CRvB, 07-06-2000, nr. 97/4808 WAO

augustus 1996), overeenkomstig appellants primaire besluit; dat appellant echter bij zijn besluit artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft geschonden door de terugvordering niet met de nodige voortvarendheid af te handelen, in aanmerking genomen dat daarmee, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van meervermeld inkomstenopgaveformulier, 7 april 1993, ruim drie jaar gemoeid is geweest; en dat het bestreden besluit op die grond moet worden vernietigd.

Vervolgens heeft de rechtbank overwogen dat gelet op de duur van de terugvorderingsprocedure ook artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) is geschonden. Voorts heeft de rechtbank geoordeeld dat voormelde, onherstelbaar geachte, gebreken in de besluitvorming moeten leiden tot een matiging van het terug te vorderen bedrag, welke de rechtbank, de verschillende relevant geachte omstandigheden afwegend, heeft gesteld op 10% van het bruto terug te vorderen bedrag. Ten aanzien van deze beslissing heeft de rechtbank toepassing gegeven aan artikel 8:72, vierde lid, van de Awb.

In hoger beroep heeft appellant bestreden dat het onderhavige besluit aantastbaar is op grond van artikel 3:2 van de Awb, en voorts aangevoerd dat de rechtbank bij zijn op artikel 6 EVRM gestoelde oordeel van onjuiste uitgangspunten is uitgegaan en ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 8:72, vierde lid, van de Awb.

De Raad stelt voorop dat voor de beoordeling of appellant bij de hantering van zijn -in hoger beroep niet bestreden- terugvorderingsbevoegdheid voldoende zorgvuldigheid heeft betracht, hier in het bijzonder in de zin van voldoende voortvarendheid, moet worden gerekend vanaf het tijdstip waarop het vermoeden rees dat mogelijkerwijs ten onrechte uitkering was betaald, in casu dus begin april 1993, zoals ook de rechtbank heeft aangenomen. Dat zodoende op verkapte wijze het -niet beroepen- intrekkingsbesluit aan een zorgvuldigheidstoets wordt onderworpen, zoals appellant heeft betoogd, vermag de Raad niet in te zien. Het moge zo zijn dat het intrekkingsbesluit een noodzakelijke voorwaarde is voor de terugvorderingsbevoegdheid, dit betekent niet dat bij de beoordeling of de behandelingsduur in verband met het terugvorderingsbesluit aan de zorgvuldigheidsnorm beantwoordt slechts de termijn vanaf de datum van het intrekkingsbesluit in ogenschouw mag worden genomen.

Voorts is de Raad, met de rechtbank, van oordeel dat appellant door een termijn van ruim drie jaar te laten verlopen alvorens tot afgifte van het terugvorderingsbesluit over te gaan, de grenzen van de hier aan te leggen zorgvuldigheidsmaatstaf heeft overschreden. Een belanghebbende als A heeft er recht op binnen een redelijke termijn zekerheid te verkrijgen omtrent zijn rechtspositie, niet alleen maar zeker ook vanuit het oogpunt van zijn wettelijke bevoegdheid om zich tegen een besluit als het onderhavige in rechte te verweren. Dat A zelf geen actie heeft ondernomen om die zekerheid te verkrijgen, kan in dit geval naar het oordeel van de Raad slechts weinig gewicht in de schaal leggen, aangezien het hier gaat om een belastende beschikking, terzake waarvan het bevoegde orgaan nog geen enkel standpunt had ingenomen; in dit verband wijst de Raad erop dat de hierboven vermelde brief van 31 augustus 1993, waarin de mogelijkheid van terugvordering was vermeld, afkomstig was van de GMD, zijnde een, destijds, adviserende instantie ten behoeve van appellant. De Raad heeft voorts moeten constateren dat van de zijde van appellant terzake van de behandelingsduur geen verklaring is gegeven die aanleiding zou kunnen vormen hem op dat punt geen of minder verwijt te maken.

Het gegeven dat appellant tot het tijdstip waarop het thans bestreden besluit is afgegeven geen standpunt terzake van terugvordering had ingenomen, brengt overigens mee, zoals appellant terecht heeft betoogd, dat het onderhavige bestuurshandelen niet mede kan worden getoetst aan artikel 6 EVRM. Om het tijdsverloop in verband met bestuurshandelen bij de redelijke termijn van geschilbeslechting als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM te betrekken, dient er sprake te zijn van een geschil, dat wil zeggen dat -tenminste- een standpunt van, in casu, het bestuursorgaan kenbaar is, terzake waarvan mag worden aangenomen, of duidelijk is gemaakt, dat de wederpartij het daarmee niet eens is en zich daartegen in rechte wil verzetten (zie bijvoorbeeld de arresten van het EHRM inzake Schouten en Meldrum vs Nederland, RSV 1995/256, en Vallée vs Frankrijk d.d. 26 april 1994, series A no. 289). Op dat punt treft het hoger beroep doel.

De Raad verenigt zich wel in zoverre met het oordeel van de rechtbank, dat ook hij meent dat de schending van de zorgvuldigheidsnorm van artikel 3:2 van de Awb niet zonder gevolgen kan blijven voor de uitoefening van de terugvor-deringsbevoegdheid door appellant. Deze zal zich nader moeten beraden over de vraag in welke mate hij, met inachtneming van de geconstateerde schending, nog gestalte kan geven aan zijn terugvorderingsbevoegdheid ex artikel 57 van de WAO.

Aangezien het hier betreft een -hernieuwde- uitoefening van een discretionaire bevoegdheid, ziet de Raad geen grondslag om zelf in de zaak te voorzien, zoals de rechtbank heeft gedaan. Dat betekent dat het hoger beroep tevens slaagt op het punt van de aanvechting van de toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb door de rechtbank.

Een en ander leidt ertoe dat de aangevallen uitspraak wordt vernietigd in zoverre daarbij toepassing is gegeven aan artikel 8:72, vierde lid, van de Awb en wordt bevestigd voor het overige. Er zijn geen termen om van appellant een recht te heffen op grond van artikel 22, derde lid, van de Beroepswet. Wel dient appellant te worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep aan de zijde van A, welke worden begroot op ¦ 710,- aan kosten van rechtsbijstand.