8.2.4.2.2 Het Bosal-arrest

Tot 1 januari 2004 maakte het deelnemingsvrijstellingsregime onderscheid tussen financieringskosten die verband hielden met binnenlandse (wel aftrekbaar) en buitenlandse deelnemingen (niet aftrekbaar). In het toenmalige art. 13 lid 1 Wet VPB 1969 waren deze rentelasten effectief uitgesloten, omdat deze niet middellijk dienstbaar waren aan het behalen van in Nederland belastbare winst. Deze uitsluiting is vanuit Nederlands nationaal oogpunt wel te begrijpen, omdat de winsten van een buitenlandse deelneming in het buitenland onderhevig zijn aan een winstbelasting en in Nederland veelal niet belast zijn vanwege de deelnemingsvrijstelling. Vanuit Europees perspectief is een dergelijk onderscheid niet goed te verklaren. In het Bosal-arrest oordeelde het Europese Hof van Justitie dat het niet in aftrek toelaten van de financieringslasten ten aanzien van buitenlandse deelnemingen strijdig is met het Europese recht.1 De wetgever koos er na de Bosal-uitspraak voor om voortaan – mede in het licht van het vestigingsklimaat - alle financieringslasten ten aanzien van zowel binnenlandse als buitenlandse deelnemingen in aftrek toe te laten. Per 1 januari 2004 werd als (budgettair) gevolg van het Bosal-arrest de in hoofdstuk 6.2.2. besproken houdster- en financieringsverliesregel ingevoerd alsmede een thincap-regeling (art.10d Wet VPB 1969 oud). Deze generieke renteaftrekbeperking werd per 1 januari 2013 vervangen door het huidige art. 13l Wet VPB 1969 (zie hoofdstuk 7.2.3.5), omdat laatstgenoemde bepaling beter geijkt zou zijn om het Bosal-gat te dichten.