Rb. Zeeland-West-Brabant, 27-01-2021, nr. 02/201077-19

Het dossier bevat onder meer de volgende stukken:

- de vordering van de officier van justitie d.d. 23 september 2025, die strekt tot verlenging van de termijn van de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (hierna: PIJ-maatregel) met zes maanden;

- de aantekeningen omtrent de lichamelijke en geestelijke gesteldheid van veroordeelde;

- het rapport van RJJI [locatie] d.d. 8 september 2025, waarin het advies van de inrichting is vermeld;

- het advies van de reclassering van 22 september 2025 waarin het advies is vermeld.

Bij beslissing van het gerechtshof in Den Bosch van 18 mei 2022 is veroordeelde als schuldig aan moord veroordeeld tot jeugddetentie voor de duur van 24 maanden met aftrek en een PIJ-maatregel.

De PIJ-maatregel is op 2 juni 2022 aangevangen.

De PIJ-maatregel is bij beslissing van 28 mei 2024 verlengd voor een termijn van 18 maanden.

Tijdens het onderzoek in raadkamer van de rechtbank van 11 november 2025 is de officier van justitie gehoord.

Veroordeelde is - met bericht - niet verschenen. De officier van justitie en de rechtbank zijn op voorhand akkoord gegaan met zijn afwezigheid. Veroordeelde is vertegenwoordigd door zijn raadsman mr. M. Houweling, advocaat te Roosendaal.

Voorts zijn de deskundigen, mw. [naam 1] , behandelcoördinator en gedragswetenschapper van de RJII [locatie] en mw. [naam 2] van de reclassering gehoord.

De jeugdinrichting heeft geadviseerd de PIJ-maatregel te verlengen met zes maanden.

De afgelopen periode heeft [veroordeelde] zich steeds meer open kunnen stellen naar het behandelteam, waarbij hij beter in staat is om zijn eigen kunnen en functioneren bespreekbaar te maken, te reflecteren en waar gewenst zijn gedrag aan te passen. Ook zijn de verloven goed gelopen en zijn de therapieën door hem goed opgepakt.

Ondanks de aanwezigheid van veelal beschermende factoren en een gering aantal risicofactoren wordt het recidiverisico op geweld, in het geval van het direct beëindigen van de PIJ-maatregel en het wegvallen van alle kaders en behandeling, nog als matig ingeschat. Dit heeft voornamelijk te maken met de intieme relationele setting waarbinnen het indexdelict plaatsvond wat niet mogelijk is na te bootsen binnen de

gesloten setting van de JJI.

Per september 2025 start [veroordeelde] met een externe HBO-opleiding, waardoor mogelijk

situaties kunnen ontstaan die bij hem spanning opleveren en eventuele onderliggende schema’s meer blootstellen (bijvoorbeeld afwijzing in voorzichtige relationele sfeer). Om dit te blijven monitoren en daarbij de ontwikkeling van [veroordeelde] te blijven volgen in het bespreekbaar maken van hetgeen er in hem omgaat, is het noodzakelijk het gestructureerde en gesloten karakter af te bouwen en vervolgens de holding en sturing (opnieuw)

over te dragen aan de ouders en overige leden van het sociale netwerk van [veroordeelde] .

De aard en de omvang van het recidiverisico maken het noodzakelijk dat veroordeelde zijn belevingswereld en ervaringen ook blijft delen met zijn sociale netwerk, waaronder zijn ouders en een onafhankelijk professial.

Het dient stapsgewijs plaats te vinden waarbij een voorzichtige afbouw noodzakelijk

is, gezien de risicotaxatie-instrumenten en het verloftoetsingskader ontoereikend is om het recidiverisico in te schatten binnen een intieme, relationele sfeer. Het is van belang dat hetgeen [veroordeelde] geleerd heeft, zijn gevoelswereld te delen met belangrijke anderen, voort te zetten en gecontroleerd de rol van de JJI af te bouwen. Om deze doelen te behalen heeft [veroordeelde] nog tenminste zes maanden nodig. Dit betreft de minimale termijn die nodig wordt geacht, waarbij de haalbaarheid hiervan afhankelijk zal zijn van de inzet, houding en

motivatie van [veroordeelde] , De komende periode wordt gericht op het vormgeven van een plan omtrent het Scholings- en Trainingsprogramma (hierna: STP) en vervolgens toe te werken naar het voorwaardelijk beëindigen van de PIJ-maatregel. Veroordeelde zal gaan uitstromen bij zijn ouders in [plaats] .

Ter zitting heeft de gedragsdeskundige daaraan nog toegevoegd dat veroordeelde de indruk wekt dat hij meer zaken bespreekbaar wil maken. Binnen het STP zal een therapeut van [locatie] mee blijven kijken. Het STP zal tenminste zes maanden duren, afhankelijk van het verloop van dit programma. Daarom is het advies ook voor een verlenging van zes maanden. Na deze tijd verwacht de kliniek meer zicht te hebben gekregen op hoe de risicotaxatie kan worden ingevuld.

De reclassering heeft eveneens geadviseerd om de PIJ-maatregel te verlengen met zes maanden. Ook heeft de reclassering positief geadviseerd over deelname aan het STP. Er is weliswaar groei gezien bij veroordeelde als het gaat om omgaan met afwijzingen, maar dit betrof nog geen afwijzingen in de relationele, intieme sfeer, zoals bij het indexdelict sprake van was.

Ter zitting heeft de deskundige daaraan nog toegevoegd dat de behandeling goed gaat en ook de opleiding van veroordeelde voorspoedig verloopt. Hij loopt alleen tegen praktische problemen aan. Veroordeelde is van nature tamelijk gesloten, maar hij wordt in de loop van de tijd opener. Veroordeelde is nog wat vlak in zijn emoties. De reclassering zal veroordeelde wekelijks zien tijdens het STP dat vermoedelijk komende december zal starten.

De officier van justitie is ter zitting bij de vordering de PIJ-maatregel met zes maanden te verlengen gebleven.

De verdediging heeft geen verweer gevoerd tegen de gevorderde verlenging van de PIJ-maatregel met zes maanden. De raadsman merkt op dat er door veroordeelde al positieve stappen zijn gezet en dat hij sinds september meer op verlof mag. Hij heeft tegenslagen weten te verwerken en kan daar ook over praten. De ouders van veroordeelde zijn nauw betrokken en doen veel voor hem. De raadsman heeft er vertrouwen in dat deze verlenging met zes maanden de laatste zal zijn.

Voor een verlenging van de PIJ-maatregel is vereist dat:

de verlenging van de maatregel eist;

- de verlenging van de maatregel in het belang is voor een zo gunstig mogelijke

verdere ontwikkeling van betrokkene.

De rechtbank stelt vast dat de PIJ-maatregel is opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of meer personen. Ook aan de overige wettelijke vereisten is voldaan. Er is geen verweer gevoerd op de vordering tot verlenging met zes maanden. De rechtbank is met de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen (of goederen) en het belang van een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van veroordeelde eisen dat de PIJ-maatregel verlengd moet worden met zes maanden, conform het advies van de instelling en de reclassering. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

Veroordeelde heeft goed meegewerkt aan de aangeboden therapieën en daarnaast zijn de verloven goed verlopen. Daarnaast zijn er meerdere beschermende factoren, waaronder het goed functionerende gezinssysteem wat veroordeelde steunt. Veroordeelde zelf heeft een gemiddelde intelligentie en beschikt over doorzettingsvermogen en een zekere mate van zelfcontrole. Hij is correct naar autoriteiten en positief gericht op school. Hij heeft laten merken beter op afwijzingen te reageren, maar deze afwijzingen waren niet op het gebied van (intieme) relaties zoals bij het indexdelict. De rechtbank acht het gelet op het gepleegde delict en de voorzichtige interpretatie van het recidiverisico binnen intieme en relationele settingen van belang om de kaders stapsgewijs af te bouwen.

De rechtbank is er van overtuigd geraakt door hetgeen ter zitting is aangevoerd door zowel de reclassering als de jeugdinrichting dat er een plan en een visie ligt over hoe het verdere verloop van de behandeling van veroordeelde in het kader van het STP zal gaan en dat hiervoor nog minstens zes maanden nodig zijn.

De rechtbank ziet aanleiding om de vordering ter zitting meteen mondeling toe te wijzen.

