Rb. Middelburg, 23-12-2010, nr. AWB 10/65 t/m 10/71, nr. AWB 10/73, nr. AWB 10/75, nr. AWB 10/78, nr. AWB 10/79, nr. AWB 10/81, nr. AWB 10/83 t/m 10/87, nr. AWB 10/89, nr. AWB 10/90, nr. AWB 10/92 t/m 10/94, nr. AWB 10/96, nr. AWB 10/98, nr. AWB 10/99, nr. AWB 10/101, nr. AWB 10/102, nr. AWB 10/105 t/m 10/108

SAWH heeft op 25 januari 2010 pro forma beroep ingesteld. De rechtbank heeft SAWH bij brief van 29 januari 2010 gedurende vier weken in de gelegenheid gesteld de gronden van het beroep in te zenden. Op verzoek van SAWH heeft de rechtbank de termijn van inzending bij brief van 17 februari 2010 tot 23 maart 2010 en nadien bij brief van 18 maart 2010 tot 10 april 2010 verlengd. SAWH heeft van de gelegenheid om de gronden van het beroep in te zenden geen gebruik gemaakt.

De rechtbank verklaart SAWH op de voet van artikel 6:6 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) niet ontvankelijk.

[naam 17] is gebruiker van de woning [adres 1] te [plaats 1], die het eigendom is van zijn echtgenote [naam 31]. [naam 31] heeft het verzoek om vergoeding van planschade ingediend. Verweerder heeft bij besluit van 24 april 2008 het verzoek afgewezen.

[naam 17] heeft als gebruiker van de woning bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Verweerder heeft op dit bezwaar nog niet beslist. Anders dan gesteld in de brief van 16 december 2009 heeft verweerder op 26 november 2009 enkel beslist op het bezwaar van [naam 31]. Het beroep van [naam 17] mist aldus feitelijke grondslag.

De rechtbank verklaart [naam 17] niet ontvankelijk.

De rechtbank overweegt ten overvloede dat het belang van [naam 17] als gebruiker van de woning bij de afwijzing van het verzoek om vergoeding van planschade niet rechtstreeks is betrokken, op grond waarvan [naam 17] niet als belanghebbende is aan te merken.

[naam 1] is op [nr.] januari 2003 gescheiden van [naam 32]. Tot de gemeenschap van goederen behoorde de woning [adres 2] te [plaats 1]. Op 20 mei 2005 heeft [naam 32] het verzoek om vergoeding van planschade ingediend. Tegen het besluit van 24 april 2008, waarbij aan hem planschade is toegekend, heeft [naam 1] bezwaar gemaakt. Verweerder heeft haar in dat bezwaar niet ontvankelijk verklaard.

In geschil is het antwoord op de vraag of [naam 32] het verzoek om vergoeding van planschade mede namens [naam 1] heeft ingediend.

[naam 1] beantwoordt deze vraag bevestigend. Zij voert daartoe aan, dat het verzoek in de ‘wij-vorm’ is gesteld.

Verweerder beantwoordt deze vraag ontkennend. Hij voert daartoe aan dat [naam 1] ten tijde van het verzoek niet meer gehuwd was met [naam 32]. Zij heeft niet zelf een verzoek om vergoeding van planschade ingediend dan wel het door [naam 32] ingediende verzoek mede ondertekend. Het primaire besluit is ook niet aan haar gericht.

De rechtbank is van oordeel dat [naam 1] niet aannemelijk heeft gemaakt dat het door [naam 32] ingediende verzoek om vergoeding van planschade mede namens haar is ingediend. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking, dat [naam 32] gebruik heeft gemaakt van een model voor het indienen van het verzoek. Onder die omstandigheid wijst het gebruik van de ‘wij-vorm’ niet zonder meer naar een voormalige partner van wie gescheiden wordt geleefd. Ook uit de tot de stukken behorende e-mail van 16 september 2008 aan M. Laros leidt de rechtbank af, dat [naam 32] niet heeft beoogd mede op te treden namens [naam 1].

