Rb. Rotterdam, 22-07-2022, nr. 10-199990-20

Bewezenverklaring feit

Het onder 2 ten laste gelegde is door de verdachte bekend. Dit feit zal zonder nadere bespreking bewezen worden verklaard.

Bewijswaardering feit 1

Standpunt verdediging

Aangevoerd is dat de verdachte van het onder 1 primair ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken omdat zijn gedragingen niet als aanmerkelijk onvoorzichtig kunnen worden aangemerkt. De verdachte heeft de fietser voor het inhalen opgemerkt, heeft gekeken of er voldoende ruimte was om in te halen en is vervolgens begonnen aan de inhaalmanoeuvre. Het is onduidelijk gebleven hoe de fietser ten val is gekomen en of dat door toedoen van de verdachte danwel door een onbewuste of onverwachte gedraging van de fietser zelf is gebeurd. Daarnaast heeft de verdediging aangevoerd dat niet kan worden vastgesteld dat er sprake is van zwaar lichamelijk letsel, omdat het dossier slechts een medische verklaring bevat die opgemaakt is kort na het ongeval, en de actuele medische situatie van aangeefster uit het dossier niet blijkt.

Ten aanzien van het onder 1 subsidiair ten last gelegde is aangevoerd dat de verdachte ook van dit feit dient te worden vrijgesproken omdat een alternatief scenario, namelijk dat de fietser niet door de verdachte is aangereden maar door haar eigen gedragingen ten val is gekomen, niet kan worden uitgesloten. Mocht de rechtbank dit feit wel bewezen verklaren, stelt de verdediging dat er sprake is van afwezigheid van alle schuld. De verdachte heeft zich in voldoende mate ingespannen om het plegen van een delict te vermijden en hem valt daarom geen zodanig verwijt te maken dat er een veroordeling voor een strafbaar feit kan volgen.

Beoordeling

De volgende feiten en omstandigheden kunnen op grond van de inhoud van de bewijsmiddelen als vaststaand worden aangemerkt. Deze feiten hebben op de terechtzitting niet ter discussie gestaan en kunnen zonder nadere motivering dienen als vertrekpunt voor de beoordeling van de bewijsvraag.

Vast staat dat op 30 juli 2020 de verdachte op de Vroonweg te Dirksland reed als bestuurder van een motorrijtuig, te weten een landbouw- of bosbouwtrekker met daarachter twee aanhangers (hierna: het voertuig). Ook staat vast dat hij daar omstreeks 19.43 uur een fietser, [naam slachtoffer] (hierna: het slachtoffer), heeft ingehaald, dat zij tijdens dat inhalen ten val is gekomen en gewond is geraakt doordat zij werd overreden door een van de aanhangers. Verder staat vast dat er gebreken waren aan het voertuig, namelijk een gebarsten rechter buitenspiegel en een verbogen houder van de spiegelarm. Bovendien was met een totale lengte van 24,40 meter het voertuig te lang voor de openbare weg, waarbij een maximale lengte van 18,75 meter is toegestaan.

De verdachte had die avond alcohol gedronken. Ruim twee uur na het ongeval heeft de verdachte een blaastest gedaan met als uitslag 260 microgram alcohol per liter uitgeademde lucht, terwijl de grens is gesteld op 240 microgram.

Uit de verkeersongevallenanalyse blijkt dat het zicht van de verdachte aan de rechterzijde beperkt werd door de gebarsten rechter spiegel en de verbogen houder van de spiegelarm. Het zicht door de rechter zijruit werd (verder) belemmerd door de telescooparm die aan de rechterzijde van de cabine van de tractor was geplaatst. Op de Vroonweg, gelegen binnen de bebouwde kom, waren snelheidsbeperkende maatregelen aan weerszijden van de weg aangebracht. Deze geleiders voorzien van attentie bebakening waren toegepast in een asverspringing, waardoor een chicane / slalom werd gecreëerd.

Uit de verkeersongevallenanalyse blijkt dat het landbouwvoertuig van de verdachte een breedte had van 2,40 meter en dat de breedte tussen de geleider en het trottoir 3,40 meter was. Geconcludeerd wordt dat er ter hoogte van de middengeleider onvoldoende ruimte was voor het veilig passeren van de fietser.

Daarnaast is geconstateerd dat er (verder) geen infrastructurele oorzaak kon worden aangetoond die ten grondslag kan hebben gelegen aan het ontstaan van het ongeval en dat zich geen bijzondere weersomstandigheden hebben voorgedaan, die van invloed zouden kunnen zijn geweest op het ontstaan van het ongeval. De wegsituatie was voor het overige duidelijk en overzichtelijk.

Voor een bewezenverklaring van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW) is vereist dat vast komt te staan dat een verdachte zich zodanig heeft gedragen in het verkeer dat een aan zijn schuld te wijten ongeval plaatsvindt. Of sprake is van schuld hangt af van het geheel van gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Niet reeds uit de ernst van de gevolgen van verkeersgedrag kan worden afgeleid dat sprake is van schuld. Ook een beperkte, tijdelijke, onoplettendheid in het verkeer hoeft nog geen schuld op te leveren. Concreet betekent dit, dat hoe erg de gevolgen van een ongeluk ook zijn, daaruit niet automatisch volgt dat de bestuurder strafrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld. Van schuld in de zin van artikel 6 WVW is pas sprake in het geval van (tenminste) een aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid.

