Rb. Noord-Nederland, 16-04-2015, nr. LEE 14/1870

De rechtbank neemt de volgende, door partijen niet betwiste, feiten als vaststaand aan.

Eiser is eigenaar en gebruiker van een woonboot gelegen aan de [a-straat]. De woonboot is gelegen boven grond die eigendom is van de gemeente Leeuwarden.

Verweerder heeft met dagtekening 25 februari 2014 aan eiser een aanslag gemeentelijke heffingen opgelegd met aanslagnummer [001].

Op het aanslagbiljet is — voor zover hier van belang — het volgende vermeld.

De Raad van de Gemeente Leeuwarden heeft in zijn openbare vergadering van 29 januari 2014 de Verordening precariobelasting Leeuwarden 2014 (hierna: de Verordening) vastgesteld. In de Verordening is — voor zover hier van belang — het volgende vermeld.

In een e-mail van 1 april 2014 (behorende bij de gedingstukken), van verweerder aan eiser met betrekking tot de luifel aan de voorkant van het [X] Museum, staat het volgende vermeld:

In geschil is het antwoord op de vraag of verweerder op juiste gronden een aanslag precariobelasting heeft opgelegd. Ter zitting heeft eiser verklaard dat niet in geschil is dat de aanslag op zichzelf overeenkomstig de verordening is opgelegd. Specifiek is in geschil het antwoord op de volgende twee vragen:

Eiser beantwoordt de vragen bevestigend en verweerder ontkennend.

Ingevolge artikel 228 van de Gemeentewet kan ter zake van het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond een precariobelasting worden geheven.

Eiser heeft aangevoerd dat de onderhavige de aanslag dient te worden vernietigd omdat op het aanslagbiljet ‘precario’ staat vermeld in plaats van ‘precariobelasting’. De rechtbank volgt eiser hierin niet. Gelet op hetgeen op het aanslagbiljet stond vermeld (zie 1.1) kon er naar het oordeel van de rechtbank bij eiser redelijkerwijs geen twijfel over bestaan dat sprake was van precariobelasting. Dit wordt naar het oordeel van de rechtbank bevestigd door het feit dat eiser in zijn bezwaarschrift heeft verwezen naar — het onder 1.3 vermelde — artikel 2 van de Verordening. Deze beroepsgrond van eiser faalt.

Eiser heeft aangevoerd dat de onderhavige heffing in strijd is met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur omdat verweerder geen aanslagen precariobelasting heeft opgelegd voor de luifels van het [X] Museum en het winkelcentrum [Y], alsmede de parkeergarage. De rechtbank begrijpt eiser aldus dat hij hiermee allereerst een beroep doet op het gelijkheidsbeginsel.

Eiser heeft in dit verband allereerst aangevoerd (in zijn pleitnota) dat de gemeente niet is ingegaan op zijn verzoek om alle notariële stukken met betrekking tot het vestigen c.q. het voorbehoud van het opstalrecht te overleggen. Eiser acht dit in strijd met artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Verweerder heeft hierover gesteld dat deze stukken — naar de rechtbank begrijpt — toentertijd in digitale vorm zijn bekeken en dat deze stukken bij het Kadaster, tegen betaling, zouden moeten worden opgevraagd.

De rechtbank overweegt hierover als volgt. Naar de rechtbank begrijpt betreffen de door eiser genoemde stukken, de stukken die eiser samen met verweerder in de bezwaarfase heeft bekeken. Deze gegevens behoren — nu deze kennelijk in de bezwaarfase zijn beoordeeld — daarmee tot de zogenoemde artikel 8:42-stukken. De rechtbank verbindt in het onderhavige geval echter geen gevolgen aan het niet overleggen. Redengevend daarvoor acht de rechtbank dat tussen partijen niet in geschil is dat de gemeente niet de juridische eigendom heeft van de hierna genoemde grond en eiser in de bezwaarfase deze gegevens — kennelijk samen met verweerder — heeft bekeken. Daarnaast staat het eiser vrij om, indien hij dit nodig acht, de stukken zelf te overleggen, nu sprake is van voor ieder toegankelijke stukken

Eiser heeft aangevoerd dat de eigendom bij de vereniging van eigenaren berust maar dat de gemeente bij de verkoop van het plein ([Y]) een opstalrecht heeft voorbehouden, hetgeen er naar de mening van eiser toe leidt dat de gemeente ‘feitelijk juridisch’ nog steeds eigenaar is van het plein, en dat dit opstalrecht uiteraard doorwerkt ten aanzien van de luifels en de parkeergarage. Verweerder heeft hier tegenover aangevoerd dat de luifels van het [X] Museum en de parkeergarages zich niet boven gemeentegrond bevinden (zie ook 1.4), en dat er daarom geen precariobelasting kan worden geheven. Ter zitting heeft verweerder nog aangevoerd dat opstalrecht niet gelijk kan worden gesteld met eigendom.

De rechtbank stelt voorop dat op eiser de plicht rust te stellen en — bij betwisting — aannemelijk te maken dat

De rechtbank overweegt dat onder gemeentegrond, als bedoeld in artikel 2 van de Verordening (zie 1.3), dient te worden verstaan de grond die eigendom is van de gemeente. Daaronder wordt niet begrepen een recht van opstal. Het opstalrecht is een beperkt zakelijk recht om in, op of boven een onroerende zaak van een ander (eigenaar) gebouwen, werken of beplantingen in eigendom te hebben of te verkrijgen. Dat de gemeente zoals eiser stelt, ‘feitelijk juridisch’ nog steeds eigenaar zou zijn van het [Y], vindt naar het oordeel van de rechtbank geen steun in het recht. Het vorenstaande brengt mee dat eiser — tegenover de gemotiveerde betwisting door verweerder — niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van rechtens en feitelijk gelijke gevallen ter zake waarvan een juiste wetstoepassing achterwege is gebleven. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel kan daarom niet worden gehonoreerd. Gelet op het voorgaande is de aanslag evenmin in strijd opgelegd met het zorgvuldigheidsbeginsel. Ook deze beroepsgrond slaagt niet.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de aanslag terecht en tot het juiste bedrag aan eiser opgelegd. Hetgeen eiser overigens als subsidiair en meer subsidiaire standpunten heeft aangevoerd, geeft de rechtbank geen aanleiding om anders te oordelen.

Het beroep is ongegrond.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.