Op grond van artikel 6:6:31, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering moet de rechtbank in de beslissing tot verlenging van de maatregel aangeven wanneer de maatregel (na verlenging) onvoorwaardelijk eindigt. De maatregel begon op 2 juni 2022 en eindigt zonder verlenging voorwaardelijk op 13 november 2025. De rechtbank verlengt de maatregel nu met zes maanden. Als de maatregel daarna niet opnieuw wordt verlengd en zich geen situaties voordoen waardoor de termijn van de maatregel tijdelijk wordt stopgezet (bijvoorbeeld weglopen), eindigt de maatregel voorwaardelijk op 13 mei 2026 en onvoorwaardelijk op 13 mei 2027.

De rechtbank:

- verlengt de termijn van de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor jeugdigen van veroordeelde met zes (6) maanden.

Deze beslissing is gegeven door mr. T.M. Brouwer, voorzitter, tevens kinderrechter,

mr. J.F.C. Janssen en mr. K. Verschueren, rechters, in tegenwoordigheid van de griffier

mr. G.P.A.J. Joosen en is in het openbaar uitgesproken op 11 november 2025 en zoals afgesproken op schrift gesteld op 25 november 2025.

Het dossier bevat onder meer de volgende stukken:

- de vordering van de officier van justitie d.d. 9 april 2024, die strekt tot verlenging van de termijn van de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (hierna: PIJ-maatregel) met achttien maanden;

- de aantekeningen omtrent de lichamelijke en geestelijke gesteldheid van veroordeelde;

- het rapport van de [justitiële jeugdinrichting] d.d. 4 april 2024, waarin het

advies van de inrichting is vermeld.

Bij beslissing van het gerechtshof Den Bosch van 18 mei 2022 is veroordeelde als schuldig aan moord veroordeeld tot jeugddetentie voor de duur van 24 maanden (met aftrek voorarrest) en een PIJ-maatregel.

De PIJ-maatregel is op 2 juni 2022 aangevangen.

Tijdens het onderzoek in raadkamer van de rechtbank van 14 mei 2024 zijn gehoord:

Naar het oordeel van [justitiële jeugdinrichting] blijft het recidiverisico bij het wegvallen van de PIJ-maatregel onverminderd hoog. Hoewel de veroordeelde beter in staat is om zich te verwoorden, blijft het moeilijk om zicht te krijgen op de belevingswereld van de veroordeelde. Er zijn tussen de veroordeelde en de leden van het behandelteam nog oppervlakkige gesprekken, maar de volgende stap is om meer diepgang in de gesprekken te krijgen zodat het behandelteam meer zicht krijgt op de binnenwereld van de veroordeelde. Uit de interventie Leren van Delict komende navolgende risicofactoren naar voren: krenking, afwijzing, angst voor verlating, behoefte aan controle en gebrekkige impuls- en emotieregulatie. De problematiek van veroordeelde speelt niet alleen binnen intieme relaties, maar ook op breder gebied van sociale contacten. Opvallend in de sociale relatievorming is dat veroordeelde selectief is in zijn contacten, wat zich vooral in de laatste twee jaar in [justitiële jeugdinrichting] zichtbaar gemaakt heeft als probleemgebied. Hij voelt zich begrepen door de door hem gekozen speciale personen en sluit anderen op een heftige manier uit. Veroordeelde heeft verschillende therapieën gevolgd, die deels zijn afgerond. Naast voornoemde interventie, volgt veroordeelde ook muziektherapie en schematherapie. Ook volgt hij psychomotore therapie (hierna: PMT). Hoewel veroordeelde op met name sociale vlakken gegroeid is, is de emotionele- en identiteitsontwikkeling slechts beperkt. Hij is aan de oppervlakte sociaalvaardig, vriendelijk en innemend, maar is onvoldoende in staat om spanningen adequaat te kanaliseren. Onder zijn narcistische pantser schuilt een borderline dynamiek in de zin van identiteitszwakte, angst voor verlating, een gestoorde emotieregulatie en primitieve afweermechanismen. Ondanks voornoemde zorgen is er sprake van een voorzichtige positieve ontwikkeling en is besloten om begeleid verlof op te starten. Er hebben inmiddels enkele verloven plaatsgevonden en deze zijn positief verlopen. Het advies is om de PIJ-maatregel voor de duur van achttien maanden te verlengen om meer zicht te krijgen op de intrapsychische dynamiek bij de veroordeelde, te trachten de disfunctionele modi meer te gaan bewerken, het meer bespreekbaar maken van de innerlijke belevingswereld en te bezien hoe de veroordeelde gaat reageren op (mogelijke) oefenmomenten in de intieme relatiesfeer en verantwoorde stappen te nemen in het resocialisatietraject van veroordeelde.

Ter zitting heeft de getuige-deskundige daaraan nog het volgende toegevoegd. Met zekerheid is te stellen dat er bij veroordeelde problemen spelen die tot uiting komen binnen de intieme partnerrelatie. Dat is iets wat binnen [justitiële jeugdinrichting] niet kan worden geobserveerd. Wel is het zo dat bij bijvoorbeeld een opleiding en het aangaan van vriendschappen meer zicht komt op de binnenwereld van verdachte en het is belangrijk om te kunnen zien wat er op die momenten met hem gebeurt. Dat zal bij de verlofmomenten moeten plaatsvinden en dan worden besproken met veroordeelde. Binnen PMT is gebleken dat veroordeelde emoties kan herkennen en benoemen, maar niet is gebleken dat hij deze emoties ook echt voelt. Er wordt binnen de therapie gesproken over een bedreiging. Daarmee wordt het delict bedoelt. Dit is mogelijk een soort black box geworden voor veroordeelde waarbij niet duidelijk is wat er naar boven komt als die “open gaat”. Op dit moment ligt PMT stil maar op het moment dat deze weer meerwaarde kan bieden, wordt deze hervat.

De officier van justitie is, gezien het advies van [justitiële jeugdinrichting] en de gegeven toelichting ter zitting bij de vordering de PIJ-maatregel met achttien maanden te verlengen gebleven.

Veroordeelde heeft ter zitting verklaard dat indien de deskundigen een verlenging van de PIJ-maatregel voor de duur van achttien maanden noodzakelijk achten, hij daarmee instemt. Veroordeelde volgt therapie en zijn resocialisatietraject is in gang gezet. Veroordeelde geeft aan dat onverwachte agressiedoorbraken niet meer zullen voorkomen, maar begrijpt dat zijn woord daarin niet voldoende is. De therapieën verlopen goed en hij hoopt dat hij tijdens zijn verlof ook de mogelijkheid krijgt om een HBO-opleiding te volgen. PMT ligt momenteel stil omdat dit, volgens veroordeelde, niet de juiste invalshoek zou zijn. Het is niet zo dat deze therapie te bedreigend zou zijn voor veroordeelde. Het stoort veroordeelde enigszins dat hij in ieder perspectiefplan leest dat het steeds beter gaat, maar dat dit toch niet voldoende is. Dit omdat het niet lukt om zicht te krijgen op zijn belevingswereld, dit terwijl hij zich wel degelijk openstelt.

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. Veroordeelde maakt een positieve ontwikkeling door. Zijn verloven verlopen goed en op de afdeling opent hij zich en laat ook zien wat er in hem omgaat. Veroordeelde heeft zich ingeschreven voor een opleiding die komende september van start gaat.

Voor een verlenging van de PIJ-maatregel is vereist dat:

- de maatregel is opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar

veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of meer personen;

- de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen

de verlenging van de maatregel eist;

- de verlenging van de maatregel in het belang is voor een zo gunstig mogelijke

verdere ontwikkeling van betrokkene.

De rechtbank stelt vast dat de PIJ-maatregel is opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of meer personen. Ook aan de overige wettelijke vereisten is voldaan. De rechtbank is dan ook met de officier van justitie van mening dat de PIJ-maatregel verlengd moet worden met achttien maanden, conform het advies van de instelling. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

Niet weersproken is dat er sprake is van een voorzichtige positieve ontwikkeling, maar er zijn nog meer stappen te zetten waarvoor tijd nodig is. Veroordeelde wordt momenteel nog behandeld en sinds januari van dit jaar vinden er (begeleide) verloven plaats. Gebleken is dat er nog onverminderd sprake is van een hoog recidiverisico indien de kaders en behandeling van de PIJ-maatregel wegvallen. Met name de persoonlijkheid van veroordeelde maakt dat er gevaar voor herhaling is nu er nog onvoldoende zicht is verkregen op zijn belevings- en binnenwereld. Het moet nog blijken of de veroordeelde voldoende in staat is om eigen emoties te herkennen/te voelen, en hulp te vragen indien hij geen raad weet met deze emoties. Het uiten van emoties blijft immers zorgelijk en daar wordt binnen de instelling aan gewerkt. De beperkte emotionele en identiteitsontwikkeling en de kennelijk eveneens nog steeds beperkte mogelijkheden met veroordeelde in te gaan op zijn beleving bij het indexdelict, baren de rechtbank flinke zorgen. Het aangaan van intieme partnerrelaties is eveneens een groot zorgpunt en wat de instelling betreft speelt dit ook op breder gebied van sociale contacten. Veroordeelde zal, in het kader van de verloven, stapsgewijs meer contact gaan maken met personen buiten de instelling. Het is van belang dat deze contacten geobserveerd worden en dat hierop behandeling volgt op het moment dat de instelling dit noodzakelijk acht. Daarnaast zal de komende periode benodigd zijn om het resocialisatietraject van veroordeelde verder vorm te geven.

