Rb. Rotterdam, 09-03-2018, nr. 6534971 \ CV EXPL 17-43507

Het verloop van de procedure volgt uit de volgende processtukken, waarvan de kantonrechter kennis heeft genomen:

De kantonrechter heeft de uitspraak van dit vonnis bepaald op heden.

Als enerzijds gesteld en anderzijds erkend, dan wel niet of onvoldoende gemotiveerd weersproken, staat tussen partijen, voor zover van belang, het volgende vast.

[gedaagde] heeft op 13 september 2016 een of meerdere tandheelkundige behandeling(en) ondergaan waarvoor € 393,63 in rekening is gebracht. De zorgverlener van [gedaagde], de heer [tandarts] (‘de tandarts’), heeft zijn vordering op [gedaagde] overgedragen aan Famed.

Ten tijde van de tandheelkundige behandeling(en) was [gedaagde] zeventien jaar oud.

[gedaagde] heeft de nota van 13 oktober 2016 ter zake de behandeling(en) onbetaald gelaten.

3. De vordering

Famed heeft bij dagvaarding gevorderd bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] te veroordelen aan haar te betalen € 459,81 vermeerderd met de wettelijke rente over € 393,63 te berekenen vanaf 9 oktober 2017 tot aan de dag van de algehele voldoening, met veroordeling van [gedaagde] in de proceskosten. De vordering betreft € 393,63 aan hoofdsom,

€ 7,14 aan verschenen rente berekend tot 9 oktober 2017 en € 59,04 aan buitengerechtelijke incassokosten.

Aan haar vordering heeft Famed – zakelijk weergegeven en voor zover van belang – ten grondslag gelegd dat [gedaagde] ondanks aanmaning in gebreke is gebleven met betaling van hetgeen zij ingevolge de onder 2.1 genoemde tandheelkundige behandeling(en) aan Famed verschuldigd is geworden.

[gedaagde] heeft verweer gevoerd tegen de vordering. Zij erkent dat zij de tandheelkundige behandelingen heeft gehad op 13 september 2016, maar betwist dat zij een betalingsverplichting heeft.

[gedaagde] heeft toegelicht dat zij ten tijde van de tandheelkundige behandelingen minderjarig was, waardoor de vergoeding voor die behandelingen door de zorgverzekeraar is betaald aan haar ouder. [gedaagde], inmiddels meerderjarig, wordt onterecht aangesproken tot betaling van de nota. Haar ouder is verantwoordelijk voor het betalen van die nota. Bovendien heeft [gedaagde] niet de vergoeding voor de behandelingen ontvangen van de zorgverzekeraar. Zij verzoekt dan ook de vordering af te wijzen.

In geschil is of [gedaagde] een betalingsverplichting heeft met betrekking tot de tandheelkundige behandelingen. Vooropgesteld wordt dat op grond van artikel 7:447 BW een minderjarige die de leeftijd van zestien jaren heeft bereikt, bekwaam is tot het aangaan van een behandelingsovereenkomst ten behoeve van zichzelf en aansprakelijk is voor de uit die behandelingsovereenkomst voortvloeiende verbintenissen, onverminderd de verplichting van de ouders tot voorziening in de kosten van verzorging en opvoeding.

Als onweersproken staat vast dat de tandarts de behandelingen in opdracht van de op dat moment zeventienjarige [gedaagde] heeft uitgevoerd. Tussen [gedaagde] en de tandarts bestaat aldus een behandelingsovereenkomst als bedoeld in artikel 7:446 BW. Op grond van die overeenkomst en artikel 7:461 BW is [gedaagde] de tandarts een vergoeding verschuldigd. Het verweer van [gedaagde], dat niet zij, maar haar ouder verantwoordelijk is voor betaling van de behandelingen, wordt verworpen. [gedaagde] is immers zelf aansprakelijk voor de uit de door haar gesloten behandelingsovereenkomst voortvloeiende verbintenissen, anders gezegd: [gedaagde] is verantwoordelijk voor tijdige betaling van de door haar genoten tandheelkundige behandelingen. Indien [gedaagde] wenst dat haar ouder de nota aan haar vergoedt, dan is het aan [gedaagde] om haar ouder daar voor aan te spreken. Dat de vergoeding voor de behandelingen door de zorgverzekeraar aan haar ouder is uitgekeerd en niet aan [gedaagde], ontslaat [gedaagde] niet van haar betalingsverplichting. Een en ander betekent dat [gedaagde] gehouden is de nota van 13 oktober 2016 ter zake de door haar op 13 september 2016 genoten tandheelkundige behandelingen te betalen. De vordering ter zake zal dan ook worden toegewezen.

Ook de wettelijke rente wordt als onweersproken en op de wet gegrond toegewezen.

Famed maakt voorts aanspraak op vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten. De kantonrechter stelt vast dat het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten van toepassing is en dat Famed [gedaagde] een kosteloze aanmaning als bedoeld in artikel 6:96 lid 6 BW heeft doen toekomen. Het gevorderde bedrag aan buitengerechtelijke kosten komt overeen met het in het Besluit bepaalde tarief en zal dan ook worden toegewezen.

[gedaagde] wordt als de in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de proceskosten. De verschotten bedragen € 83,51 aan explootkosten en € 117,00 aan griffierecht. Voor het salaris van de gemachtigde worden twee punten à € 60,00 toegekend.

De kantonrechter:

veroordeelt [gedaagde] om aan Famed tegen kwijting te betalen € 459,81 vermeerderd met de wettelijke rente over € 393,63 vanaf 9 oktober 2017 tot aan de dag van algehele voldoening;

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, tot aan deze uitspraak aan de zijde van Famed vastgesteld op € 200,51 aan verschotten en € 120,00 aan salaris voor de gemachtigde;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. T.M.J. Smits en uitgesproken ter openbare terechtzitting.