Nu [naam 1] niet aannemelijk heeft gemaakt dat namens haar het verzoek om vergoeding van planschade is ingediend, is haar belang niet rechtstreeks bij de toekenning van de planschade betrokken. Verweerder heeft haar dan ook terecht niet ontvankelijk verklaard in haar bezwaar. Het beroep is ongegrond.

[naam 33] is eigenares van de woning Statendijk [nr.] te [plaats 1] en [naam 13] is eigenaar van een daarnaast gelegen landbouwloods met erf en ondergrond, en een aangrenzend perceel bouw- en grasland. [naam 33] en [naam 13] hebben gezamenlijk het verzoek om vergoeding van planschade ingediend. Verweerder heeft bij besluit van 24 april 2008 het verzoek afgewezen. [naam 13] heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Verweerder heeft het bezwaar ongegrond verklaard.

De rechtbank is van oordeel dat, omdat [naam 13] geen eigenaar is van de woning, zijn belang bij de afwijzing van het verzoek om vergoeding van planschade voor de woning niet rechtstreeks is betrokken. Nu [naam 13] in zoverre niet als belanghebbende is aan te merken, had [naam 13] voor zover het de woning betreft, in zijn bezwaar niet ontvankelijk moeten worden verklaard. Verweerder heeft dit niet onderkend. De beslissing op bezwaar dient te worden vernietigd. Het beroep is gegrond.

Aangezien het beroep van [naam 13] alleen de afwijzing van de vergoeding om planschade voor de woning betreft, kan de rechtbank de zaak zelf afdoen. De rechtbank zal het bezwaar van [naam 13] voor zover het de woning betreft, alsnog niet ontvankelijk verklaren.

Ingevolge artikel 49 WRO, zoals die wet gold ten tijde hier van belang, kent de gemeenteraad, voor zover een belanghebbende ten gevolge van de bepalingen van een bestemmingsplan of het besluit omtrent vrijstelling als bedoeld in de artikelen 17 of 19 (van de WRO) schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe.

Eisers hebben — in verschillende bewoordingen — materieel gesteld schade te hebben geleden als gevolg van het planologisch mogelijk maken van de plaatsing van vijf windturbines in de Hoofdplaatpolder en vergoeding van de geleden schade verzocht. Verweerder heeft de verzoeken ook als zodanig opgevat. De rechtbank sluit zich hierbij aan.

Uit de stukken blijkt, dat het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Oostburg op 10 september 2002 (verzonden 30 oktober 2002) vergunning heeft verleend tot het oprichten van een windenergiepark met 5 stuks windturbines met bijbehorende civiele en elektrische infrastructuur op diverse percelen in de Hoofdplaatpolder, met verlening van vrijstelling als bedoeld in artikel 19, lid 2, WRO. Deze vergunning is bij de beslissing op bezwaar inzake de vergunning van 14 april 2003 niet herroepen, en is daarmee onherroepelijk geworden, nu niet is gebleken dat tegen dat besluit beroep is ingesteld.

Op grond van deze vergunning is de litigieuze plaatsing van de vijf windturbines in de Hoofdplaatpolder planologisch mogelijk geworden.

Verweerder heeft aan de beoordeling van de verzoeken om vergoeding van planschade het bestemmingsplan ‘Landelijk gebied, 4e herziening (windturbinepark)’, vastgesteld door de raad van de gemeente Oostburg op 19 september 2002, goedgekeurd bij besluit van Gedeputeerde Staten van Zeeland van 25 februari 2003 en in werking getreden op 1 mei 2003, als het schadeveroorzakende besluit ten grondslag gelegd. Verweerder is daarmee ten onrechte voorbijgegaan aan het onder 2.6.2. beschreven besluit omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 WRO, en heeft miskend dat dat besluit als het (eerste) schadeveroorzakende besluit moet worden aangemerkt. De bestreden besluiten alsmede de beslissingen op de verzoeken om vergoeding van planschade kunnen op grond hiervan niet in stand blijven.