Gelet op wat hierboven is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen (of goederen), en het belang van een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van veroordeelde eisen dat de termijn van de PIJ-maatregel wordt verlengd met achttien maanden.

Op grond van artikel 6:6:31, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering moet de rechtbank in de beslissing tot verlenging van de maatregel aangeven wanneer de maatregel (na verlenging) onvoorwaardelijk eindigt. De maatregel begon op 2 juni 2022 en eindigt zonder verlenging voorwaardelijk op 22 mei 2024. De rechtbank verlengt de maatregel nu met 18 maanden. Als de maatregel daarna niet opnieuw wordt verlengd en zich geen situaties voordoen waardoor de termijn van de maatregel tijdelijk wordt stopgezet (bijvoorbeeld weglopen), eindigt de maatregel voorwaardelijk op 13 november 2025 en onvoorwaardelijk op 13 november 2026.

De rechtbank merkt op dat zij bij de berekening van deze data heeft aangesloten bij artikel 88 van het Wetboek van Strafrecht, waaruit volgt dat onder een maand wordt verstaan 30 dagen en dat zij zich bij die berekening heeft gebaseerd op de stukken die zich nu in het dossier bevinden.

De rechtbank neemt bij haar beslissing de desbetreffende wetsartikelen in aanmerking.

De rechtbank:

- verlengt de termijn van de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor jeugdigen van veroordeelde met achttien maanden.

Deze beslissing is gegeven door mr. D.H. Hamburger, voorzitter, en mr. R. Combee en

mr. M.A.H. Kempen, allen kinderrechters, in tegenwoordigheid van de griffier R. Rozendaal en is in het openbaar uitgesproken op 28 mei 2024.

Mr. Kempen is buiten staat deze beslissing mede te ondertekenen.

De zaak is inhoudelijk behandeld met gesloten deuren ter terechtzitting van 12 en 13 januari 2021, waarbij de officier van justitie, mr. Emmen, en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.

De tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte [slachtoffer] (hierna aan te duiden als: [slachtoffer] ), al dan niet met voorbedachte raad, van het leven heeft beroofd door haar met meerdere messen meerdere keren te steken.

De dagvaarding is geldig.

De rechtbank is bevoegd.

De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Door de verdediging is aangevoerd dat verdachte heeft gehandeld uit noodweer, als bedoeld in artikel 41, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.

Verdachte heeft in dat kader verklaard dat hij op 19 augustus 2019 met [slachtoffer] had afgesproken om samen met haar naar school te gaan. Nadat hij bij [slachtoffer] was aangekomen, hebben zij samen gepraat, waarna [slachtoffer] zich boven klaar is gaan maken om naar school te gaan. Terug beneden gaf [slachtoffer] aan dat ze verdachte niet met iemand anders samen wilde zien. Zij had op dat moment de klassenlijst van dat schooljaar gezien en in de klas van verdachte en [slachtoffer] bleken veel meisjes en weinig jongens te zitten. [slachtoffer] gaf aan dat niet leuk te vinden. Op het moment dat verdachte en [slachtoffer] via de keuken naar buiten wilden lopen om naar school te gaan, pakte [slachtoffer] een mes, zwaaide zij met dit mes en kwam het mes op de hand van verdachte terecht. Dat deed ze daarna nog een keer. Verdachte pakte vervolgens het mes. Zowel [slachtoffer] als verdachte zette toen kracht en het mes kwam bij [slachtoffer] in de rechterachterzijde van haar nek terecht. Verdachte en [slachtoffer] stonden op dat moment tegenover elkaar. Vervolgens pakte [slachtoffer] een ander mes uit de lade. Verdachte heeft geprobeerd ook dit mes tegen te houden. Verdachte en [slachtoffer] hadden het mes allebei vast en verdachte duwde het mes naar [slachtoffer] toe, waarbij het in de linkerkant van haar hals terecht kwam. [slachtoffer] is daarna op haar rug gevallen en verdachte lag boven op haar. [slachtoffer] probeerde op haar zij te gaan liggen en het mes te pakken dat als eerste op de grond was gevallen. Ze pakte dit mes en probeerde verdachte hiermee te steken. Verdachte pakte haar pols en hield haar zo tegen. Verdachte pakte vervolgens het mes dat hij in zijn eigen jaszak had zitten. Hij heeft [slachtoffer] met dit mes een paar keer gestoken.

De raadsman heeft ter terechtzitting aangevoerd dat verdachte consistent heeft verklaard dat hij eerst door [slachtoffer] met een mes is aangevallen. De handelingen van verdachte waren gericht tegen de ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding van zijn eigen lichaam. [slachtoffer] viel hem uit het niets aan met een mes en bleef ook doorgaan met deze aanvallen. Nu verdachte met een mes werd aangevallen, heeft verdachte zich ook met een mes mogen verdedigen, aldus de verdediging.

De rechtbank overweegt als volgt.

Motief Zoals hierboven reeds is overwogen, heeft het gebeuren op 19 augustus 2019 een lange aanloop gehad. Uit het dossier blijkt dat verdachte grote moeite had met de relatiebreuk. Dit volgt bijvoorbeeld uit het app-gesprek dat verdachte op 4 augustus 2019 met zijn ex-vriendin [naam 1] had, maar ook uit teksten die op de telefoon van verdachte zijn aangetroffen. Met name de afscheidsbrief die verdachte op zijn telefoon had geschreven op 6 augustus 2019 wijst op heftige emoties van verdachte naar aanleiding van de relatiebreuk. Bovendien heeft verdachte, zoals al overwogen, zijn zin doorgedrukt door maandag 19 augustus 2019 bij [slachtoffer] langs te gaan voor school. Ook dit wijst er op dat verdachte het einde van de relatie nog niet had geaccepteerd. Dergelijke heftige emoties zouden een motief kunnen vormen voor verdachte om [slachtoffer] iets aan te doen, of om haar zelfs te doden. Hoewel de rechtbank onvoldoende bewijs ziet voor voorbedachte raad, kent de rechtbank wel gewicht toe aan dit motief bij de beoordeling van het onderhavige beroep op noodweer.

Andersom ziet de rechtbank uitdrukkelijk geen motief bij [slachtoffer] om verdachte iets aan te willen doen. [slachtoffer] had de relatie tussen haarzelf en verdachte beëindigd. Uit de verklaring van verdachte volgt dat [slachtoffer] na het zien van de klassenindeling een opmerking zou hebben gemaakt over het aantal meisjes in de klas. Zij vond dat echt niet leuk, kwam de hele tijd best verdrietig over, anders dan normaal, aldus verdachte. Vervolgens pakte [slachtoffer] in de keuken een mes uit de keukenla. Dit lijkt er op te duiden dat [slachtoffer] een mes zou hebben gepakt en verdachte heeft aangevallen naar aanleiding van de klassenindeling en jaloezie daarover. Los van een enkele opmerking in de verklaring van getuige [getuige] , bevat het dossier nergens informatie dat [slachtoffer] jaloers was. Evenmin lijkt een dergelijke (re)actie vanuit [slachtoffer] logisch, gelet op het feit dat juist zíj de relatie had beëindigd. Wanneer zij daarna tot de conclusie zou zijn gekomen dat zij er moeite mee had om verdachte met een ander meisje te zien, had het veel meer in de rede gelegen om verdachte terug te willen en de relatie voort te zetten.

