Rb. Utrecht, 12-03-2012, nr. 16/601120-11 [P]

wonende te [adres], [woonplaats],

thans gedetineerd te PI Utrecht, Huis van Bewaring locatie Nieuwegein,

raadsman mr. R.P. van der Graaf, advocaat te Utrecht.

De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering.

De verdenking komt er, na wijziging van de tenlastelegging, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

Feit 1: zich samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan een poging tot inbraak in een supermarkt door met een auto de pui van die winkel te rammen;

Feit 2: primair zich samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan diefstal met braak van een personenauto, dan wel subsidiair zich samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan heling van deze auto.

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zijzelf bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en het onder 2 primair tenlastegelegde heeft begaan.

Met betrekking tot het onder 1 tenlastegelegde heeft de officier van justitie aangevoerd dat zij de verklaring van verdachte dat hij niet wist dat zijn medeverdachten de auto de supermarkt in zouden gaan rijden ongeloofwaardig acht. Verdachte is met zijn eigen auto achter de auto aangereden die is gebruikt om de pui van de winkel te rammen. Als verdachte en zijn medeverdachten niet van plan waren geweest om een ramkraak te gaan plegen, had verdachte zijn eigen auto niet mee hoeven nemen. Verdachte heeft zijn auto kennelijk meegenomen om zijn medeverdachten een vluchtmogelijkheid te verschaffen nadat hun auto kapot was gereden.

Ten aanzien van feit 2 heeft de officier van justitie betoogd dat de primair ten laste gelegde diefstal met braak bewezen kan worden verklaard. De officier van justitie heeft daartoe aangevoerd dat de aangever zijn auto op 21 november 2011 om 21.00 uur voor het laatst heeft gezien. Een buurman van aangever heeft in de nacht van 21 november 2011 rond 3.00 uur een auto hard weg horen rijden. Daarop kan gebaseerd worden dat de auto van aangever op dat tijdstip is weggenomen. Gelet op het tijdsverloop tussen de diefstal van de auto en de ramkraak, die rond 3.15 uur is gepleegd, en de afstand van 15,2 kilometer die in die tijd kan zijn afgelegd, moeten verdachte en zijn medeverdachten de diefstal van de auto wel hebben gepleegd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. De raadsman heeft met betrekking tot het onder 1 tenlastegelegde aangevoerd dat verdachte heeft verklaard dat hij en zijn medeverdachten van een vierde persoon een tip hadden gekregen dat er in de supermarkt een kluis met geld stond. Zij zijn naar de supermarkt gegaan en verdachte heeft toen met een schroevendraaier geprobeerd om in de winkel in te breken. Toen dat niet lukte, wilde hij weggaan. Hij liep naar zijn auto die verderop was geparkeerd en hoorde toen ineens een harde knal. Daarna zag hij dat zijn medeverdachten met de auto de pui van de winkel hadden geramd. Gelet op deze gang van zaken is er geen sprake geweest van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en zijn medeverdachten met betrekking tot een poging tot raamkraak. Er is ook geen sprake van voorwaardelijk opzet bij verdachte, omdat de kans dat zijn medeverdachten dit zouden doen niet aanmerkelijk te noemen is. Verdachte dient daarom van het onder 1 tenlastegelegde te worden vrijgesproken.

Verdachte dient voorts van het onder 2 tenlastegelegde te worden vrijgesproken. Op grond van het dossier kan niet worden vastgesteld dat verdachte de auto heeft gestolen. Ook de subsidiair ten laste gelegde heling kan niet bewezen worden verklaard, omdat verdachte niet in deze auto heeft gereden en dus geen beschikkingsmacht over de auto heeft gehad.

Het oordeel van de rechtbank

Vastgestelde feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.

Verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] zijn op 21 november 2011 in de nacht naar [bedrijf], gevestigd te [adres] in Oudleusen, gemeente Dalfsen, gegaan. Door de eigenaar van deze supermarkt en meerdere getuigen is omstreeks 3.15 uur een harde knal gehoord. Een Ford Escort met kenteken [kenteken] bleek met de achterzijde in de supermarkt gereden te zijn. De pui van de winkel was daardoor geheel ontzet.

Op korte afstand van de supermarkt stond in de Schoolstraat een donkerkleurige personenauto. Een aantal meters van die auto vandaan, op de hoek van de [adres] met de Schoolstraat stond een licht getinte man van 25 tot 30 jaar met donker haar, die de indruk wekte dat hij aan het bellen was. Vanuit de richting van de supermarkt renden twee mannen, zijnde [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2], naar deze auto toe. De man die stond te bellen stapte samen met deze twee mannen in de auto en reed hard weg.

