6.3 Verklaring

Als gezegd vormt de inhoud van de verklaring het primaire vertrekpunt voor de beoordeling van de geloofwaardigheid van die verklaring. Er is een drietal dimensies waarlangs de geloofwaardigheid van getuigenverklaringen in de rechtspsychologie pleegt te worden afgezet, namelijk consistentie, accuratesse en volledigheid.1 Daarnaast is in de praktijk en de wetenschap een aantal methoden ontwikkeld ten behoeve van het analyseren van de inhoud van verklaringen met het oog op de vraag of de verklaring berust op een echte ervaring en deze ervaring ook (in grote lijnen) correct weergeeft. De gedachte die aan veel verbale analysemethoden ten grondslag ligt, is dat verklaringen die berusten op de echte ervaringen andere kenmerken hebben dan verklaringen die uit de fantasie van de verteller zijn ontsproten of die zijn gebaseerd op ingebeelde ervaringen. Dit wordt in de literatuur ook wel aangeduid als de Undeutsch-hypothese.2 In deze paragraaf wordt nader ingegaan op datgene wat aan de inhoud van de verklaring kan worden afgeleid omtrent het waarheidsgehalte en de factoren die in dit verband relevant zijn. Daarbij komen eerst voornoemde dimensies aan bod, dan een tweetal karakteristieken namelijk coherentie en plausibiliteit en vervolgens twee verbale analysemethoden.