Eigen mes Verdachte heeft verklaard dat hij het mes waarmee hij [slachtoffer] meermalen heeft gestoken, al langere tijd in zijn bezit had en altijd in zijn jas bij zich droeg. De rechtbank overweegt dat het desbetreffende mes is onderzocht en 23 centimeter lang en niet inklapbaar is. Dat is een heel onhandig formaat en een gevaarlijk type mes om altijd in je jaszak te hebben zitten. Je kunt je immers makkelijk verwonden aan de punt of het snijvlak van een dergelijk mes. Bovendien had verdachte een notitie in zijn telefoon gemaakt om het mes niet te vergeten, hetgeen onnodig is wanneer hij dit mes inderdaad altijd bij zich droeg. Tot slot hebben vrienden van verdachte verklaard dat zij nooit hebben gezien of gemerkt dat verdachte een mes bij zich droeg en dat hij hen daar nooit over heeft verteld. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verdachte het mes speciaal heeft meegenomen op 19 augustus 2019. Dit gegeven kan op zichzelf niet leiden tot een bewezenverklaring van voorbedachten raad, zoals hierboven al is overwogen, maar draagt wel bij aan het eindoordeel van de rechtbank dat de verklaring van verdachte, dat hij eerst door [slachtoffer] is aangevallen, ongeloofwaardig is.

Gehanteerde messen en forensische bevindingen Blijkens het dossier zijn er vier messen die in de keuken zijn aangetroffen onderzocht op DNA, bloed en vezels. Ook is ten aanzien van deze vier messen een zogenaamd microanalyse invasief trauma onderzoek gedaan. Daarbij zijn de messen vergeleken met beschadigingen in het lichaam van [slachtoffer] . Eén mes is aangetroffen in de gootsteen in de keuken (AAMJ3770NL, hierna: mes 1). Het handvat van dit mes was omwikkeld met tape. Vast staat dat dit het mes was dat verdachte in zijn jaszak had zitten. Eén mes is aangetroffen op het aanrecht (AAMJ3776NL, hierna: mes 2). Eén mes is aangetroffen op de grond, naast het been van [slachtoffer] (AALF5158NL, hierna: mes 3) en één mes is aangetroffen in de besteklade (AALJ2444NL, hierna: mes 4). Mes 2, 3 en/of 4 zouden in de verklaring van verdachte de messen zijn die door [slachtoffer] gehanteerd zijn en waar door verdachte en [slachtoffer] vervolgens om is geworsteld. Ook zouden dit dan de messen zijn waardoor verdachte in zijn hand is geraakt, of waarmee [slachtoffer] verdachte in zijn borst heeft proberen te steken. Dit wordt echter niet bevestigd door de bevindingen van het forensisch onderzoek.

Op mes 2 is namelijk wel DNA aangetroffen van [slachtoffer] , op de acht bemonsterde plaatsen in de vorm van bloed of mogelijk weefsel. Op één plaats op het heft zijn ook DNA-nevenkenmerken aangetroffen van minimaal één man. Er kon niet beoordeeld worden of verdachte de donor kon zijn van dit DNA materiaal; het aangetroffen DNA profiel was onvoldoende informatief. Er is geen DNA op het lemmet van het mes aangetroffen van verdachte. Dit lijkt niet te wijzen op een worsteling tussen verdachte en [slachtoffer] om dit mes, waarbij verdachte met dit mes geraakt is.

Op mes 3 is geen bloed of mogelijk weefsel aangetroffen. De punt en de snijrand zijn bemonsterd en het heft. Op het heft is DNA aangetroffen van [slachtoffer] . Op de punt en de snijrand was de concentratie van DNA in de bemonstering dusdanig laag, dat dit geen geschikt DNA profiel opleverde. Er is op dit mes geen DNA van verdachte aangetroffen. Ook dit lijkt niet te wijzen op een worsteling tussen verdachte en [slachtoffer] om dit mes, waarbij verdachte en [slachtoffer] met dit mes geraakt zijn.

Op mes 4 is op de zes bemonsterde plaatsen DNA van [slachtoffer] aangetroffen. Alle bemonsterde plaatsen betroffen bloed of mogelijk weefsel. Alleen op het heft is een mengprofiel aangetroffen, met het DNA van [slachtoffer] en verdachte. Er is op dit mes op het lemmet geen DNA van verdachte aangetroffen.

Het forensisch onderzoek naar de messen bevestigt naar het oordeel van de rechtbank de verklaring van verdachte, dat hij met twee van deze messen door [slachtoffer] in zijn hand is geraakt, waarbij dit ook snijverwondingen in zijn hand zou hebben veroorzaakt, aldus niet. Voorts heeft verdachte telkens over drie messen verklaard, terwijl er vier messen zijn aangetroffen en onderzocht. Verdachte heeft hier geen duidelijke verklaring voor kunnen geven.

Met betrekking tot het forensisch onderzoek overweegt de rechtbank voorts dat tijdens de gerechtelijke sectie op het lichaam van [slachtoffer] inwendige delen van letsels zijn uitgenomen voor nader onderzoek. Dit betreft de inwendige delen van de letsels C, O en P. Letsel C betrof het steekletsel van [slachtoffer] hoog aan de hals links, waarbij de linkerzijde van het schildkraakbeen voor onderzoek is veilig gesteld. Letsel O betrof het letsel aan de borst rechts, waarbij het ribkraakbeen van de 9e, 10e en 11e rib voorwaarts, op de overgang naar het borstbeen is veiliggesteld. Letsel P betrof het letsel aan de borst links, waarbij het kraakbeen van de 10de en 11de rib links voorwaarts is veiliggesteld.

Ten aanzien van de messen 2 en 3 geldt dat voor de beschadigingen gerelateerd aan de letsels C, O en P de resultaten zeer veel waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen zijn veroorzaakt met een willekeurig ander mes dan met één van deze twee messen. Het lijkt er dan ook niet op dat de messen 2 en 3 zijn gebruikt om deze letsels toe te brengen. Ten aanzien van mes 1 geldt dat voor de beschadigingen gerelateerd aan letsel C de resultaten van het onderzoek ongeveer even waarschijnlijk zijn wanneer deze beschadiging is veroor-zaakt met mes 1 als met een willekeurig ander mes. Voor de beschadigingen gerelateerd aan de letsels O en P geldt dat de resultaten van het onderzoek iets waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen zijn veroorzaakt met mes 1 dan met een willekeurig ander mes. Dit past bij de verklaring van verdachte. Immers, hij heeft verklaard dat hij met zijn eigen mes, mes 1, [slachtoffer] een aantal keer heeft geraakt in de borststreek en dit mes wordt niet uitgeslo-ten als zijnde het mes dat is gebruikt bij het toebrengen van deze verwondingen. Echter, in het verdere onderzoek past de verklaring van verdachte niet meer. Mes 4 zou, volgens de verklaring van verdachte, hooguit de hals van [slachtoffer] aan de linker-, of rechterzijde geraakt kunnen hebben. Ten aanzien van de beschadigingen die gerelateerd zijn aan de letsels O en P, geldt echter dat de resultaten van het onderzoek veel waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen zijn veroorzaakt met mes 4 dan met mes 1. Dat is de op één na sterkste conclusie die bij forensisch onderzoek kan worden getrokken. Hiervoor heeft verdachte geen enkele aannemelijke verklaring afgelegd. In zijn verklaringen bij de politie heeft hij verklaard enkel met zijn eígen mes [slachtoffer] een paar keer in de borststreek te hebben gestoken. Juist de steekletsels O en P (met bijbehorende inwendige beschadigingen), zouden dan dus met zijn eigen mes veroorzaakt moeten zijn, wanneer de verklaring van verdachte gevolgd wordt. Uit het onderzoek volgt echter dat het veel waarschijnlijker is dat dit met mes 4 is gebeurd.

De rechtbank concludeert dat de verklaring van verdachte op verschillende onderdelen niet aansluit bij de bevindingen van het forensisch onderzoek.

Verwondingen [slachtoffer] De rechtbank stelt vast dat in en op de handen van verdachte drie snij- of steekverwondin-gen zijn aangetroffen die, ook blijkens de verklaring van verdachte zelf tijdens de 112-melding, geen medische behandeling nodig hadden. Op en in het lichaam van [slachtoffer] zijn daarentegen 35 steekverwondingen aangetroffen, waarvan er 12 hebben kunnen bijdragen aan haar dood. De rechtbank is van oordeel dat de verhouding tussen het aantal en de ernst van de verwondingen bij [slachtoffer] , respectievelijk bij verdachte, volstrekt niet past bij de verklaring van verdachte dat hij door [slachtoffer] is aangevallen met een mes en dat zij maar door is blijven gaan met aanvallen. Onder die omstandigheden zou de rechtbank, ondanks het feit dat verdachte fysiek sterker is dan [slachtoffer] was, (veel) meer letsel bij hem verwachten, zeker nu verdachte heeft verklaard dat de aanval voor hem volledig onverwacht kwam. Bij dit oordeel kent de rechtbank voorts gewicht toe aan het feit dat verdachte niet heeft kunnen verklaren hoe het zeer grote aantal steekverwondingen bij [slachtoffer] is ontstaan.

