Rb. Den Haag, 11-02-2026, nr. NL26.7403

Bij besluit van 9 februari 2026 verplicht de minister eiser met ingang van 11 februari 2026 te verblijven in de gemeente Westerwolde alwaar eiser zich in het kader van deze maatregel in de vrijheidsbeperkende locatie (hierna: vbl) in Ter Apel dient op te houden. Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld.

Eiser heeft op 10 februari 2026 verzocht om een voorlopige voorziening.

Omdat het verzoek kennelijk ongegrond is doet de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. De voorzieningenrechter legt hierna uit waarom het verzoek kennelijk ongegrond is.

1. De voorzieningenrechter overweegt dat de asielaanvraag van eiser bij besluit van 2 oktober 2025 is afgewezen. Deze afwijzing is bij uitspraak van 28 januari 2026 door deze rechtbank en zittingsplaats in stand gelaten.1.De rechtbank heeft het besluit voor zover daarin aan eiser een terugkeerbesluit is opgelegd, vernietigd.

2. Het voorgaande betekent dat eiser niet langer rechtmatig verblijf heeft in de zin van artikel 8, sub f, Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw). De voorzieningenrechter is ook anderszins niet gebleken van rechtmatig verblijf van eiser in de zin van artikel 8 Vw.

3. Op eiser rust dan ook de rechtsplicht uit eigen beweging Nederland te verlaten.2.Het ingediende hoger beroep of een verzoek om een voorlopige voorziening heeft geen schorsende werking en staat daardoor niet in de weg aan het opleggen van een vrijheidsbeperkende maatregel.3.Ook heeft eiser met het wegvallen van zijn rechtmatig verblijf niet langer recht op opvang op grond van de Regeling verstrekkingen asielzoekers (hierna: rva). Reeds hieruit volgt dat eiser naar het oordeel van de voorzieningenrechter geen recht meer heeft op verblijf op het azc in Delfszijl en daar ook niet naar terug kan.

4. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om die reden af en overweegt daarbij ook dat plaatsing in de vbl niet alleen dient om erop te kunnen toezien dat eiser daadwerkelijk werkt aan zijn vertrek, maar ook dat hiermee aan hem in ieder geval opvang wordt geboden met daarbij de garantie van medische zorg.

5. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. van Waterschoot, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. D.G. van den Berg, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.