De politie zag kort hierna op de Hessenweg in de richting van Zwolle een donkere personenauto rijden met drie personen erin. Deze mannen bleken verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] te zijn. Verdachte was de bestuurder van de auto. Het voertuig van verdachte is onderzocht en daarbij werd in het dashboardkastje een enveloppe aangetroffen met daarop geschreven het adres [adres] Oudleusen en Dalfsen/Ommen/Harderberg, waarbij Dalfsen was omcirkeld. Verdachte heeft verklaard dat hij deze adressen heeft opgeschreven.

Langs de Hessenweg zijn diverse goederen aangetroffen. Bij deze spullen lag ook het kenteken van een personenauto, Ford Escort, voorzien van kenteken [kenteken].

Op 21 november 2011 is aangifte gedaan van diefstal van voornoemde Ford Escort door [benadeelde]. Op 20 november 2011 om 21.00 uur stond de auto nog geparkeerd in de nabijheid van de woning van aangever. Op 21 november 2011 zag hij de auto niet meer staan op de plaats waar hij hem had geparkeerd. [benadeelde] heeft de goederen die langs de Hessenweg zijn gevonden, herkend als zijn eigendommen. Daarnaast heeft hij bij de politie aangegeven dat er in zijn auto een doppenset en een oranje/zwarte accubooster met verfspatten lagen. Deze goederen zijn door de politie aangetroffen in de auto van verdachte.

Waardering van het bewijs

Ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde

Beoordeling verweer alternatief scenario verdachte

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij en zijn medeverdachten van plan waren om een inbraak bij de supermarkt te Oudleusen te plegen. Verdachte heeft verklaard dat hij een deel van de buit zou krijgen. Verdachte zou van plan zijn geweest om met een schroevendraaier de deur open te breken. Hij zou niet hebben geweten dat zijn medeverdachten een ramkraak wilden gaan plegen. Op dezelfde terechtzitting heeft medeverdachte [medeverdachte 1], gehoord als getuige in de zaak van verdachte, verklaard dat verdachte wegliep nadat het niet lukte om de deur met de schroevendraaier open te krijgen. [medeverdachte 1] zou toen impulsief met [medeverdachte 2] besloten hebben om met de auto de pui van de winkel te rammen.

De verdediging heeft betoogd dat de verklaring van verdachte dat hij niet wist dat zijn medeverdachten een ramkraak zouden gaan plegen niet wordt weerlegd door de bewijsmiddelen en zelfs wordt ondersteund door de verklaring van [medeverdachte 1]. Indien van deze lezing van de feiten zou worden uitgegaan, kan niet bewezen worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het tezamen en in vereniging plegen van de poging tot diefstal met braak.

De rechtbank verwerpt dit verweer. De rechtbank acht de lezing zoals die ter terechtzitting door verdachte en [medeverdachte 1] is gegeven niet aannemelijk en overweegt daartoe het volgende.

Verdachte heeft zich bij de politie steeds op zijn zwijgrecht beroepen en heeft pas ter terechtzitting deze lezing van de gebeurtenissen naar voren gebracht. Medeverdachte [medeverdachte 1] heeft ter terechtzitting weliswaar een verklaring afgelegd die de verklaring van verdachte ondersteunt, maar bij de politie heeft [medeverdachte 1] geheel anders verklaard.

De rechtbank weegt voorts mee dat verdachte met zijn eigen auto naar de supermarkt is gereden terwijl zijn medeverdachten met de Ford Escort gingen. Dit duidt op een tevoren bestaand plan om met de Ford Escort een ramkraak te plegen waarna verdachte en de medeverdachten een tweede auto nodig zouden hebben om te kunnen vluchten. Verdachte heeft gezegd dat hij zijn auto heeft meegenomen omdat zij de gestolen goederen na een stukje rijden uit de Ford Escort wilden overhevelen naar zijn auto. De reden hiervoor was dat zij bang waren dat zij op grond van een herkenning van de bij de inbraak gebruikte auto zouden worden opgepakt. De rechtbank acht deze verklaring niet geloofwaardig, nu verdachte zijn eigen auto op korte afstand van de supermarkt heeft geparkeerd en deze duidelijk zichtbaar was voor getuigen.

Daarnaast heeft verdachte verklaard dat hij op de heenweg naar de supermarkt met zijn auto op een parkeerplaats is gestopt en dat er toen door de medeverdachten goederen uit de Ford Escort in zijn auto zijn gelegd. In de auto van verdachte zijn ook goederen aangetroffen die aan de eigenaar van de Ford Escort toebehoren. Op deze parkeerplaats zijn voorts kentekenplaten van de Ford Escort aangetroffen en andere goederen die toebehoren aan de eigenaar van deze auto. Dat verdachte en zijn medeverdachten deze handelingen voorafgaande aan de inbraak hebben verricht, duidt er naar het oordeel van de rechtbank op dat zij wisten dat de Ford Escort na de ramkraak niet meer bruikbaar zou zijn.