Conclusie ten aanzien van noodweer(exces) Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaring van verdachte dat hij als eerste door [slachtoffer] is aangevallen, ongeloofwaardig. Aangezien er geen andere feiten en omstandigheden in het dossier naar voren komen die een noodweersituatie aannemelijk maken, wordt het beroep op noodweer verworpen.

Nu de rechtbank oordeelt dat er geen sprake is geweest van een wederrechtelijke aanranding, kan het beroep op noodweerexces ook niet slagen en zal dit verweer eveneens worden verworpen.

Er zijn geen overige feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Dit levert het in de beslissing genoemde strafbare feit op.

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert om aan verdachte een onvoorwaardelijke maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (hierna te noemen: PIJ-maatregel) op te leggen en daarnaast een jeugddetentie voor de duur van twee jaar, met aftrek van het voorarrest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt de rechtbank, bij bewezenverklaring en bij een verwerping van het beroep op noodweer/noodweerexces, om aan verdachte een onvoorwaardelijke jeugddetentie op te leggen gelijk aan de duur van het voorarrest. Daarnaast verzoekt de verdediging om aan verdachte een voorwaardelijke PIJ-maatregel op te leggen, met daaraan verbonden de in het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming (primair) geadviseerde voorwaarden. Daarbij dient aan Stichting Jeugdbescherming Brabant, locatie Roosendaal, afdeling jeugdreclassering, opdracht te worden gegeven om toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden.

Het oordeel van de rechtbank

Inleidende opmerkingen

De rechtbank ziet zich op dit punt in het vonnis voor de vraag gesteld hoe in deze zaak recht kan worden gedaan. Die vraag vindt zij erg lastig te beantwoorden. Welke straf kan namelijk het verdriet verzachten en de pijn stillen van de nabestaanden van [slachtoffer] ? Welke straf geeft hen [slachtoffer] terug? En welke straf maakt alles weer zoals het ooit was? Het antwoord mag duidelijk zijn. Geen enkele straf. Toch moet er een straf volgen. Belangrijk is namelijk dat er op de grootst mogelijke manier recht wordt gedaan; recht aan de dood van [slachtoffer] en recht aan al het leed dat de nabestaanden van [slachtoffer] is aangedaan.

Bij de vraag welke straf en/of maatregel aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder het feit is begaan en de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting en de over hem opgemaakte rapporten.

De aard en de ernst van het feit

[slachtoffer] zou op 19 augustus 2019 beginnen met haar eerste schooldag na een lange zomervakantie. Een nieuw schooljaar met nieuwe kansen, maar niet voor [slachtoffer] . Zij is op die dag door verdachte, haar ex-vriendje met wie zij drie weken daarvoor de relatie had beëindigd, door circa 35 messteken om het leven gebracht. [slachtoffer] , een jonge meid van 15 jaar, die genoot van het leven en nog een hele mooie toekomst voor zich had liggen. Maar die toekomst is haar ontnomen. Ontnomen door de jongen die zij vertrouwde, tegen wie zij opkeek, en die haar eerste echte grote liefde is geweest. Velen vragen zich af waarom? Waarom moest [slachtoffer] dood? Die vraag laat zich helaas niet beantwoorden.

De dood van [slachtoffer] heeft bij alle nabestaanden een groot en onomkeerbaar leed veroorzaakt. De moeder en de vader van [slachtoffer] hebben ter terechtzitting geëmotioneerd verklaard geschokt en onherstelbaar beschadigd te zijn. De slachtofferverklaringen geven blijk van hun gevoelens van onmacht en verdriet. [slachtoffer] , hun enige kind, is plotseling uit hun leven gerukt. Geen kind meer om voor te kunnen zorgen, geen ouderrol meer te vervullen. Zij, de ouders van [slachtoffer] , blijven in grote leegte achter. Het enige wat zij nog hebben, zijn hun herinneringen aan [slachtoffer] . [slachtoffer] , hun mooie dochter, op wie zij trots waren en van wie zij zielsveel hielden. Voor de ouders van [slachtoffer] moet het bijzonder moeilijk zijn een dergelijk zwaar verlies voor de rest van hun leven te moeten dragen.

Ook de levens van andere naasten van [slachtoffer] , zoals haar stiefvader, haar opa en oma’s, haar oom en tante en verdere familieleden alsook haar vriendinnen, vrienden en klasgenoten, zijn sinds 19 augustus 2019 voorgoed veranderd. Ook zij zijn [slachtoffer] verloren en zullen haar blijvend moeten missen. Er is voor [slachtoffer] een herdenkingsdienst gehouden. De aanwezigheid van een groot aantal mensen op deze dienst geeft aan hoe geliefd [slachtoffer] in haar omgeving was, maar ook dat de dood van [slachtoffer] in brede kring een enorme schok teweeg heeft gebracht.

Daarbij spelen de omstandigheden waaronder het feit is begaan naar het oordeel van de rechtbank een grote rol. Verdachte heeft [slachtoffer] doodgestoken in de woning van haar moeder. Een plek die voor [slachtoffer] vertrouwd en veilig voelde en wat haar thuis was. Dit moet voor de ouders van [slachtoffer] bijzonder pijnlijk en onverteerbaar zijn. Zij hebben aan verdachte het vertrouwen geschonken om met hun dochter om te gaan en met haar een relatie te mogen hebben. Ook nadat [slachtoffer] de relatie met verdachte had beëindigd, was verdachte nog welkom in de woning van de moeder.

Uit de slachtofferverklaringen van de ouders komt naar voren dat het voor hen bovendien ontzettend moeilijk is geweest dat zij, nadat hen was meegedeeld dat [slachtoffer] het slachtoffer was geworden van een steekpartij en was overleden, niet naar de woning van de moeder mochten om bij [slachtoffer] te zijn, maar het onderzoek dat op dat moment gaande was, op afstand lijdzaam moesten afwachten. Dit, in de wetenschap dat hun dochter op dat moment in haar eentje op een koude keukenvloer lag, zonder haar geliefden om haar heen. Ook dit hebben de ouders door het handelen van verdachte moeten ondergaan.

Dit alles rekent de rechtbank verdachte zeer zwaar aan.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft kennis genomen van een Uittreksel Justitiële Documentatie van27 februari 2020. Daaruit blijkt dat verdachte niet eerder strafrechtelijk is veroordeeld. Hij zal dan ook worden aangemerkt als first offender.

De rechtbank stelt voorts vast dat in het kader van de persoonlijke omstandigheden van verdachte een tweetal rapporten zijn opgemaakt, te weten:

- het klinisch multidisciplinair Pro Justitia rapport van 6 februari 2020, opgesteld door

drs. M.D. Beijer-Holtman, GZ-psycholoog, en drs. M.D. van Ekeren, psychiater;

- het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: de Raad) van 30 december 2020 betreffende strafadvies, aangevuld op 11 januari 2021.

Daarnaast heeft de verdediging het analyse- en voorlichtingsrapport van het Instituut voor Non-verbale Strategie-Analyse (INSA) van december 2020 overgelegd, uitgebracht door mevrouw [naam 2]

Met betrekking tot laatstgenoemd rapport overweegt de rechtbank dat mevrouw [naam 2] weliswaar zelf aangeeft deskundig te zijn op het gebied van non-verbale communicatie en micro-expressies, maar dat zij als zodanig niet staat ingeschreven in het register voor deskundigen in strafzaken. Dit laatste betekent dat zij in een procedure als de onderhavige niet zo maar als deskundige kan worden aangemerkt. De rechtbank dient dit zelf te toetsen en te beoordelen. Bij het aanleggen van deze toets kent de rechtbank veel gewicht toe aan het feit dat mevrouw [naam 2] in haar rapport vergaande uitspraken en aanbevelingen doet op verschillende gebieden die niet tot haar expertisedomein behoren. Naar het oordeel van de rechtbank doet dat gegeven in ernstige mate afbreuk aan haar rapportage. De rechtbank ziet hierin aanleiding om het rapport van mevrouw [naam 2] in zijn geheel buiten beschouwing te laten en hiervan geen gebruik te maken bij de beoordeling van de persoon van verdachte.

