Rb. Midden-Nederland, 16-10-2026, nr. 16/302525-24

De strafzaak van de verdachte is inhoudelijk behandeld op de openbare zitting van 2 oktober 2026.

Op de zitting waren aanwezig:

De officier van justitie beschuldigt de verdachte ervan dat zij, samengevat:

in de periode van 1 januari 2023 tot en met 28 februari 2023 in [plaats] als leerling-verpleegkundige bij [insteliing] seksuele handelingen heeft verricht bij [slachtoffer] , die als patiënt aan haar hulp en zorg was toevertrouwd.

De volledige tekst van de beschuldiging staat in de bijlage bij dit vonnis.

Kwalificatie

Het bewezenverklaarde feit levert het volgende strafbare feit op:

werkzaam in de gezondheidszorg, ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan haar hulp en zorg heeft toevertrouwd.

Strafbaarheid feit en verdachte

Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot:

Standpunt van de verdediging

De advocaat heeft gelet op de bepleite vrijspraak geen standpunt ingenomen ten aanzien

van de op te leggen straf.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank rekening met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder de verdachte dit feit heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en haar persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich als leerling-verpleegkundige bij [insteliing] schuldig gemaakt aan ontucht met één van patiënten die aan haar zorg was toevertrouwd. De verdachte heeft meerdere malen privé met het slachtoffer afgesproken, waarbij (uiteindelijk) ook seksuele handelingen hebben plaatsgevonden. Dit terwijl het slachtoffer kwetsbaar was en de verdachte ook bekend was met haar kwetsbaarheid en problematiek. De verdachte had zich vanuit haar functie als zorgverlener terughoudend moeten opstellen en zich niet mogen overgeven aan haar gevoelens voor het slachtoffer. Met haar handelen heeft de verdachte niet alleen een morele, maar ook een sociaal-ethische norm en daarmee een strafrechtelijke grens overschreden. Uit de spreekrechtverklaring van het slachtoffer, die door haar advocaat ter zitting is voorgedragen, is gebleken hoeveel impact het handelen van de verdachte op het leven van het slachtoffer heeft gehad en nog steeds heeft. Door het handelen van de verdachte is het slachtoffer het vertrouwen in behandelaars verloren, terwijl zij hulp en behandeling juist zo hard nodig heeft. De rechtbank neemt dit de verdachte kwalijk.

De rechtbank neemt het de verdachte extra kwalijk dat zij tot op heden geen verantwoordelijkheid voor haar handelen heeft genomen, maar zelfs de schuld bij het slachtoffer blijft leggen. Daarmee heeft de verdachte het slachtoffer extra leed toegebracht en niet bijgedragen aan het herstel van het slachtoffer.

In strafverminderende zin houdt de rechtbank er wel rekening mee dat de verdachte nog betrekkelijk jong was en nieuw in haar rol als leerling-verpleegkundige. Hoewel uit de chats blijkt dat de verdachte wist dat haar relatie met het slachtoffer niet hoorde, acht de rechtbank denkbaar dat zij de ernst van haar handelen minder kon overzien dan een meer ervaren zorgmedewerker.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

De rechtbank heeft verder rekening gehouden met het strafblad van de verdachte van 20 augustus 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor het plegen van (soortgelijke) strafbare feiten.

De reclassering heeft op 1 april 2025 een rapportage over de verdachte opgesteld. De reclassering ziet geen (praktische) problemen in het leven van de verdachte. De verdachte werkt als zelfstandige en heeft geen schulden. Zij heeft een relatie en ervaart steun vanuit haar sociale netwerk. De reclassering schat het recidiverisico in op laag en vindt hulp en/of toezicht vanuit het strafrechtelijk kader niet nodig. De reclassering adviseert daarom om een straf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden.

Strafkader

De rechtbank is in overeenstemming met uitspraken in vergelijkbare zaken van oordeel dat een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf het meest passend is. Op grond van het bepaalde in artikel 22b van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) is het voor ontucht echter niet mogelijk om een taakstraf in combinatie met een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen. Artikel 22b Sr beperkt de rechterlijke straftoemetingsvrijheid in zoverre dat het onderhavige misdrijf niet kan worden bestraft met een taakstraf in combinatie met een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf. Daarom zal de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van één dag opleggen, in combinatie met een voorwaardelijke gevangenisstraf en een taakstraf. Tegen een dergelijk gecombineerde straf verzet artikel 22b Sr zich niet. De rechtbank zal een lagere straf opleggen dan geëist door de officier van justitie. Deze strafeis sluit namelijk niet aan bij wat in soortgelijke zaken wordt opgelegd.