De beroepen van [naam 2], [naam 3], [naam 4], [naam 5], [naam 6], [naam 7], [naam 8], [naam 9], [naam 10], [naam 11], [naam 12], [naam 14], [naam 15], [naam 16], [naam 18], [naam 19], [naam 20], [naam 21], [naam 22], [naam 23], [naam 24], [naam 25], [naam 26], [naam 27], [naam 28], [naam 29] en [naam 30] zijn gegrond.

Het door [naam 4] ingediende verzoek om vergoeding van planschade voor de woning Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat is door verweerder afgewezen, omdat de planologische wijziging ten tijde van de aankoop van de woning voorzienbaar was. Deze afwijzing is bij het bestreden besluit gehandhaafd. In beroep is tegen deze motivering van het bestreden besluit niet opgekomen.

De rechtbank neemt in aanmerking, dat volgens vaste jurisprudentie de voorzienbaarheid van een planologische wijziging dient te worden beoordeeld aan de hand van de vraag of ten tijde van de aankoop van de onroerende zaak voor een redelijk denkend en handelend koper aanleiding bestond om rekening te houden met de kans dat de planologische situatie in nadelig opzicht zou veranderen.

[naam 4] heeft de woning aangekocht op 22 juni 2002. Uit de stukken is af te leiden dat op 17 september 2001 het voorontwerpbestemmingsplan Landelijk Gebied 4e herziening, waarin de plaatsing van de in geding zijnde windturbines planologisch regeling vindt, voor inspraak ter inzage is gelegd. Daarenboven is op 21 maart 2002 het bouwplan voor de windturbines met vrijstelling op grond van artikel 19, tweede lid, WRO gedurende 4 weken ter inzage gelegd. De rechtbank is van oordeel dat eiser vanaf 17 september 2001, en in ieder geval vanaf 21 maart 2002, rekening heeft moeten houden met de mogelijkheid dat de planologische situatie te zijnen nadeel zou veranderen, en dat mitsdien de planologische wijziging ten tijde van de aankoop van de woning voor [naam 4] voorzienbaar was.

Gelet hierop bepaalt de rechtbank dat rechtsgevolgen van het vernietigde besluit voor zover dit betrekking heeft op [naam 4], in stand blijven.

Het door [naam 30] ingediende verzoek om vergoeding van planschade voor de woning Statendijk [nr.] te Schoondijke is door verweerder afgewezen.

De rechtbank stelt vast dat ook uit het rapport van Verhagen blijkt, dat met betrekking tot die woning (in de stukken ook aangeduid als Statendijk [nr.] te Schoondijke) geen sprake is van planschade. Ter zitting is dit door A. Streefkerk - Wegman, verbonden aan Verhagen, bevestigd.

Gelet hierop bepaalt de rechtbank dat rechtsgevolgen van het vernietigde besluit voor zover dit betrekking heeft op [naam 30], in stand blijven.

De door [naam 3], [naam 9], [naam 10], [naam 14], [naam 16], [naam 21], [naam 23], [naam 27] en [naam 29] ingediende verzoeken om vergoeding van planschade voor respectievelijk de woning Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Sasput [nr.] te Schoondijke, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat, Hogeweg [nr.] te Hoofdplaat en Bosdijk [nr.] te [plaats 1] zijn door verweerder afgewezen.

Eisers stellen in beroep ieder, dat zij een planschade van € [bedrag] hebben geleden. Zij voeren aan dat zij schade hebben geleden als gevolg van geluidhinder, slagschaduw en slechter uitzicht, en verwijzen daartoe naar het rapport Verhagen. Ook bagatelschaden dienen vergoed te worden.