Door de verdediging zijn vraagtekens geplaatst bij de wijze waarop en de zorgvuldigheid waarmee het (observatie)onderzoek van verdachte binnen het Forensisch Centrum Teylingereind (hierna: Teylingereind) is uitgevoerd en het onderzoeksrapport tot stand is gekomen. De rechtbank begrijpt het betoog van de raadsman en de vader van verdachte aldus dat de rechtbank van de eindrapportage van Teylingereind geen gebruik mag

maken.

De rechtbank overweegt in dat kader dat aan de totstandkoming van het rapport van Teylingereind een zeer uitgebreid en gedegen onderzoek ten grondslag heeft gelegen. Gedurende een periode van 14 weken is verdachte uitgebreid geobserveerd, is bij verdachte een groot aantal persoonlijkheidstests afgenomen, heeft er een milieuonderzoek plaatsgevonden en is een extern onderzoek door De Bascule bij verdachte verricht. Daarnaast hebben GZ-psycholoog drs. Beijer-Holtman en psychiater dr. Van Ekelen meerdere gesprekken met verdachte gevoerd met een totale tijdsduur van 10 uur. Ook hebben zij kennis genomen van het procesdossier van verdachte, zoals dat op dat moment was samengesteld. Tijdens de terechtzitting op 12 en 13 januari 2020 is drs. Beijer-Holtman voorts langdurig en kritisch ondervraagd over het rapport, waarbij zij gemotiveerd en inzichtelijk de ingezette onderzoeksmethoden, de bevindingen en de in het rapport neergelegde adviezen heeft weten toe te lichten. Gelet op het voorgaande gaat de rechtbank voorbij aan het verweer van de verdediging en zal zij het rapport van Teylingereind in haar beoordeling betrekken.

In het rapport van Teylingereind komen drs. Beijer-Holtman en dr. Van Ekelen tot de volgende conclusies. Bij verdachte is sprake van een bedreigde persoonlijkheids-ontwikkeling in de richting van borderline persoonlijkheidstrekken. Hij heeft een onrijpe identiteitsontwikkeling waardoor verdachte nauwelijks nog weet wie hij is, wat hij wil en hoe hij dit adequaat kan vormgeven. Deze identiteitszwakte leidt ertoe dat de ander, en met name de intieme partner, voor verdachte als verlengstuk van de eigen identiteit dient. Daarmee samenhangend is sprake van een diep gewortelde onderliggende angst voor verla-ting en afwijzing. Daarnaast is verdachte onvoldoende in staat om bij zijn eigen gevoelens te komen. Vooral negatieve gevoelens, zoals gevoelens van boosheid en depressie, herkent verdachte niet bij zichzelf. Dit heeft tot gevolg dat verdachte deze gevoelens niet op een gepaste vorm kan uiten of kanaliseren of adequaat kan ontladen. Daardoor stapelt onder-liggende boosheid zich op, zoals in een drukvat. Het contact krijgen met zijn diepgewortelde angsten voor verlating of afwijzing lijken voor verdachte triggers te zijn die kunnen leiden tot een agressieve uitbarsting en (extreem) destructief gedrag. Dit kan zich zowel op zichzelf als op de ander richten. Deze angsten kan verdachte immers niet kanaliseren waardoor hij volledig door de angsten overspoeld raakt. Deze problematiek, die al langere tijd speelt bij verdachte, was aanwezig ten tijde van het ten laste gelegde. Het delict kan verdachte daarom slechts in verminderde mate worden toegerekend. Het recidiverisico op toekomstig gewelddadig gedrag door verdachte wordt hoog ingeschat.

Van belang is dat verdachte leert het gedrag van zichzelf en de ander te begrijpen en achter-liggende gevoelens en gedachten bij zichzelf leert herkennen, zoals zijn angst voor verlating of afwijzing. Hij moet zicht gaan krijgen op de onderliggende gedragspatronen en leren om meer in contact te komen met zijn emotionele belevingswereld en gevoelens. Daarnaast zal verdachte een eigen wezenlijke identiteit moeten leren ontwikkelen. Dit, zodat hij minder afhankelijk wordt van de ander en het niet langer noodzakelijk is de ander als verlengstuk van de beperkte eigen identiteit in te zetten. Door middel van Mentalization Based Therapy (MBT) of schematherapie kan de bij verdachte aanwezige psychopathologie behandeld worden. Deze behandeling zal binnen een veilige, gestructureerde en daarmee klinische setting moeten plaatsvinden, mede omdat moeilijk te voorspellen is hoe het proces van therapie zal doorwerken in het gedragspatroon van verdachte. Niet ondenkbaar is dat verdachte overspoeld zal raken door angst- en depressieve gevoelens gezien zijn massieve afweer van negatieve emoties waarmee hij op sommige momenten volledig in zichzelf keert en dissocieert. De bij verdachte bestaande psychopathologie - indien onbehandeld - in combinatie met het hoge recidiverisico en de verwachting dat de geschetste behandeling de duur van twee jaar zal overstijgen, maakt volgens de deskundigen dat alleen het kader van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel voldoende toereikend zal zijn.

De rechtbank heeft voorts kennis genomen van het rapport van de Raad over verdachte van 30 december 2020, aangevuld op 11 januari 2021.

De Raad stelt vast dat verdachte van een zeer ernstig feit verdacht wordt en dat hij op het moment van het begaan van het hem ten laste gelegde verminderd toerekeningsvatbaar was. Daarnaast is de maatschappij geschokt door het feit. Dit, in combinatie met zijn kind eigen problematiek, maakt dat een intensieve, langdurige behandeling voor verdachte noodzake-lijk is. Een lichtere maatregel, zoals een gedragsbeïnvloedende maatregel of een civiele maatregel, is niet passend gezien de zwaarte van het delict en de uitkomsten van het onder-zoek van Teylingereind. Langdurige behandeling moet geborgd worden zodat verdachte zich zo gunstig mogelijk verder kan ontwikkelen.

De Raad acht het advies van Teylingereind logisch, maar is van mening dat de behandeling van verdachte bij voorkeur niet binnen een Justitiële Jeugd Inrichting (hierna: JJI) zou moeten plaatsvinden. Verdachte is een jongen die, buiten het strafbare feit waarvan hij wordt verdacht, niet binnen de populatie van een JJI past. Voorts biedt een JJI verdachte, mede gezien zijn stagnerende ontwikkeling binnen JJI Den Hey-Acker, geen optimaal behandelklimaat hetgeen ten koste zal gaan van de effecten van zijn behandeling. De Raad heeft de overtuiging dat verdachte een behandeling in een voorwaardelijk kader aankan en dat de doelen die zijn gesteld haalbaar zijn binnen de duur van een voorwaardelijk kader. Bovendien gaat de voorkeur van de Raad bij een minderjarige verdachte uit naar de lichtst mogelijke straf/maatregel, hetgeen in het geval van verdachte nog sterker geldt nu hij een first offender is en voor verdachte nog niet eerder een intensieve behandeling is ingezet om zijn gedrag en ontwikkeling bij te sturen.

Gelet op het voorgaande adviseert de Raad verdachte een voorwaardelijke PIJ-maatregel op te leggen, mits een plaatsing van verdachte in De Fjord of BJ Brabant in combinatie met een poliklinische behandeling bij De Catamaran mogelijk is, met daaraan verbonden de in het rapport genoemde voorwaarden. Indien De Fjord dan wel BJ Brabant in combinatie metDe Catamaran hem afwijst, dan ziet de Raad geen andere optie dan een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel.

Ter terechtzitting heeft drs. Beijer-Holtman verklaard dat bij verdachte onverminderd sprake is van psychopathologie aangezien nog geen start is gemaakt met MBT en/of schematherapie. Op voorhand is niet duidelijk wat MBT en/of schematherapie met verdachte zal gaan doen en bij hem teweeg gaat brengen. De verwachting is evenwel dat de behandeling bij verdachte zal leiden tot een toename van angst- en somberheidsklachten en mogelijk ook agressie, waarbij hij destructief naar zichzelf of de ander zou kunnen zijn. Belangrijk is dan ook dat de behandeling van verdachte wordt ingebed in een veilige, gestructureerde omgeving ter waarborging van de veiligheid van verdachte en van anderen en waarbij de reactie van verdachte op de behandeling goed kan worden gemonitord. Volgens de deskundige zal een voorwaardelijk kader het recidiverisico onvoldoende kunnen beperken. Bovendien is de prognose dat de behandeling van verdachte langer zal duren dan de maximale duur van een voorwaardelijke PIJ-maatregel. Gelet op de ernst van de psychopathologie is de verwachting dat verdachte een langdurige behandeling nodig zal hebben, terwijl zowel MBT als schematherapie reeds een gemiddelde duur van twee jaar kennen. Daarnaast zal verdachte na zijn behandeling een resocialisatieprogramma moeten doorlopen om op een goede manier terug te kunnen keren in de maatschappij. Ook dit zal, naast de behandeling van verdachte, de nodige tijd kosten. Samen zal dit de totale duur van een voorwaardelijke PIJ-maatregel overstijgen.

