Rb. Haarlem, 30-06-2011, nr. 498531 / CV EXPL 11-1913

oktober 2010 heeft [eiser] zonder deugdelijke reden geweigerd gehoor te geven aan het verzoek van zijn leidinggevende [YYY] om op een andere afdeling te werken. Vervolgens heeft [eiser] [YYY] agressief bejegend, waarbij hij [YYY] heeft geduwd waardoor [YYY] ten val is gekomen. Ter onderbouwing verwijst [gedaagde] naar de hierboven weergegeven verklaringen van de medewerkers. [gedaagde] heeft de gebeurtenissen van die dag schriftelijk aan [eiser] bevestigd. [Gedaagde] heeft [eiser] de rest van de dag vrij gegeven.

Op (maandag) 4 oktober 2010 heeft [eiser] zich wederom gemeld bij [gedaagde]. Op die dag heeft een gesprek plaatsgevonden tussen [eiser] en [XXX]. [XXX] heeft [eiser] gezegd dat hij instructies van [YYY] moest opvolgen en dat als hij dat niet zou doen, ontslag op staande voet zou volgen. Vervolgens heeft [XXX] het gesprek geschorst. Even later is de bespreking met [YYY] erbij hervat. In dat gesprek heeft [eiser], aldus [gedaagde], opnieuw aangegeven dat hij geen instructies van [YYY] wilde ontvangen. Vervolgens heeft [gedaagde] [eiser] op staande voet ontslagen wegens werkweigering en het onheus bejegenen van zijn leidinggevende.

Omdat [gedaagde] van oordeel is dat er een dringende reden is voor het ontslag op staande voet op 4 oktober 2010 is [eiser] jegens [gedaagde] op grond van artikel 7:677 BW jo 7:680 BW schadeplichtig. [Gedaagde] vordert dan ook in voorwaardelijke reconventie een totaalbedrag van € 3.899,94 aan gefixeerde schadeloosstelling.

Het verweer in voorwaardelijke reconventie

[eiser] heeft als primair verweer aangevoerd dat de vordering van [gedaagde] verjaard is, omdat [gedaagde] haar beroep op de gefixeerde schadevergoeding niet binnen zes maanden heeft gedaan. Subsidiair voert [eiser] aan dat het ontslag op staande voet nietig is, zodat op [gedaagde] een loondoorbetalingsverplichting rust en aldus niet aan de gefixeerde schadeloosstelling kan worden toegekomen.

De beoordeling

Partijen verschillen van mening over het antwoord op de vraag of aan het ontslag van [eiser] op 4 oktober 2010 door [gedaagde] een dringende reden ten grondslag ligt. Bij de beoordeling van de vraag of van een dringende reden voor de werkgever sprake is, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Daarbij dient te worden betrokken de aard en de ernst van wat de werkgever als dringende reden aanmerkt, de aard en de duur van de dienstbetrekking, de wijze waarop de werknemer de dienstbetrekking heeft vervuld en de persoonlijke omstandigheden van de werknemer.

Voorop oordeelt de kantonrechter dat partijen van mening verschillen over wat zich precies heeft voorgedaan op 1 en 4 oktober 2010, alsmede over de vraag of een afspraak bestaat tussen [eiser] en [gedaagde] dat [eiser] geen instructies van [YYY] zou krijgen. De kantonrechter zal ten einde duidelijkheid te verkrijgen evenwel geen bewijs aan een van partijen opdragen met betrekking tot de gebeurtenissen op 1 en 4 oktober 2010 en het bestaan van‘de afspraak’. De kantonrechter is van oordeel dat, ook al zou vast komen staan dat de weergave van [gedaagde] de juiste is en eveneens dat ‘de afspraak’, zoals [gedaagde] heeft betoogd, niet bestaat, het middel van ontslag op staande voet dat [gedaagde] heeft gehanteerd in het voorliggende geval een te zwaar middel is.

Als de visie van [gedaagde] wordt gevolgd, dan heeft [eiser] op 1 oktober 2010 geweigerd naar zijn leidinggevende, [YYY], te luisteren, in welke weigering hij op

4 oktober 2010 heeft volhard, dan heeft [eiser] op 1 oktober 2010 ‘iets (lelijks)’ in het oor van [YYY] gefluisterd en heeft [eiser] [YYY] op 1 oktober 2010 een duw gegeven.