De verdachte heeft verklaard dat hij de fietser zag en haar op de Vroonweg heeft ingehaald toen zij ter hoogte van de geleiders reed. Het slachtoffer heeft verklaard dat zij werd ingehaald door een tractor met daarachter een aanhangwagen. Zij werd ingehaald net voor of ter hoogte van een daar op de weg aangebrachte versmalling. Op het moment dat zij werd ingehaald voelde zij ineens een klap en vervolgens lag zij ineens op de weg. Een getuige heeft verklaard dat het slachtoffer bij de versmalling reed aan de rechterkant van de weg, dat de tractor met de twee karren daar ook reed en om de paal heen stuurde. Hij zag dat het slachtoffer door de rechter voorkant van de tweede aanhanger werd geraakt en dat zij viel, waarna het rechter achterwiel over (die fiets van) de vrouw reed.

Gelet op de combinatie van genoemde vaststaande feiten en omstandigheden, de smalle weg met de snelheidsbeperkende maatregelen, het te lange voertuig, het beperkte zicht dat de verdachte had en het gebruik van alcohol, komt de rechtbank tot het oordeel dat sprake is van schuld in de zin van artikel 6 WVW. De weg was te smal om het slachtoffer daar veilig te kunnen te passeren en de verdachte heeft een verkeerde inschatting gemaakt bij die (inhaal)manoeuvre in samenhang met de aangebrachte voorzieningen in/op het wegdek. Dat het slachtoffer door het voertuig van de verdachte ten val is gekomen, volgt uit de verklaringen van getuige [naam getuige] en het slachtoffer. Het slachtoffer verklaart immers dat op het moment dat zij ingehaald werd, ter hoogte van de op de weg aangebrachte versmalling, zij ineens een klap voelde en vervolgens op de weg lag. Het rijgedrag van de verdachte is onder genoemde omstandigheden te kwalificeren als aanmerkelijk onvoorzichtig. Het onder 1 primair ten laste gelegde zal wettig en overtuigend bewezen wordt verklaard.

De rechtbank is van oordeel dat het ongeval voor het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel tot gevolg heeft gehad. Dit blijkt uit de verklaring van de forensisch arts van 16 september 2020 waarin wordt gesproken over veel en ernstige botbreuken en een herstelduur van meer dan 6 maanden. Ook wordt daarin vermeld dat het letsel zonder medisch ingrijpen mogelijk dodelijk zou zijn geweest. Verder betrekt de rechtbank bij haar oordeel de verklaring van het slachtoffer van 1 oktober 2020 over de operatieve ingrepen in het ziekenhuis en de inhoud van het door de officier van justitie op zitting weergegeven gesprek dat hij voor de zitting met het slachtoffer had over de revalidatie en de beperkingen die zij momenteel nog ondervindt.

Omdat de rechtbank het onder 1 primair ten laste gelegde bewezen acht, komt zij niet toe aan bespreking van de overige verweren.

Conclusie

Bewezen is het onder 1 primair en 2 ten laste gelegde, waarbij sprake is van eendaadse samenloop.

Bewezenverklaring

In bijlage II heeft de rechtbank de inhoud van wettige bewijsmiddelen opgenomen, houdende voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden. Op grond daarvan, en op grond van de redengevende inhoud van het voorgaande, is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 primair en 2 ten laste gelegde heeft begaan.

De verdachte heeft het bewezen verklaarde op die wijze begaan dat:

1hij op 30 juli 2020 te Dirksland, gemeente Goeree-Overflakkee

als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (landbouw- of bosbouwtrekker met daarachter twee aanhangers), zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door met dat motorrijtuig aanmerkelijk, onvoorzichtig te rijden op de voor het openbaar verkeer openstaande weg, de Vroonweg, welk rijgedrag hierin heeft bestaan dat hij, verdachte, toen daar, terwijl-in die weg een versmalling was gelegen waarmee een chicane/slalom werd gecreëerd en-het zicht naar rechts vanuit de cabine van die trekker werd belemmerd door een hefarmconstructie en-het zicht in de rechter buitenspiegel (deels) werd belemmerd/bemoeilijkt doordat deze gebarsten en verbogen was;-in strijd met het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 de totale lengte van het landbouwvoertuig 24,40 meter bedroeg, zijnde een overschrijding van 5,65 meter;-een fietser, genaamd [naam slachtoffer] , die vóór hem reed op de fietsstrook, heeft ingehaald op het moment dat zij ter hoogte van de geleiders van die wegversmalling reed en-(aldus doende) die [naam slachtoffer] is gaan inhalen terwijl daartoe onvoldoende ruimte was en-vervolgens met die tweede aanhanger in botsing of aanrijding of aanraking is gekomen met die [naam slachtoffer] , die daardoor ten val kwam en door die tweede aanhanger werd overreden,waardoor die [naam slachtoffer] zwaar lichamelijk letsel (te weten breuken in het bekken, een breuk van het bovenbeen en meerdere ribbreuken), werd toegebracht, dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan, zulks terwijl hij, verdachte, dat landbouwvoertuig heeft bestuurd na het gebruik van alcoholische drank;

2hij op 30 juli 2020 te Dirksland, gemeente Goeree-Overflakkee, als bestuurder van een motorrijtuig, (land- of bosbouwtrekker), dit voertuig heeft bestuurd, na zodanig gebruik van alcoholhoudende drank, dat het alcoholgehalte in zijn adem bij een onderzoek, als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994, 260 microgram, in elk geval hoger dan 220 microgram, alcohol per liter uitgeademde lucht bleek te zijn.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.