Ter terechtzitting is door een vertegenwoordigster van de Raad verklaard dat door de deskundigen van Teylingereind een zeer deskundig en gedegen onderzoek is verricht. De Raad heeft dan ook lange tijd achter het advies van Teylingereind gestaan. Naarmate de tijd vorderde waarbij een stagnering in de ontwikkeling van verdachte binnen Den Hey-Acker werd gezien, zijn bij de Raad echter twijfels ontstaan of de behandeling van verdachte wel binnen een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel zou moeten plaatsvinden. Gezien de persoon van verdachte en zijn achtergrond heeft de Raad de overtuiging gekregen dat een JJI niet de veilige en gestructureerde omgeving voor verdachte zal zijn waarbinnen hij zijn behandeling zou moeten ondergaan. Vandaar dat de Raad thans adviseert tot het opleggen van een voorwaardelijke PIJ-maatregel aan verdachte, waarbij de voorkeur van de Raad uitgaat naar een plaatsing van verdachte binnen De Fjord omdat behandeling, verblijf en onderwijs van verdachte dan binnen één en dezelfde setting kan plaatsvinden. In het geval de behandeling en het door verdachte te doorlopen resocialisatieprogramma niet binnen de duur van het voorwaardelijk kader zouden kunnen worden afgerond, bestaat de mogelijkheid tot verlenging van de voorwaardelijke PIJ-maatregel. De Raad twijfelt voorts niet aan de bereidheid van verdachte en zijn ouders om aan de behandeling mee te werken waarbij psycho-educatie, ook aan de ouders, een belangrijk onderdeel zal zijn van het behandeltraject.

De vertegenwoordiger van Stichting Jeugdbescherming Brabant, tevens zijnde de jeugdreclasseerder van verdachte, heeft ter terechtzitting verklaard dat hij achter het advies van de Raad staat. Met de Raad acht hij het niet in het belang van verdachte dat hij de door Teylingereind geadviseerde behandeling ondergaat binnen een JJI. Verdachte zit daar gezien de populatie jongeren niet op zijn plek. Verdachte is een first offender die uit een goed opvoedklimaat komt, terwijl binnen de JJI veelal antisociale jongeren met gedragsproblemen verblijven die al een behoorlijk strafblad hebben. Daarnaast functioneren ze cognitief op een lager niveau dan verdachte en hebben ze vaak een andere achtergrond en referentiekader dan verdachte. Bovendien is het voor een goed verloop van de behandeling van verdachte belangrijk dat deze plaatsvindt op een plek waar vertrouwen kan ontstaan tussen de behandelaar(s) en verdachte. Een JJI is echter primair een gevangenis, waarin een strafrechtelijke regime van controle en sancties wordt gehanteerd. Van een fijn en prettig behandelklimaat is in de JJI dan ook geen sprake, hetgeen afbreuk zal doen aan de effectiviteit van de behandeling van verdachte en mogelijk tot nog meer verharding bij hem zal leiden. Gelet hierop, alsook het feit dat uit recent onderzoek door de universiteit van Leiden is gebleken dat de effecten van een PIJ-maatregel veelal niet gunstig zijn, acht de jeugdreclasseerder de oplegging van een PIJ-maatregel in een onvoorwaardelijk kader niet aangewezen. Wel kan de jeugdreclasseerder een plaatsing van verdachte op basis van een voorwaardelijke PIJ-maatregel binnen De Fjord ondersteunen. Binnen deze instelling kan de behandeling van verdachte alsook zijn resocialisatie goed vorm worden gegeven. Tot op heden hebben verdachte en zijn ouders aan alles meegewerkt en is sprake geweest van een prettige samenwerkingsrelatie. Verdachte en zijn ouders zien in dat er iets moet veranderen. Gelet hierop heeft de jeugdreclasseerder niet de verwachting dat verdachte zich aan zijn behandeling binnen De Fjord zal onttrekken, al dan niet onder invloed van zijn ouders. Bovendien is de jeugdreclasseerder bereid verdachte te blijven begeleiden totdat zijn behandeling en resocialisatieprogramma volledig zijn afgerond, ook op vrijwillige basis.

De op te leggen straf en maatregel

Met betrekking tot de op te leggen maatregel overweegt de rechtbank dat zij veel gewicht toekent aan het rapport van Teylingereind. Daarbij speelt naast de wijze waarop het observatietraject vorm is gegeven en de wijze waarop het rapport vervolgens tot stand is gekomen, de deskundigheid van de rapporteurs een grote rol.

Door de verdediging is gewezen op de mogelijkheid dat bij verdachte sprake is van een trauma als gevolg van het incident, hetgeen op zichzelf een verklaring zou kunnen zijn voor het klinisch beeld dat door de deskundigen tijdens de observatieperiode wordt gezien en in hun rapport wordt omschreven. De rechtbank overweegt in dat kader dat in de rapportage van Teylingereind wordt aangegeven dat bij de start van het (observatie)onderzoek van verdachte door de deskundigen rekening is gehouden met de omstandigheid dat verdachte mogelijk een traumagerelateerd beeld liet zien als gevolg van hetgeen hem ten laste wordt gelegd en de gevolgen daarvan. Zoals ter zitting uitgebreid toegelicht door drs. Beijer-Holtman, is het gedurende het onderzoek - en met name tijdens de tweede onderzoekstermijn - evenwel mogelijk gebleken om steeds beter zicht te krijgen op de persoon van verdachte. Daardoor kon er een differentiatie worden gemaakt tussen de initiële traumareactie van verdachte en de bij hem reeds aanwezige persoonlijkheidsproblematiek. Daarbij zijn door de deskundigen ook stukken uit het procesdossier betrokken die dateren van voor het incident. De rechtbank ziet aldus geen reden om te twijfelen aan de door de deskundigen van Teylingereind gestelde diagnose bij verdachte, te weten een bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling in de richting van borderline persoonlijkheidstrekken, en hun conclusies met betrekking tot de verminderde toerekeningsvatbaarheid. De rechtbank neemt deze conclusies dan ook over.

De rechtbank stelt vast dat zowel uit de rapportage van Teylingereind als uit de rapportage van de Raad volgt dat verdachte een intensieve en langdurige behandeling nodig heeft die niet binnen een ander kader dan een PIJ-maatregel kan plaatsvinden. De rechtbank overweegt dat de PIJ-maatregel een uiterst middel is dat met grote terughoudendheid moet worden ingezet, zeker wanneer - zoals in het onderhavige geval - de verdachte geen strafblad heeft en nog niet eerder een andere, minder ingrijpende vorm van behandeling heeft gehad. Desondanks acht de rechtbank deze maatregel passend en noodzakelijk gelet op de aard en inhoud van het dossier en de persoon van verdachte. Het bewezenverklaarde feit is zeer ernstig en voor de rechtbank staat vast dat er bij verdachte sprake is van complexe en ernstige psychische problematiek. Er moet bij hem sprake zijn geweest van een zeer heftige gemoedstoestand, waaronder hevige boosheid en grote agressie, op het moment dat hij zijn ex-vriendin, een jonge meid van 15 jaar oud, 35 steekverwondingen toebracht. Het feit dat verdachte stelt open te staan voor behandeling en dat zijn ouders aangeven hem hierin te zullen ondersteunen, acht de rechtbank onvoldoende om de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen en goederen vanuit een ander kader te kunnen waarborgen.

