Rb. Amsterdam, 15-05-2013, nr. awb 12-2463 BELEI en AWB 13-659 WRO

Eiseres heeft zich in beroep op het standpunt gesteld dat verweerder het bezwaar tegen de afwijzing van het wrakingverzoek ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard.

De rechtbank overweegt dat de beslissing op het verzoek tot wraking van de aangewezen adviseur is aan te merken als een procedurebeslissing, genomen in het kader van de voorbereiding van het te nemen besluit op het verzoek van eiseres om planschadevergoeding. De rechtbank overweegt dat de handelwijze van de adviseur bij het beroep tegen de afwijzing van dat planschadeverzoek aan de orde kan komen. Niet gebleken is dat eiseres door de niet-ontvankelijkverklaring van haar wrakingsverzoek rechtstreeks in haar belang is getroffen. De rechtbank acht hierbij van belang dat de procedurele beslissing om deze adviseur te kiezen – los van het besluit ten aanzien van het verzoek om planschadevergoeding – geen rechtsgevolg voor eiseres heeft. De rechtbank is dan ook, gelet op het bepaalde in artikel 6:3 van de Awb, van oordeel dat verweerder terecht heeft gesteld dat het primaire besluit I geen besluit is waartegen afzonderlijke rechtsmiddelen kunnen worden aangewend.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder terecht heeft besloten om het bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren. Het beroep tegen het bestreden besluit zal daarom ongegrond worden verklaard.

AWB 13/659 WRO

Niet in geschil is dat het verzoek om planschadevergoeding niet op het bestemmingsplan is gebaseerd, omdat de gestelde (plan)schade geen schade betreft die is ontstaan ná het moment waarop het bestemmingsplan in werking is getreden en eiseres op het moment dat het bestemmingsplan in werking trad ook niet meer in rechtsbetrekking stond tot het betreffende pand. In geschil is of eiseres op andere gronden, als genoemd in artikel 6.1, tweede lid, van de Wro in aanmerking komt voor een tegemoetkoming van de schade die zij heeft geleden.

Eiseres heeft zich primair op het standpunt gesteld dat zij door de plannen van verweerder tussen 1999 en eind 2006, waaronder ook het [vernieuwingsplan]uit 2002 (het Vernieuwingsplan) en het[uitwerkingplan]uit 2005 (het Uitwerkingsplan), schade heeft geleden. Eiseres stelt daarnaast dat zij voor een tegemoetkoming van de schade in aanmerking komt omdat er, gelet op alle verrichte werkzaamheden, sprake moet zijn geweest van een exploitatieplan in de zin van artikel 6.1, tweede lid, onder f, van de Wro.

De rechtbank overweegt dat het aan eiseres is om aan te geven welke concrete schadeoorzaken in de zin van artikel 6.1, tweede lid, van de Wro ten grondslag liggen aan haar verzoek om planschadevergoeding. Zij heeft dit echter nagelaten te doen en de rechtbank is ook niet gebleken van enige oorzaak in de zin van artikel 6.1, tweede lid, van de Wro dat aan het verzoek van eiseres ten grondslag kan worden gelegd. In dit kader is nog van belang dat verweerder ter zitting onweersproken heeft gesteld dat het Uitwerkingsplan niet een uitwerking is van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, onder b, van de Wro en zowel dat plan als het Vernieuwingsplan geen oorzaken zijn in de zin van artikel 6.1 van de Wro. Ook heeft verweerder toegelicht dat in de van belang zijnde periode geen sprake is geweest van de uitvoering van (een bepaling van) een exploitatieplan als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, aanhef en onder f, van de Wro. Gezien het voorgaande heeft verweerder terecht geconcludeerd dat niet gebleken is dat de gestelde schade voortvloeit uit een planologische maatregel, als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, van de Wro en dat voor tegemoetkoming in planschade buiten de in die bepaling limitatief opgesomde gevallen geen plaats is.

Eiseres heeft zich subsidiair op het standpunt gesteld dat de planologische zogenoemde schaduwschade zo ernstig is dat aan haar – ondanks de vaste jurisprudentie over schaduwschade – een tegemoetkoming in die schade dient te worden toegekend.

De rechtbank overweegt dat volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (zie onder meer de uitspraak van 10 mei 2006, LJN AX0751) (schaduw)schade, geleden als gevolg van omstandigheden van vóór de inwerkingtreding van de schadetoebrengende planologische verandering, niet voor vergoeding in aanmerking kan komen. Dit brengt met zich dat de schaduwschade die eiseres als gevolg van de werkzaamheden van vóór de inwerkingtreding van het bestemmingsplan heeft geleden, niet voor vergoeding in aanmerking kan komen. Al hetgeen eiseres in dat verband nog over de ernst van de schade naar voren heeft gebracht, wat daar verder ook van zij, doet hier niet aan af. De beroepsgrond faalt.

Nu uit het voorgaande volgt dat het verzoek van eiseres om planschadevergoeding dient te worden afgewezen, reeds omdat geen titel voor een tegemoetkoming in planschade bestaat, kan al hetgeen eiseres heeft aangevoerd met betrekking tot de inhoud en totstandkoming van het SOAZ advies verder buiten bespreking worden gelaten, nu dit verder niet van invloed is of kan zijn op de juistheid van het bestreden besluit.

Ten overvloede overweegt de rechtbank nog dat het voorgaande onverlet laat dat het mogelijk is dat eiseres ten gevolge van het handelen van verweerder in het kader van de herontwikkeling van het[adres2] schade heeft geleden, maar dat dit dan geen schade betreft die bij de beoordeling van een planschadeverzoek kan worden meegenomen.

De rechtbank zal het beroep ongegrond verklaren. Voor een proceskostenveroordeling of voor vergoeding van het betaalde griffierecht ziet de rechtbank geen aanleiding.