Voorts heeft verdachte verklaard dat hij, nadat het openbreken van de deur van de winkel met de schroevendraaier niet lukte, naar zijn auto is gelopen. Terwijl hij liep, hoorde verdachte een knal. Er zijn echter getuigen die hebben verklaard dat zij een man op enkele meters afstand van een auto hebben zien stilstaan op de hoek van de [adres], de straat waarin [bedrijf] is gevestigd. De man wekte de indruk dat hij aan het bellen was. De rechtbank heeft waargenomen dat verdachte voldoet aan het signalement dat de getuigen van deze bellende man hebben gegeven. Bovendien zag een van de getuigen dat verdachte vervolgens met de twee andere mannen in de auto stapte en wegreed. Kort daarop zijn verdachte en zijn twee medeverdachten staande gehouden, waarbij bleek dat verdachte de bestuurder van de auto was. De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat verdachte de man was die bij de auto stond te bellen. De verklaring van verdachte dat hij tijdens het weglopen vanaf de supermarkt naar de auto onverwachts een harde knal hoorde, wordt derhalve door bewijsmiddelen weersproken.

De rechtbank stelt de lezing van verdachte op grond van het voorgaande als ongeloofwaardig terzijde. Naar het oordeel van de rechtbank kan op grond van hetgeen hiervoor is overwogen en hetgeen onder 4.3.1 is opgenomen, in onderling verband en samenhang bezien, worden vastgesteld dat verdachte en zijn medeverdachten naar de supermarkt zijn gegaan om daar een ramkraak te plegen.

Tezamen en in vereniging?

Met betrekking tot de vraag of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het tezamen en in vereniging plegen van de poging tot diefstal met braak overweegt de rechtbank het volgende. De rechtbank heeft vastgesteld dat verdachte en zijn medeverdachten van plan waren om bij de supermarkt een ramkraak te gaan plegen. Verdachte heeft voorafgaande aan dit delict een adres in de nabijheid van de supermarkt en een routebeschrijving daar naartoe genoteerd. Ter plaatse hebben medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] met de Ford Escort de pui van de supermarkt geramd. Verdachte stond een stukje verderop in de buurt van zijn auto te wachten. Toen de ramkraak mislukte omdat veel getuigen op het nachtelijk lawaai waren afgekomen, renden [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] naar de auto van verdachte, stapten in en verdachte reed toen hard weg. Verdachte heeft zijn medeverdachten derhalve een vluchtmogelijkheid verschaft. Bij een ramkraak als de onderhavige is het voor de daders van zeer groot belang dat zij snel kunnen vluchten. De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat de rol van verdachte niet uitsluitend ondersteunend is geweest, maar dat hij een actieve en essentiële functie bij de beoogde ramkraak vervulde. Op grond hiervan stelt de rechtbank vast dat sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachten en zijn medeverdachten.

Conclusie

De rechtbank is op grond van het voorgaande van oordeel dat bewezen kan worden dat verdachte zich tezamen en in vereniging met zijn medeverdachten schuldig heeft gemaakt aan een poging tot diefstal met braak door een auto in de pui van de winkel te rammen.

Ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde

Vrijspraak van het onder 2 primair tenlastegelegde

De rechtbank overweegt met betrekking tot de vraag of bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 2 primair tenlastegelegde het volgende. Vast staat dat verdachte en zijn medeverdachten op 21 november 2011 omstreeks 3.15 uur een gestolen auto hebben gebruikt voor het plegen van een ramkraak. De rechtbank stelt vast dat uit het dossier niet kan worden afgeleid op welk tijdstip de auto is gestolen. Uit het enkele feit dat de buurman van de aangever op 21 november 2011 om 3.00 uur een auto hard heeft horen wegrijden, volgt niet dat dit het tijdstip is geweest waarop de auto van de aangever is gestolen. Nu verdachte niet door enig ander bewijs in verband wordt gebracht met de diefstal van de auto, acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 2 primair ten laste gelegde feit en zal zij de verdachte daarvan vrijspreken.

Bewezenverklaring van het onder 2 subsidiair tenlastegelegde

De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging dat niet bewezen kan worden verklaard dat verdachte de Ford Escort heeft geheeld, omdat niet kan worden vastgesteld dat verdachte beschikkingsmacht over de auto heeft gehad. De rechtbank overweegt daartoe dat verdachte en zijn medeverdachten een vooropgezet plan hadden om met een gestolen auto een ramkraak te gaan plegen. Ter uitvoering van dat plan hebben zij steeds gezamenlijk handelingen verricht. Door de nauwe en bewuste samenwerking om hun plan te verwezenlijken, hebben alle drie de verdachten feitelijke zeggenschap gehad over de auto waarmee de ramkraak is gepleegd.

