Rb. 's-Gravenhage, 23-10-2012, nr. 11/40213

De rechtbank stelt vast dat het beroep is gericht tegen het besluit van 18 november 2011. Dit besluit bevat - onder meer - de ongegrondverklaring van het bezwaar van eiser, gericht tegen de intrekking met terugwerkende kracht tot 15 juni 2007 van de ambtshalve aan hem verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’, geldig van 15 juni 2007 tot 15 juni 2008, en de aansluitend, eveneens ambtshalve, verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘voortgezet verblijf na verblijf op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’, geldig van 15 juni 2008 tot 15 juni 2013.

Eveneens stelt de rechtbank vast dat, zoals ter zitting is gebleken, de gronden van beroep met betrekking tot artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden - die zijn aangevoerd ter betwisting van de ongewenstverklaring en het inreisverbod - tevens moeten worden geacht te zijn gericht tegen de intrekking van de verblijfsvergunningen. Verweerder verzet zich hier niet tegen.

Eiser heeft ter zitting zijn beroep op artikel 20 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie laten vallen.

Zoals volgt uit het primaire besluit van 10 maart 2011 en het bestreden besluit van

Ingevolge artikel 19 van de Vw 2000 kan de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd worden ingetrokken op de gronden bedoeld in artikel 18, eerste lid, met uitzondering van onderdeel b.

Ingevolge artikel 18, eerste lid, aanhef en onder f, van de Vw 2000, voor zover thans van belang, kan een aanvraag tot het verlengen van de geldigheidsduur van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 14 worden afgewezen indien niet wordt voldaan aan de beperking waaronder de vergunning is verleend.

Ingevolge artikel 18, eerste lid, aanhef en onder e, van de Vw 2000, voor zover thans van belang, kan een aanvraag tot het verlengen van de geldigheidsduur van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 14 worden afgewezen indien de vreemdeling een gevaar vormt voor de openbare orde of nationale veiligheid.

Ten aanzien van de intrekking van de aan eiser verleende verblijfs¬vergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’ stelt de rechtbank vast dat eiser procesbelang heeft bij de beoordeling van deze intrekking, ondanks dat de geldigheidsduur van deze verblijfsvergunning reeds lange tijd is verstreken. Het procesbelang is aanwezig omdat verweerder de ingangsdatum van deze intrekking, 15 juni 2007, ook ten grondslag heeft gelegd aan de intrekking van de aansluitend verleende verblijfs¬vergunning.

In het toepasselijke beleid, neergelegd in het Besluit van de Staatssecretaris van Justitie van 12 juni 2007, nr. 2007/11, houdende wijziging van de Vreemdelingencirculaire 2000, paragraaf 5.8, staat voor zover thans van belang:

Intrekking en niet-verlenging van de verblijfsvergunning.

Gegeven de aard van de toelatingsgrond zal het zich niet voordoen dat de verblijfsvergun¬ning die is verleend onder de beperking ‘afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’ kan worden ingetrokken, omdat niet meer wordt voldaan aan de beperking.

De rechtbank is gelet hierop ambtshalve van oordeel dat verweerder in strijd met zijn eigen beleid heeft gehandeld door de aan eiser verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’ in te trekken op grond van artikel 19 van de Vw 2000 in samenhang gelezen met artikel 18, eerste lid, aanhef en onder f, van de Vw 2000. Hieruit volgt dat verweerder evenmin de aan eiser verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘voortgezet verblijf na verblijf op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet’ heeft mogen intrekken met ingang van 15 juni 2007. Op voorhand is niet uitgesloten dat dit mogelijk ook gevolgen heeft voor de glijdende schaal neergelegd in artikel 3.86 van het Vreemdelingenbesluit 2000 zoals verweerder deze thans heeft toegepast.

Gelet op het vorenstaande zal de rechtbank het beroep gegrond verklaren voor zover het is gericht tegen de intrekking van de beide aan eiser verleende verblijfsvergunningen met terugwerkende kracht tot 15 juni 2007. Het bestreden besluit, voor zover dit betreft

De rechtbank stelt vast dat het beroep tevens is gericht tegen het besluit van

Bij later besluit van 9 maart 2012 heeft verweerder het bestreden besluit van

Naar het oordeel van de rechtbank is het beroep voor zover dat ziet op het ingetrokken onderdeel van het besluit van 18 november 2011 - de ongewenstverklaring - , niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. Dit onderdeel van het besluit is immers ingetrokken en vervangen door het besluit van 9 maart 2012, waarin het bezwaar alsnog gegrond is verklaard.

Naar het oordeel van de rechtbank is het beroep niet tevens, op grond van de artikelen 6:18 en 6:19 van de Awb, gericht tegen het besluit van 9 maart 2012 ten aanzien van de ongewenstverklaring, omdat het besluit op dit onderdeel geheel tegemoet komt aan het beroep.

Inreisverbod

In voormeld besluit van 9 maart 2012 heeft verweerder tevens aan eiser een inreisverbod opgelegd voor de duur van tien jaar, gerekend vanaf de datum dat hij Nederland daadwerkelijk heeft verlaten. Gelet op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 15 juni 2012, nr. 201203301/1/V3 (LJN: BW9111), is de rechtbank van oordeel dat het beroep mede is gericht tegen dit inreisverbod.

Gelet op de schorsing van het besluit van 10 maart 2011, dat tevens een terugkeerbesluit in de zin van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, inhoudt, ontbreekt thans de grondslag voor het opleggen van het inreisverbod.

De rechtbank zal gelet op het vorenstaande, het beroep, voor zover zich dat richt tegen het inreisverbod, gegrond verklaren.

Proceskostenveroordeling

De rechtbank ziet aanleiding voor veroordeling van verweerder in de kosten die eiser in verband met de behandeling van het beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De proceskosten van eiser in beroep worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht begroot op totaal € 874,=, (1 punt voor het beroepschrift; 1 punt voor het verschijnen ter zitting; waarde per punt € 437,=; wegingsfactor 1).