Alles afwegende vindt de rechtbank de volgende straf passend:

Vordering van de benadeelde partij

[slachtoffer] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 7.500,00, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat geheel uit vergoeding van immateriële schade (smartengeld). Verder verzoekt de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de vordering tot schadevergoeding geheel kan worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert geen verweer over de vordering tot schadevergoeding.

Oordeel van de rechtbank

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b BW mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij in dit geval op deze laatste grondslag is gebaseerd.

Uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld. De benadeelde partij heeft voldoende gegevens verstrekt waaruit blijkt dat zij door het door de verdachte gepleegde strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen.

Gelet op soortgelijke zaken is de rechtbank van oordeel dat de gevraagde vergoeding billijk is. De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij daarom geheel toe.

Wettelijke rente

De ingangsdatum van de wettelijke rente bepaalt de rechtbank op een tijdstip gelegen in het midden van de pleegperiode, te weten 1 februari 2023, tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. Omdat de vordering tot schadevergoeding wordt toegewezen, moet de verdachte de kosten vergoeden die de benadeelde partij heeft gemaakt.

De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vast staat dat de benadeelde partij kosten heeft gemaakt voor het indienen en toelichten van de vordering en begroot de kosten daarom op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte een bedrag van € 7.500,00 aan de Staat moet betalen

Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2023 tot de dag dat de verdachte het volledige bedrag heeft betaald.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming van de verdachte) worden toegepast voor de duur van 62 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

De verdachte mag de schadevergoeding ook rechtstreeks betalen aan de benadeelde partij. Als zij dat heeft gedaan, is zij niet langer verplicht om aan de Staat te betalen.

De opgelegde straf is gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22b, 36f en 249 van het Wetboek van Strafrecht, zoals die golden ten tijde van het bewezenverklaarde.

De rechtbank:

bewezenverklaring

strafbaarheid feit

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en kwalificeert dit zoals hiervoor in paragraaf 4.1. is vermeld;

strafbaarheid verdachte

- verklaart de verdachte strafbaar voor het bewezen verklaarde;

straf

- veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 30 dagen;

- bepaalt dat van de gevangenisstraf een gedeelte van 29 dagen niet zal worden ten uitvoer gelegd, tenzij de rechter later anders gelast op grond van het feit dat de verdachte de hierna te melden algemene voorwaarde niet heeft nageleefd;

- stelt daarbij een proeftijd van twee (2) jaren vast;

- als voorwaarde geldt dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;

- veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uren;

- beveelt dat voor het geval de verdachte de taakstraf niet of niet naar behoren verricht de taakstraf wordt vervangen door 50 dagen hechtenis;

vordering tot schadevergoeding van benadeelde partij [slachtoffer]

- wijst de vordering van [slachtoffer] geheel toe tot een bedrag van € 7.500,00, geheel bestaande uit immateriële schade;

- veroordeelt de verdachte tot betaling aan [slachtoffer] van het toegewezen bedrag, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2023 tot de dag van volledige betaling;

- veroordeelt de verdachte ook in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil;

- legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat € 7.500,00 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 februari 2023 tot de dag van volledige betaling, bij niet betaling aan te vullen met 62 dagen gijzeling;

- bepaalt dat de verdachte van haar verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als zij op een van de hiervoor beschreven manieren de schade aan de benadeelde dan wel aan de Staat heeft vergoed.

Dit vonnis is gewezen door mr. L.R.H. Koekoek, voorzitter, mr. T.M. Sanders en

mr. M. Coenen, rechters, in tegenwoordigheid van mr. E.J. van Bergeijk als griffier en is in het openbaar uitgesproken op 16 oktober 2026.

De oudste rechter is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.

Bijlage: De tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

zij op één of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 01 januari 2023 tot en met 28 februari 2023 in de gemeente [plaats] , terwijl zij werkzaam was in de gezondheidszorg en/of maatschappelijke zorg, ontucht heeft gepleegd met [slachtoffer] , die zich als patiënt en/of cliënt aan verdachtes hulp en/of zorg had toevertrouwd, door

- die [slachtoffer] te betasten aan de borsten en/of vagina en/of billen en/of

- door die [slachtoffer] te betasten/wrijven over de clitoris en/of

- door haar, verdachtes, vinger in de vagina van die [slachtoffer] te steken.