Deze daden en gedragingen van [eiser] zijn dan weliswaar niet netjes, maar kwalificeren naar het oordeel van de kantonrechter niet als dringende redenen die tot gevolg hebben dat van [gedaagde] niet kan worden gevergd dat zij de arbeidsovereenkomst laat voortduren. De gedragingen op zich zijn naar het oordeel van de kantonrechter niet ernstig genoeg en bovendien gedeeltelijk incidenteel. Mede van belang is dat [eiser] sinds

3 april 2002 bij [gedaagde] in dienst is en dat niet gesteld of gebleken is dat [eiser] tot de gebeurtenissen op 1 oktober 2010 niet goed heeft gefunctioneerd of dat zich in de loop van het dienstverband vergelijkbare incidenten hebben voorgedaan.

Tevens speelt een rol dat [eiser] op 27 september 2010 na een (langere) periode van arbeidsongeschiktheid weer aan het werk is gegaan en dat hij op die dag met directeur [XXX] heeft gesproken over zijn verhouding met [YYY]. [Gedaagde] wist aldus dat de verhouding tussen [eiser] en [YYY] lastig was en dat deze verhouding mogelijk tot problemen zou leiden.[YYY]aagde] heeft er toen niet voor gekozen op dat moment aan een constructieve oplossing te werken, maar heeft het er - overigens net als [eiser] - op aan laten komen. [YYY] nam immers op 1 oktober 2010 niet voor niets een getuige mee naar de werkplek van [eiser] (vgl. de verklaringen van [YYY] en van [BBB] van 6 april 2011). Op 4 oktober 2010 was het een herhaling van zetten. Er was naar het oordeel van de kantonrechter geen sprake van een nieuwe werkweigering. [eiser] volhardde slechts in zijn standpunt dat hij geen instructies van [YYY] wilde opvolgen. Op 4 oktober 2010 had [gedaagde] nog voldoende andere mogelijkheden dan ontslag op staande voet. Ontslag op staande voet was, alle omstandigheden in aanmerking genomen, in dit geval een te zware sanctie.

Het voorgaande betekent dat de loonvordering van [eiser] zal worden toegewezen. [Gedaagde] heeft de kantonrechter verzocht de loonvordering te matigen, omdat niet gebleken is dat [eiser] daadwerkelijk weer bij [gedaagde] aan de slag zou willen en dat hij, gelet op het aantal vacatures voor productiemedewerker in de regio, gemakkelijk elders aan de slag kan. De kantonrechter passeert dit beroep van [gedaagde]. [Gedaagde] had haar financiële risico kunnen beperken door eerder een ontbindingsverzoek voor zover vereist in te dienen. [eiser] heeft immers negen dagen na het ontslag op staande voet de nietigheid ingeroepen. [Gedaagde] wist aldus toen al dat [eiser] het er niet bij zou laten zitten.

Verder heeft [gedaagde] zich beroepen op de slechte bedrijfseconomische omstandigheden waarin zij zich bevindt. De kantonrechter zal eveneens voorbij gaan aan dit beroep van [gedaagde], omdat [gedaagde] haar standpunt onvoldoende heeft onderbouwd. Zij heeft weliswaar een verklaring van haar accountant overgelegd, waarin, kort samengevat, staat dat de onderneming in 2010 in technische zin failliet was en dat de accountant de zorg over het voortbestaan van de onderneming deelt, maar jaarcijfers over de afgelopen drie jaren en een prognose die het standpunt van [gedaagde] en dat van de accountant hadden kunnen onderbouwen, ontbreken. Wel zal de kantonrechter de wettelijke verhoging matigen tot 20%.

Aan de voorwaardelijke eis in reconventie komt de kantonrechter niet toe; de voorwaarde dat de vorderingen van [eiser] in conventie worden afgewezen is immers niet vervuld.

De wettelijke rente zal worden toegewezen. De proceskosten komen voor rekening van [gedaagde] omdat deze in het ongelijk wordt gesteld. Omdat aan [eiser] een toevoeging is verleend heeft de griffier verschotten voor exploten en oproepingen voldaan. [Gedaagde], die in het ongelijk wordt gesteld, dient deze verschotten op grond van artikel 27 van de Wet griffierechten burgerlijke zaken aan de griffier te betalen.