Gelet op het gebruik dat van de Ford Escort werd gemaakt, kan het naar het oordeel van de rechtbank niet anders zijn dan dat verdachte wist dat het een gestolen goed betrof.

Op grond van het bovenstaande komt de rechtbank tot het oordeel dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van opzetheling.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en het onder 2 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat

ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde:

hij op 21 november 2011 te Oudleusen, gemeente Dalfsen, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening in een winkelbedrijf ([bedrijf]) weg te nemen geldbedragen en/of goederen van hun gading, toebehorende aan winkelbedrijf [adres] (vestiging [adres]), en zich daarbij de toegang tot dat winkelbedrijf te verschaffen door middel van braak, tezamen en in vereniging met anderen, als volgt heeft gehandeld: hebbende hij, verdachte, en zijn mededaders met een auto achterwaarts rijdende de pui van die winkel geramd, zijnde de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet voltooid;

ten aanzien van het onder 2 subsidiair tenlastegelegde:

hij op 21 november 2011 te Oudleusen, gemeente Dalfsen, tezamen en in vereniging met anderen, een personenauto van het merk Ford Escort voorhanden heeft gehad, terwijl hij en/of zijn mededaders ten tijde van het voorhanden krijgen wist(en) dat het een door diefstal verkregen goed betrof.

Voorzover in het bewezen verklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. De verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De strafbaarheid van de feiten

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op.

Feit 1: poging tot diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak;

Feit 2 subsidiair: medeplegen van opzetheling.

De strafbaarheid van verdachte

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en daarbij de oplegging van de bijzondere voorwaarden zoals geformuleerd in het reclasseringsrapport.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht om, indien de rechtbank tot een bewezenverklaring komt, geen langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf aan verdachte op te leggen dan hij tot nu toe in voorarrest heeft gezeten. De verdediging heeft daartoe aangevoerd dat verdachte een belangrijke schakel in het huishouden is en dat zijn partner hem thuis nodig heeft.

Het oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van de verdachte.

Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een brute ramkraak bij een supermarkt. Verdachte wist dat de auto waarvan zij bij de ramkraak gebruik maakten gestolen was. Verdachte heeft geen respect getoond voor andermans eigendom en zijn handelwijze lijkt enkel ingegeven door eigenbelang. Door deze feiten is grote schrik en aanzienlijke financiële schade veroorzaakt. Het mag als bekend worden verondersteld dat het plegen van degelijke feiten grote gevoelens van onrust en onveiligheid veroorzaakt in de samenleving in het algemeen en bij de direct betrokkenen (slachtoffers en omwonenden) in het bijzonder. Tot slot geldt ook voor de eigenaar van de gestolen auto dat hij door het vernielen van zijn auto is gedupeerd.

Verdachte is blijkens het op zijn naam gestelde Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 13 januari 2012 al veelvuldig wegens strafbare feiten met politie en justitie in aanraking gekomen en tot straffen veroordeeld.

De rechtbank heeft voorts kennis genomen van de inhoud van het reclasseringsadvies d.d.

De benadeelde partij [benadeelde] vordert een schadevergoeding van € 950,00.

Het is naar het oordeel van de rechtbank voldoende aannemelijk dat benadeelde als gevolg van de door verdachte gepleegde ramkraak in Oudleusen schade aan zijn auto heeft geleden. Wat betreft de hoogte van de schade biedt de vordering weinig concrete aanknopingspunten, nu deze niet met stukken is onderbouwd. In redelijkheid stelt de rechtbank het schadebedrag vast, te weten op € 500,00. De rechtbank zal de vordering, met de gevorderde wettelijke rente, tot dat bedrag toewijzen. De rechtbank zal dit bedrag hoofdelijk toewijzen, nu verdachte het feit samen met anderen heeft gepleegd.

Voor het overige acht de rechtbank het gevorderde bedrag onvoldoende aannemelijk gemaakt en derhalve niet toewijsbaar. Dat gedeelte van de vordering zou een nadere behandeling en bewijsvoering vergen, hetgeen naar het oordeel van de rechtbank een onevenredige belasting van het strafgeding zou opleveren. De rechtbank zal de benadeelde partij daarom voor dat deel niet-ontvankelijk verklaren in zijn vordering. Voor dat deel kan de benadeelde partij zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Met betrekking tot de toegekende vordering benadeelde partij zal de rechtbank tevens de schademaatregel opleggen.

De wettelijke voorschriften

De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 14d, 36f, 45, 47, 57, 311 en 416 van het

Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.

De rechtbank:

Vrijspraak