaar uitgesproken.

De griffier, De voorzitter,

(K. de Jong-Braaksma) (G.B.A. Brummer)

Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden.

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.