Verweerder stelt in beroep dat in deze gevallen geen sprake is van schade.Hij voert daartoe aan dat de woningen niet een zodanig nadeel ondervinden van de geluids- en slagschaduwhinder dat dit in de waarde van de woningen tot uiting komt.

De rechtbank neemt in aanmerking, dat ook geringe planschades vergoed moeten worden, indien aannemelijk is gemaakt dat zij zijn geleden. Nu ook door Verhagen de planschade wordt bepaald door het verschil in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit, acht de rechtbank een waardeverschil van € [bedrag] niet zonder meer te onderbouwen gelet op de bandbreedte waarbinnen deze waarderingen plaats vinden. In het rapport Verhagen is ook geen specifieke onderbouwing opgenomen, maar is volstaan met het opnemen van een forfaitair bedrag.

Daarbij is tevens in aanmerking te nemen dat uit artikel 3.12, eerste lid, van de Regeling algemene regels voor inrichtingen milieubeheer is af te leiden, dat voor slagschaduw een hindercirkel van 12 keer de rotordiameter wordt aangehouden, waarbinnen onder bepaalde omstandigheden niet aanvaardbare slagschaduwhinder wordt ondervonden. De woningen van eisers liggen buiten deze hindercirkel. Deze is te stellen op circa 1000 meter, waarbij de rechtbank uitgaat van een rotordiameter van 80 meter, aangezien naar de bewoordingen van artikel 4 van de voorschriften van het moederplan de binnenplanse vrijstelling niet ziet op de afmeting van rotoren, en een mogelijke verplaatsing van de windturbine met — naar niet meer in geschil is — maximaal 23 meter. Op grond daarvan bestaat het vermoeden dat voor de in geschil zijnde woningen geen sprake is van onaanvaardbare slagschaduwhinder die een waardedrukkend effect op de woning heeft. Eisers hebben dit vermoeden niet ontzenuwd met de enkele stelling dat een redelijk handelend koper met de slagschaduw bij zijn aankoopbeslissing in meer of mindere mate rekening zal houden.

Voorts is in aanmerking te nemen, dat uit de geluidsrapporten die tot de stukken behoren, is af te leiden dat de geluidsbelasting als gevolg van de turbines bij de woningen van eisers niet boven het achtergrondgeluid uitkomt. De rechtbank sluit zich aan bij het oordeel van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in de uitspraak van 21 april 2010, nr. 200903402, LJN: BM1792, geen aanknopingspunt te zien voor het oordeel dat verweerder onder meer het akoestisch rapport van Schoonderbeek en Partners Advies BV niet aan de bestreden besluiten ten grondslag heeft kunnen leggen wegens gebreken aan de wijze van meten. Eisers hebben de uitkomsten van deze geluidsrapporten ook in deze procedure in onvoldoende mate gemotiveerd bestreden.

Op grond van het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij ieder een planschade hebben geleden van € [bedrag].

Gelet hierop bepaalt de rechtbank dat de rechtsgevolgen van de vernietigde besluiten voor zover die betrekking hebben op [naam 3], [naam 9], [naam 10], [naam 14], [naam 16], [naam 21], [naam 23], [naam 27] en [naam 29], in stand blijven.

Aan [naam 2], [naam 6], [naam 11], [naam 12], [naam 15], [naam 19], [naam 20], [naam 24] en [naam 28] zijn vergoedingen voor planschade toegekend voor respectievelijk de woning Sasput [nr.] te Schoondijke, Slijkplaat [nr.] te Hoofdplaat, Oranjedijk [nr.] te IJzendijke, Sasput [nr.] te Schoondijke, Slijkplaat [nr.] te Hoofdplaat, Hogewegdijk [nr.] te Hoofdplaat, Oranjedijk [nr.] te IJzendijke, Westlangeweg [nr.] te Hoofdplaat en Sasput [nr.] te Schoondijke.

