Rb. Den Haag, 31-03-2026, nr. NL26.15666

Verweerder heeft op 21 november 2025 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw1.opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.

Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.

Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd.

Eiser heeft hierop gereageerd.

De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek gesloten op 27 maart 2026.

1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1991 en de Marokkaanse nationaliteit te hebben.

2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.

3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst en rechtmatig bevonden.2.Uit de uitspraak van 20 januari 20263.volgt verder dat het voortduren van de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, 15 januari 2026, rechtmatig was.4.Daarom ziet de beoordeling nu op het voortduren van de maatregel van bewaring sinds 15 januari 2026.

4. Eiser betwist de zware en lichte gronden die ten grondslag liggen aan de maatregel van bewaring. Daarnaast blijkt volgens hem uit de maatregel van bewaring niet dat daadwerkelijk is onderzocht of een lichter middel doeltreffend kan worden toegepast. Verder handelt verweerder onvoldoende voortvarend. Eiser wijst er daarbij op dat pas op 18 maart 2026 een vluchtaanvraag is gedaan, terwijl de nationaliteit al op 12 maart 2026 is bevestigd. Ook stelt eiser dat, hoewel formeel sprake lijkt van zicht op uitzetting vanwege de geplande vlucht op 1 april 2026, dit zicht op uitzetting pas zeer laat concreet is geworden. Bovendien is het niet zeker dat daadwerkelijk een vlucht voor eiser is geboekt. Gedurende een substantieel deel van de bewaring ontbrak volgens eiser feitelijk het zicht op uitzetting, omdat er geen lp5.was afgegeven en geen sprake was van een concrete vluchtplanning.

5. De gronden voor de maatregel zijn al getoetst in de uitspraak van 9 december 20256.en voldoende bevonden. In wat eiser nu aanvoert ziet de rechtbank geen aanleiding tot een ander oordeel.

6. Ook wordt eiser niet gevolgd in zijn betoog dat verweerder onvoldoende heeft onderzocht of een lichter middel kan worden toegepast. Wat eiser in dit kader heeft aangevoerd, is nagenoeg hetzelfde als wat hij in de vorige beroepen heeft aangevoerd. De rechtbank verwijst om die reden naar wat zij daarover heeft overwogen in haar uitspraak van 9 december 2025, rechtsoverweging 6, en haar uitspraak van 20 januari 2026, rechtsoverweging 9. Niet is gebleken van nieuwe feiten of omstandigheden op grond waarvan thans anders moet worden geoordeeld.

7. Verder werkt verweerder voldoende voortvarend aan de uitzetting van eiser. Uit het voortgangsrapport blijkt dat verweerder sinds 15 januari 2026 drie keer schriftelijk heeft gerappelleerd bij de Marokkaanse autoriteiten en dat met eiser twee vertrekgesprekken zijn gevoerd. Verder blijkt uit het voortgangsrapport dat eisers nationaliteit op 12 maart 2026 is bevestigd en dat op 17 maart 2026 een lp is afgegeven, waarna op 18 maart 2026 een vluchtaanvraag is verzonden. Op 20 maart 2026 zijn de gegevens ontvangen voor de vlucht op 1 april 2026. Dat eerst na de afgifte van de lp een vluchtaanvraag is gedaan, getuigt niet van onvoldoende voortvarendheid.

8. Nu uit het voorgaande daarnaast niet kan worden afgeleid dat de Marokkaanse autoriteiten op enig moment niet bereid zijn geweest om voor eiser een lp af te geven ziet de rechtbank daarin evenmin aanleiding voor de conclusie dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn in de te beoordelen periode op enig moment heeft ontbroken.

9. De rechtbank ziet ook overigens geen aanleiding voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te beoordelen periode op enig moment onrechtmatig was.

10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan op 31 maart 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. W. van Loon, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

De uitspraak is bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.