2 Een functieverbreding

Een belangrijke oorzaak van de toegenomen aandacht voor de bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen is gelegen in de opkomst aan het begin van de jaren ’90 van ‘pay-for-performance’ in de Verenigde Staten: een nieuwe visie op bestuurdersbeloningen die enkele jaren later ook in Europa voet aan wal zou krijgen en sindsdien het beloningslandschap beheerst.1

De gedachte dat de (variabele) beloning een middel is om bestuurders aan te zetten tot het leveren van betere prestaties, heeft gezorgd voor een functieverbreding van bezoldiging. Voorheen had zij primair tot doel de bestuurder te compenseren voor het hoogwaardige werk dat hij verrichtte. Als de bestuurder een variabele beloning ontving, dan was deze afhankelijk van de winst van de gehele onderneming. Het variabele gedeelte van de bezoldiging diende in dat geval voornamelijk twee doelen, namelijk het efficiënt omgaan met de (loon)kosten waardoor de aantrekkelijkheid om voor de vennootschap te werken werd vergroot en het geven van een blijk van waardering bij succes.

Tegenwoordig wordt de bezoldiging van bestuurders bewust ingezet om de persoonlijke belangen van bestuurders op een lijn te brengen met het belang van de vennootschap die zij besturen. De gedachte is dat wat goed is voor de bestuurder in privé ook goed is voor de vennootschap (en haar aandeelhouders). Hierdoor heeft bezoldiging meer dan voorheen tot doel de bestuurder te motiveren. Daarbij zij opgemerkt dat de invulling van het begrip ‘motiveren’ is geëvolueerd. Het motiveren van een bestuurder wordt binnen de moderne visie veeleer gelijkgesteld met het controleren en sturen van de bestuurder. De bezoldiging van bestuurders heeft daarmee een prominente plaats gekregen binnen de corporate governance van een onderneming.