Eisers stellen in beroep ieder, dat het bedrag van de planschadevergoeding te laag is vastgesteld. Zij voeren aan dat zij meer schade hebben geleden als gevolg van geluidhinder, slagschaduw en slechter uitzicht dan waarmee bij de planschadevergoeding rekening is gehouden, en verwijzen daartoe naar het rapport Verhagen.

Uit dit rapport zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

Verweerder stelt in beroep dat in deze gevallen geen hogere schade is geleden dan is toegekend. Hij verwijst daartoe naar de rapporten van Rijk.

Uit die rapporten zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

De rechtbank neemt in aanmerking dat in het bestemmingsplan ‘Landelijk gebied, 4e herziening (windturbinepark)’ geen voorschriften zijn opgenomen met betrekking tot de capaciteit van de windturbines. Uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 april 2010, nr. 200903402, LJN: BM1792, is af te leiden en tussen partijen is, zoals de rechtbank ter zitting heeft vastgesteld, niet in geschil, dat op grond van het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (Activiteitenbesluit) nog enige vergroting van geluidsproduktie mogelijk is ten opzichte van de thans geplaatste windturbines. In de rapporten van Rijk is hieraan voorbijgegaan, omdat bij de planvergelijking Rijk is uitgegaan van de feitelijke situatie. Op grond daarvan is die planvergelijking niet overeenstemming met hetgeen hieromtrent in rechtsoverweging 3.3. is overwogen, en vindt enige onderschatting van de geluidhinder plaats.

Ook neemt de rechtbank in aanmerking dat op grond van de binnenplanse vrijstelling opgenomen in artikel 30A, vierde lid, van de voorschriften van het bestemmingsplan ‘Landelijk Gebied, 4e herziening (windturbinepark)’ ook windturbines zijn toegelaten buiten de vlakken die op de plankaart met een nadere aanwijzing (w) zijn aangeduid. Niet meer in geschil is dat een windturbine kan worden toegestaan op maximaal 23 meter van bovengenoemde vlakken. Dit kan gevolgen hebben voor de beoordeling van minder uitzicht en de geluids- en slagschaduwhinder. In de rapporten van Rijk is hieraan voorbijgegaan.

Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat Rijk bij de beoordeling of er sprake is van een verslechtering van de kwaliteit van de woonomgeving uitgaat van een aantasting van het gebied in de nabije omgeving van de woning. Ter zitting heeft M. Provoost, verbonden aan Rijk, nader uiteengezet dat alleen erf en tuin van de woning alsmede de direct daaraan grenzende gronden in aanmerking zijn genomen bij deze beoordeling en dat de windturbines als zodanig daarvoor niet zijn meegenomen omdat zij buiten dit gebied liggen. Aan de hand van ter zitting getoonde foto's hebben eisers echter aannemelijk gemaakt, mede in aanmerking genomen dat de windturbines bewegende objecten zijn, dat de verslechtering van de kwaliteit van de woonomgeving moet worden bezien over een ruimer gebied dan alleen erf en tuin van de woning alsmede de direct daaraan grenzende gronden en de zichtbaarheid van de windturbines moet worden meegewogen.

Dit alles in aanmerking genomen is de rechtbank van oordeel dat door Rijk de geluidhinder, de slagschaduwhinder en het mindere uitzicht in zekere mate zijn onderschat.

Ter zitting hebben [naam 2], [naam 6], [naam 11], [naam 12], [naam 15], [naam 19], [naam 20], [naam 24] en [naam 28] de door hen gestelde planschades nader bepaald op de bedragen die zijn opgenomen in het rapport Verhagen.

Gelet op de beperkte verschillen tussen die bedragen en de door Rijk bepaalde vergoedingen voor planschade, begroot de rechtbank, rekening houdend met de omstandigheid dat door Rijk schadebepalende elementen zijn onderschat, de vergoedingen voor planschade voor deze eisers in redelijkheid en billijkheid op de bedragen die in het rapport Verhagen voor hen zijn opgenomen.

