202 In een passende verhouding tot

Naast een bepaling om de bezoldiging van bestuurders aan te passen indien er sprake is van een dusdanig verslechterde toestand van de vennootschap, is de wetgever voornemens een meer algemene regeling ten aanzien van de vaststelling van de bezoldiging van bestuurders in het leven te roepen. De wetgever ‘bemoeit’ zich dus zowel met het vaststellen van de bezoldiging vooraf als het aanpassen van de bezoldiging achteraf.

Aan de, door de nationaalsocialisten in het leven geroepen, ‘Akademie für Deutsches Recht’ wordt gevraagd een voorstel voor een wettelijke regeling op te stellen. Dit voorstel komt er als volgt uit te zien:

De vaste bezoldiging van bestuurders dient in een passende verhouding te staan tot de prestaties van de bestuurder, de toestand van de vennootschap en tot de gebruikelijke bezoldiging van overige werknemers waaronder de werknemers. De grondgedachte achter deze regeling is, dat bij het omgaan met bezoldigingsvraagstukken door de grote vennootschappen de (bedrijfs)economische overwegingen worden meegenomen, maar “die psychologische Rücksichtnahme auf die übrigen Bevölkerungskreise” wel eens wordt vergeten. De wetgever wil met deze regeling op zijn minst een richtlijn geven aan vennootschappen. Door de bezoldiging van bestuurders te koppelen aan de bezoldiging van de werknemer wil de Akademie für Deutsches Recht de spanningen tussen de verschillende lagen tegengaan en voor “ein gewisses Mindestmaß sozialer Gerechtigkeit” zorgen.1