9.2.1 Inleiding

Hoewel schadevergoeding vaak als alternatief voor nakoming wordt gezien, zijn de remedies niet altijd scherp van elkaar te onderscheiden. De vloeiende overgang tussen schadevergoeding en nakoming komt aan het licht bij schadevergoeding in natura. Een schuldenaar is in beginsel verplicht de schadevergoeding in geld te betalen, maar de schuldeiser kan vorderen dat zijn wederpartij de schade niet in geld, maar in natura vergoedt (art. 6:103). Op het moment dat de schadevergoedingsvorm niet de betaling van een geldsom, maar een andersoortige prestatie betreft, rijst de vraag naar de verhouding tussen deze prestatie en nakoming. De vraag die in deze paragraaf centraal staat, luidt dan ook: hoe kan het recht op nakoming worden afgebakend ten opzichte van het recht op schadevergoeding in natura?

In par. 9.2.2 vergelijk ik de vereisten en de verweermiddelen van nakoming met die van schadevergoeding in natura. In par. 9.2.3 onderzoek ik in hoeverre een schuldeiser in het kader van zijn vordering tot nakoming een prestatie kan vorderen die afwijkt van de toegezegde prestatie. Waar houdt het recht op nakoming op en moet de schuldeiser zijn vordering als schadevergoeding in natura inkleden? In par. 9.2.4 behandel ik ten slotte de vraag of de redelijkheid en billijkheid de keuze voor schadevergoeding kan beperken, net zoals de redelijkheid en billijkheid (Multi Vastgoedtoets) het recht op nakoming kan beperken.