De rechtbank stelt de vergoedingen voor planschade vast voor [naam 2] op € [bedrag], voor [naam 6] op € [bedrag], voor [naam 11] op € [bedrag], voor [naam 12] op € [bedrag], voor [naam 15] op € [bedrag], voor [naam 19] op € [bedrag], voor [naam 20] op € [bedrag], voor [naam 24] op € [bedrag] en voor [naam 28] op € [bedrag], al deze bedragen vanaf de datum van ontvangst van het verzoek te verhogen met de wettelijke rente.

Aan [naam 5], [naam 7], [naam 8], [naam 22] en [naam 25] zijn vergoedingen voor planschade toegekend voor respectievelijk de woning Oranjedijk [nr.] te IJzendijke, Westlangeweg [nr.] te Hoofdplaat, Westlangeweg [nr.] te Hoofdplaat, Kruisweg [nr.] te Hoofdplaat en Hogewegdijk [nr.] te Hoofdplaat.

Eisers stellen in beroep ieder, dat het bedrag van de planschadevergoeding te laag is vastgesteld. Zij voeren aan dat zij meer schade hebben geleden als gevolg van geluidhinder, slagschaduw en slechter uitzicht dan waarmee bij de planschadevergoeding rekening is gehouden, en verwijzen daartoe naar het rapport Verhagen.

Uit dit rapport zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

Verweerder stelt in beroep dat in deze gevallen geen hogere schade is geleden dan is toegekend. Hij verwijst daartoe naar de rapporten van Rijk en SAOZ.

Uit die rapporten zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

De rechtbank neemt in aanmerking dat de woningen van deze eisers de bestemming ‘Agrarische doeleinden (A)’ hebben. De agrarische bedrijfsvoering op deze percelen is gestaakt en de bijbehorende gronden zijn verkocht. De voormalige agrariërs zijn de bedrijfswoningen blijven bewonen als burgerwoningen. Ter zitting heeft verweerder opgemerkt, dat in het thans in procedure zijnde nieuwe bestemmingsplan aan deze woningen een woonbestemming zal worden toegekend.

De rechtbank sluit onder deze omstandigheden met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid uit, dat deze woningen nog als bedrijfswoning zullen worden gebruikt, en is van oordeel dat zij naar dezelfde maatstaven als die van burgerwoningen moeten worden gewaardeerd.

Rijk heeft deze maatstaven aangelegd in zijn rapporten inzake de woningen Oranjedijk [nr.], Westlangeweg [nr.] en Kruisweg [nr.]. Ter zitting is met betrekking tot de woning Kruisweg [nr.] opgemerkt, dat deze woning door zijn ligging tussen de windturbines het meest heeft geleden. De rechtbank is van oordeel, mede gelet op de hiervoor beschreven uiteenzetting ter zitting van M. Provoost inzake de verslechtering van de kwaliteit van de woonomgeving, dat in dit geval schadebepalende elementen meer zijn onderschat dan ten aanzien van de andere woningen.

SAOZ heeft de woningen Westlangeweg [nr.] en Hogewegdijk [nr.] gewaardeerd als bedrijfswoningen, en daarmee schadebepalende elementen onderschat. Tevens is in de rapporten van SAOZ onvoldoende gemotiveerd uiteengezet op welke wijze de geluidhinder is gewaardeerd.

Ter zitting hebben [naam 5], [naam 7], [naam 8], [naam 22] en [naam 25] de door hen gestelde planschades nader bepaald op de bedragen die zijn opgenomen in het rapport Verhagen.

Gelet op de beperkte verschillen tussen die bedragen voor de woningen Oranjedijk [nr.], Westlangeweg [nr.] en Kruisweg [nr.] en de door Rijk bepaalde vergoedingen voor planschade, begroot de rechtbank, rekening houdend met de omstandigheid, zoals in rechtsoverweging 3.4.4.1 en 3.4.5.1 is overwogen, dat door Rijk schadebepalende elementen zijn onderschat, de vergoedingen voor planschade voor deze woningen in redelijkheid en billijkheid op de bedragen die in het rapport Verhagen zijn opgenomen.

