4.2.2 Verhouding tot art. 6 Rv

Art. 3 Rv geeft de hoofdregel voor de commune rechtsmacht van de Nederlandse rechter in verzoekschriftprocedures. Art. 6 Rv geeft extra gronden voor de commune rechtsmacht die gelden voor alle procedures, ongeacht of deze bij dagvaarding dan wel bij verzoekschrift moeten worden ingeleid. Men zou kunnen menen dat de in art. 6 Rv gebezigde aanknopingspunten in verzoekschriftprocedures reeds uit hoofde van art. 3 sub c Rv tot rechtsmacht leiden. Aldus zou geredeneerd kunnen worden dat bijvoorbeeld in een bij verzoekschrift in te leiden procedure betreffende een in Nederland gelegen woning, de zaak voldoende binding met Nederland heeft zodat rechtsmacht volgt uit art. 3 sub c Rv. Art. 6 sub f Rv komt dan verder niet aan de orde.1 Dat zou dan net zo goed gelden voor andere in art. 6 Rv genoemde geschillen, voorzover zij bij verzoekschrift moeten worden ingeleid. Deze zienswijze lijkt mij onjuist, omdat het bereik van art. 6 Rv daarmee beperkt wordt tot dagvaardingsprocedures, hetgeen blijkens het artikel zelf duidelijk niet de bedoeling is geweest.2 Art. 6 Rv geeft extra gronden voor de rechtsmacht, zonder onderscheid te maken tussen dagvaardings- en verzoekschriftzaken. Bovendien blijkt uit de in de Memorie van Toelichting genoemde voorbeelden dat art. 3 sub c Rv met name is bedoeld voor niet-vermogensrechtelijke zaken (zie hierna). Het een en ander rechtvaardigt dan ook om het verbondenheidsvereiste van art. 3 sub c Rv (`anders voldoende met de rechtssfeer van Nederland verbonden is' ), zo uit te leggen dat de binding met Nederland moet bestaan in andere dan de in art. 3 sub a en b, en art. 6 Rv neergelegde aanknopingsfactoren.3