Rb. Maastricht, 28-11-2012, nr. 158953 / HA ZA 11-176

Het verloop van de procedure tot 24 augustus 2011 blijkt uit het tussenvonnis van die datum, waarin [ge[gedaagde] is toegelaten tot het leveren van tegenbewijs.

Daarna zijn de volgende stukken ingediend en proceshandelingen verricht:

De uitspraak van het vonnis is bepaald op heden.

De rechtbank heeft in haar tussenvonnis van 24 augustus 2012 reeds overwogen dat de primaire vordering zal worden afgewezen, bij welk oordeel de rechtbank blijft. De rechtbank laat de eisvermeerdering van [eiser] niet toe omdat deze, gelet op het stadium van de procedure waarin zij is voorgesteld, in strijd is met de eisen van een goede procesorde. De rechtbank dient nog slechts te oordelen over de subsidiaire vordering, met name over de vraag of [ge[gedaagde] erin is geslaagd tegenbewijs te leveren van - dat wil zeggen aannemelijk te maken dat onjuist is - het vermoeden dat van het door [ge[gedaagde] aan [eiser] te betalen maatschapsaandeel de goodwill onderdeel uitmaakt.

[ge[gedaagde] is in de zojuist herhaalde (tegen)bewijsopdracht geslaagd. Hij heeft zelf als getuige verklaard dat partijen bij het sluiten van het tweede maatschapscontract hebben afgesproken dat zij afzagen van de vergoeding van goodwill, zowel bij de inbreng in als bij het eventuele uiteengaan van de maatschap. Weliswaar is [ge[gedaagde] partij en is hij als getuige gehoord, maar hij is geen partijgetuige als bedoeld in art. 164 lid 2 Rv, wiens verklaring omtrent een door hem te bewijzen feit geen bewijs in zijn voordeel oplevert. Hier moest immers tegenbewijs worden geleverd tegen een door de rechtbank opgesteld bewijsvermoeden, in welk geval de hoofdregel van art. 152 lid 2 Rv - dat de rechter vrij is in de waardering van het bewijs - geldt. Ook indien aan uitsluitend de verklaring van [ge[gedaagde] geen geloof zou mogen worden gehecht omdat hij tevens partij is, en derhalve zijn verklaring slechts tot bewijs kan dienen wanneer zij wordt ondersteund door aanvullend bewijs dat zodanig sterk is en zodanig essentiële punten betreft dat het zijn verklaring geloofwaardig maakt, moet geoordeeld worden dat [ge[gedaagde] in de bewijsopdracht is geslaagd. De getuige [getuige 2] heeft destijds uit de bespreking van zijn opmerkingen op het eerste maatschapscontract begrepen - al weet hij niet zeker of ook [eiser] dit zo heeft begrepen - dat partijen het erover eens waren dat beider patiëntencontacten persoonsgebonden waren en bij eventueel uiteengaan zouden blijven, en derhalve niet in de vorm van goodwill tot het (bij uittreding te vergoeden) aandeel in het maatschapskapitaal behoorden. De getuige [getuige 3] heeft verklaard dat uit het niet opnemen van een bepaling daarover in het door hem opgestelde concept voor het tweede maatschapscontract, volgt dat partijen de verschuldigdheid van goodwill niet zijn overeengekomen. Niet overeenkomen iets te vergoeden betekent natuurlijk niet: overeenkomen iets niet te vergoeden, maar uit de verklaring van [getuige 3] volgt dat partijen dit laatste hebben beoogd. Anders was, door [getuige 3] op verzoek van (één van) partijen, in de definitieve versie van het tweede maatschapscontract toch een bepaling over de vergoeding van goodwill als onderdeel van het bij uittreden te vergoeden maatschapsaandeel opgenomen. De memo van [getuige 2] die [getuige 3] met partijen heeft besproken noemt immers ook dat onderwerp als “te regelen”.

Tegenover al dit tegenbewijs van de zijde van [ge[gedaagde] staat slechts de verklaring van [eiser]. Daaruit blijkt niet van (een door [eiser] op grond van uitlatingen van [ge[gedaagde] veronderstelde) wilsovereenstemming tussen partijen over de vergoeding door de voorzettende aan de uittredende vennoot van goodwill.

De vorderingen worden afgewezen met veroordeling van [eiser], als de in het ongelijk gestelde partij, in de proceskosten van [ge[gedaagde], uitgezonderd de nakosten waarvan niet gemotiveerd is gesteld dat ze zullen worden gemaakt en dat ze reeds thans voor vergoeding in aanmerking dienen te komen

De rechtbank:

wijst de vorderingen af;

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van [ge[gedaagde], tot de uitspraak van dit vonnis begroot op € 250 aan verschotten en € 2.216 aan salaris advocaat, deze bedragen bij gebreke van tijdige betaling te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van verzuim.

Dit vonnis is gewezen door mr. E.P. van Unen en in het openbaar uitgesproken op