Gelet op het bedrag dat voor de woning Westlangeweg [nr.] in het rapport Verhagen is opgenomen op grond van de toeneming van geluidhinder die op grond van de geluidsrapportages aannemelijk is, en de door de rechtbank hiervoor vastgestelde vergoeding voor planschade voor de woning Hogewegdijk [nr.] mede op grond van de door Rijk in aanmerking genomen geluidhinder, begroot de rechtbank, rekening houdend met de omstandigheid, zoals in rechtsoverweging 3.4.5.1 is overwogen, dat door SAOZ schadebepalende elementen zijn onderschat, de vergoedingen voor planschade voor de woningen Westlangeweg [nr.] en Hogewegdijk [nr.] in redelijkheid en billijkheid op de bedragen die in het rapport Verhagen zijn opgenomen.

De rechtbank stelt de vergoedingen voor planschade vast voor [naam 5] op € [bedrag] voor [naam 7] op € [bedrag] voor [naam 8] op € [bedrag] voor [naam 22] op € [bedrag] en voor [naam 25] op € [bedrag] al deze bedragen vanaf de datum van ontvangst van het verzoek te verhogen met de wettelijke rente.

Het door [naam 18] ingediende verzoek om vergoeding van planschade voor de woning Westlangeweg [nr.] te Hoofdplaat is door verweerder afgewezen. Aan [naam 26] is door verweerder een vergoeding van planschade toegekend van € [bedrag] voor de woning Hogewegdijk [nr.] te Hoofdplaat.

Eiser stellen in beroep, dat ten onrechte geen vergoeding voor planschade is toegekend dan wel dat het bedrag van de planschadevergoeding te laag is vastgesteld. Zij voeren aan dat zij (meer) schade hebben geleden als gevolg van geluidhinder, slagschaduw en slechter uitzicht dan waarmee bij de planschadevergoeding rekening is gehouden, en verwijzen daartoe naar het rapport Verhagen.

Uit dit rapport zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

Verweerder stelt in beroep dat in deze gevallen geen schade dan wel geen hogere schade is geleden dan is toegekend. Hij verwijst daartoe naar de rapporten van SAOZ.

Uit die rapporten zijn de verschillen in waarde van de woning voor en na het schadeveroorzakend besluit als volgt af te leiden:

De rechtbank neemt in aanmerking dat de beide woningen bedrijfswoningen zijn. [naam 18] is hovenier. [naam 26] is agrariër die tevens een minicamping drijft.

SAOZ heeft deze woningen als zodanig gewaardeerd. Naar het oordeel van de rechtbank is in de rapporten van SAOZ echter onvoldoende gemotiveerd uiteengezet op welke wijze de geluidhinder is gewaardeerd. De rechtbank wijst in dit kader op de aanmerkelijke verschillen in geluidhinder waarmee Rijk bij de woning Westlangeweg [nr.] (7 dB(A)) en bij de woning Hogeweg [nr.] (8 dB(A)) rekening heeft gehouden. Op grond daarvan neemt de rechtbank uitkomsten van de rapporten van SAOZ niet zonder meer als grondslag voor haar beslissing.

Aan de andere kant heeft Verhagen de beide woningen beoordeeld als burgerwoningen. De uitkomsten van het rapport Verhagen neemt de rechtbank daarom ook niet zonder meer als grondslag voor haar beslissing.

Op grond hiervan heeft de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten om zelf in de zaak te voorzien. Gelet op de reeds verstreken tijd sinds de indiening van de verzoeken is de rechtbank van oordeel dat met passende spoed opnieuw op de bezwaren dient te worden beslist.

De rechtbank draagt verweerder op vóór 1 april 2011 opnieuw op de bezwaren van [naam 18] en [naam 26] te beslissen.