De rechtbank overweegt voorts dat zij anders dan de Raad en de jeugdreclassering geen mogelijkheid ziet om de PIJ-maatregel in een voorwaardelijke vorm op te leggen. Hoewel de rechtbank begrip heeft voor de afweging die deze instanties maken en met hen ziet dat er aan een langer verblijf door verdachte in een JJI zeker nadelen kleven, wordt het risico op toekomstig gewelddadig gedrag door verdachte door de deskundigen van Teylingereind, zonder adequate behandeling, als hoog ingeschat. Daarnaast is de verwachting dat de geadviseerde behandeling veel bij verdachte zal losmaken, waarbij hij mogelijk destructief naar zichzelf of een ander kan zijn. Dit maakt dat de behandeling van verdachte moet plaatsvinden in een veilige, gestructureerde en klinische omgeving, waarbij voldoende toezicht kan worden gehouden op de veiligheid van verdachte en de veiligheid van anderen. Dit verhoudt zich naar het oordeel van de rechtbank niet tot een plaatsing van verdachte in De Fjord of een daarmee vergelijkbare instelling. Verder schatten de deskundigen van Teylingereind in dat de behandeling van verdachte, mede gelet op de ernst van de bij hem aanwezige psychopathologie en het resocialisatieprogramma dat verdachte na zijn behandeling nog dient te volgen, hoogstwaarschijnlijk meer tijd in beslag zal nemen dan de maximale duur van een voorwaardelijke PIJ-maatregel.

De rechtbank stelt vast dat het gepleegde feit een misdrijf is waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaar of meer is gesteld. De rechtbank is daarbij, gelet op het voorgaande, tot het oordeel gekomen dat bij verdachte ten tijde van het begaan van het misdrijf een gebrekkige ontwikkeling en ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond en daarnaast dat de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen en goederen het opleggen van een PIJ-maatregel eisen. Bovendien is deze maatregel, ondanks de hiervoor aangehaalde nadelen die een langer verblijf in de JJI met zich brengt, op lange termijn in het belang van een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van verdachte. Daarom is naar het oordeel van de rechtbank voldaan aan de voorwaarden voor het opleggen van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel en zij zal deze dan ook opleggen aan verdachte.

De maatregel geldt voor een termijn van drie jaar. Na twee jaar eindigt de maatregel van rechtswege voorwaardelijk, tenzij de maatregel wordt verlengd. De PIJ-maatregel zal worden opgelegd ter zake van een misdrijf dat gericht is tegen en gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Verlenging van de PIJ-maatregel is in dit geval mogelijk voor zover de maatregel daardoor de duur van zeven jaar niet te boven gaat.

Gelet op de ernst van het door verdachte gepleegde feit acht de rechtbank het passend en geboden en ook noodzakelijk dat aan verdachte naast de op te leggen PIJ-maatregel, de maximale jeugddetentie wordt opgelegd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De conclusie dat verdachte verminderd toerekeningsvatbaar is, maakt dit niet anders. Deze beslissing brengt met zich dat verdachte nog een aantal maanden langer in jeugddetentie blijft zitten. Dit hoeft echter geen belemmering te vormen voor zijn verdere ontwikkeling, aangezien de voorbereiding en start van zijn behandeling al kan aanvangen tijdens de jeugddetentie.

De verdediging heeft aangevoerd dat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn in de zin van artikel 6 van het EVRM. De rechtbank constateert met de verdediging dat het twee maanden langer heeft geduurd om in het onderhavige geval tot een oordeel te komen dan de door de Hoge Raad genoemde termijn in jeugdzaken van 16 maanden. De rechtbank is echter van oordeel dat dit geen overschrijding van de redelijke termijn oplevert, omdat het gaat om een complex dossier en er veel onderzoek is verricht, juist om het scenario van de verdediging dat sprake zou zijn van noodweer te kunnen toetsen.

Ter terechtzitting heeft de raadsman van de ouders van [slachtoffer] betoogd dat zij in de onderhavige zaak meerdere strafverzwarende omstandigheden zien die bij elkaar opgeteld tot een hogere jeugddetentie van verdachte zouden moeten leiden dan twee jaar. Daarbij heeft de raadsman de rechtbank verzocht om zich in haar vonnis expliciet uit te laten over het strafmaximum in het jeugdstrafrecht en daarmee een signaal af te geven in de richting van de politiek. Hoewel de rechtbank dit verzoek begrijpelijk acht, overweegt zij dat het in beginsel niet aan haar is om zich hierover uit te spreken. Bij de totstandkoming van de Wet Adolescentenstrafrecht die op 1 april 2014 in werking is getreden, heeft de wetgever uitdrukkelijk stilgestaan bij het strafmaximum in jeugdstrafzaken en er uiteindelijk voor gekozen om dit strafmaximum niet te verhogen. Daarbij is gewicht toegekend aan het pedagogische karakter van het jeugdstrafrecht waarbij de nadruk niet zozeer ligt op straffen, maar om onder toepassing van sancties en maatregelen de ontwikkeling van de minderjarige te stimuleren, de minderjarige te heropvoeden, te resocialiseren en om recidive in de toekomst te voorkomen. Onder die omstandigheden acht de rechtbank het niet wenselijk of noodzakelijk om een signaal af te geven richting de wetgever.

De beslissing berust op de artikelen 36f, 77a, 77g, 77i, 77s, 287 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde.

De rechtbank:

Bewezenverklaring

- verklaart het ten laste gelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;

- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;

Strafbaarheid

- verklaart dat het bewezen verklaarde het volgende strafbare feit oplevert:

Doodslag;

- verklaart verdachte strafbaar;

Strafoplegging

- veroordeelt verdachte tot een jeugddetentie van twee jaar;

- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde jeugddetentie;

Maatregel

- beveelt de plaatsing van verdachte in een inrichting voor jeugdigen;

Benadeelde partijen

[vader slachtoffer]

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [vader slachtoffer] van € 53.593,27, waarvan € 13.593,27 ter zake van materiële schade en € 40.000,- ter zake van immateriële schade;

- bepaalt dat het toegewezen bedrag zal worden vermeerderd met de wettelijke rente brekend vanaf 19 augustus 2019 tot aan de dag der algehele voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot op heden begroot op nihil;

- verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van de benadeelde partij [vader slachtoffer] te betalen € 53.593,27, en vermeerderd met de wettelijke rente, berekend vanaf 19 augustus 2019 tot aan de dag der algehele voldoening;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd;

[moeder slachtoffer]

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [moeder slachtoffer] van

€ 56.117,45, waarvan € 16.117,45 ter zake van materiële schade en € 40.000,- ter zake van immateriële schade;

- bepaalt dat het toegewezen bedrag zal worden vermeerderd met de wettelijke rente brekend vanaf 19 augustus 2019 tot aan de dag der algehele voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot op heden begroot op nihil;

- verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van de benadeelde partij [moeder slachtoffer] te betalen € 56.117,45, en vermeerderd met de wettelijke rente, berekend vanaf 19 augustus 2019 tot aan de dag der algehele voldoening;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd.

Dit vonnis is gewezen door mr. Prenger, voorzitter, mr. De Graaf en mr. Tempel, allen kinderrechters, in tegenwoordigheid van mr. Aarts-Snatersen en Van Diepen, griffiers, en is uitgesproken ter openbare zitting op 27 januari 2021.

De tenlastelegging

hij op of omstreeks 19 augustus 2019 te Breda, althans in Nederland, opzettelijk (en al dan niet met voorbedachten rade) [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, door met dat opzet en al dan niet na kalm beraad en rustig overleg, meermalen, althans eenmaal, met een of meer mes(sen) in het (boven)lichaam van voornoemde [slachtoffer] te steken en/of te snijden, (mede) tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

(artikel 289 Wetboek van Strafrecht)

De bewijsmiddelen

Verdachte heeft het feit zoals bewezen is verklaard bekend, daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen. De rechtbank acht het feit wettig en overtuigend bewezen op grond van:

- de processen-verbaal van bevindingen van 19 augustus 2019 betreffende het aantreffen van [slachtoffer] op de [adres] te Breda;

- de processen-verbaal van bevindingen van 19 augustus 2019 betreffende de aanhouding van verdachte;

- het proces-verbaal van bevindingen van 19 augustus 2019 betreffende het aantreffen van de messen in de keuken aan de [adres] te Breda;

- het proces-verbaal van bevindingen betreffende de identificatie van [slachtoffer] door haar ouders;

- het radiologisch onderzoek van het Maastricht Universitair Medisch Centrum van 14 oktober 2019;

- het pathologieonderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut van 5 november 2019;

- het onderzoek naar biologische sporen en DNA-onderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut van 10 januari 2020;

- het forensisch geneeskundig onderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut van 21 augustus 2020;

- de bekennende verklaring van verdachte afgelegd bij de politie;

- de bekennende verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 12 januari 2021.