HR, 13-05-2011, nr. 10/04348

Op verzoek van verweerder in cassatie, de raad, heeft de rechtbank 's‑Gravenhage bij beschikking van 2 februari 2010 verzoekster tot cassatie onder 1, de moeder, ontheven van het ouderlijk gezag over haar vier thans nog minderjarige kinderen en de William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering (hierna: de William Schrikker Stichting) namens de Stichting Bureau Jeugdzorg Zuid-Holland (hierna: Bureau Jeugdzorg) benoemd tot voogdes over de kinderen.

In hoger beroep heeft het gerechtshof te 's‑Gravenhage bij beschikking van 7 juli 2010 verzoeker tot cassatie onder 2, de man, niet-ontvankelijk verklaard in zijn hoger beroep op de grond dat hij geen belanghebbende is in de zin van art. 798 Rv.1.. Het hof heeft daarnaast de beschikking van de rechtbank bekrachtigd voor zover daarbij de moeder is ontheven van het gezag over de kinderen, en de bestreden beschikking vernietigd voor zover daarbij de William Schrikker Stichting tot voogdes over de kinderen is benoemd en, in zoverre opnieuw beschikkende, Bureau Jeugdzorg tot voogdes over de kinderen benoemd.

De moeder en de man hebben tegen de beschikking van 7 juli 2010 — tijdig2. — cassatieberoep ingesteld.

De raad heeft geen verweerschrift ingediend.

In cassatie wordt geen klacht gericht tegen de niet-ontvankelijkverklaring door het hof van de man in zijn hoger beroep. Dit brengt mee dat er thans van moet worden uitgegaan dat de man geen belanghebbende is in de zin van art. 798 Rv. Ook in het door hem ingestelde cassatieberoep dient de man derhalve niet-ontvankelijk te worden verklaard.

Het cassatieberoep bevat twee onderdelen (‘grieven’) en een toelichting daarop.

In onderdeel I, dat niet vermeldt tegen welke rechtsoverweging het zich richt, maar dat kennelijk opkomt tegen de laatste drie zinnen van rechtsoverweging 8, wordt geklaagd dat het hof ten onrechte het volgende heeft overwogen:

Volgens de toelichting heeft de moeder tijdens de mondelinge behandeling van 17 juni 2010 ‘juist wel aangegeven dat bij alle kinderen sprake is van lichamelijke en/of geestelijke dan wel cognitieve beperkingen als gevolg waarvan hun opvoeding speciale kwaliteiten vergt.’

Daarnaast bevat de tweede alinea van de toelichting de klacht dat het hof zijn beschikking onvoldoende (begrijpelijk) heeft gemotiveerd omdat ‘uit het bovenstaande moge blijken dat [de moeder] zich wel degelijk heeft verzet tegen ontheffing en ontheffing en ontzetting van het ouderlijk gezag conform de bepalingen van artikel 1:268 lid 1 BW.’

Welwillend gelezen, bevat het onderdeel aldus twee klachten.

De eerste klacht faalt omdat het zich met een rechtsklacht richt tegen een feitelijk oordeel. Daarnaast mist het feitelijke grondslag nu een dergelijke stelling niet valt te lezen in het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 17 juni 2010. Ik wijs er daarbij nog op dat de moeder in hoger beroep3. heeft aangevoerd: ‘Appellanten zijn volledig onwetend van problematiek die bij de betrokken minderjarigen aan de orde zou zijn.’

De tweede klacht faalt onder meer op de grond dat het niet opkomt tegen rechtsoverweging 7, waarin het hof ingaat op één van de uitzonderingen op de hoofdregel dat een ontheffing van het gezag niet kan worden uitgesproken indien de ouder zich daartegen verzet (zie voor de hoofdregel art. 1:268 lid 1 BW en voor de van toepassing zijnde uitzondering art. 1:268 lid 2, aanhef en onder a, BW).

Ook komt het cassatiemiddel niet op tegen de eerste drie volzinnen van rechtsoverweging 8, waarin het hof op verschillende dragende gronden tot het oordeel komt dat uit de overgelegde stukken en het verhandelde ter terechtzitting is gebleken dat de moeder ongeschikt, dan wel onmachtig is om haar plicht tot verzorging en opvoeding van haar kinderen te vervullen.

Onderdeel II is gericht tegen rechtsoverweging 9, waarin het hof heeft geoordeeld dat nu de moeder desgevraagd ter terechtzitting heeft verklaard nog steeds de wens te koesteren en te uiten naar de kinderen dat zij weer thuis zullen worden geplaatst, en in aanmerking nemende dat dit bij de kinderen spanningen oproept waar zij in nadelige zin invloed van ondervinden, de ondertoezichtstelling en de uithuisplaatsing van de kinderen onvoldoende is om de dreiging als bedoeld in artikel 1:254 BW af te wenden.

Volgens de toelichting is het oordeel van het hof onjuist omdat ‘de wens van de moeder (…) om de kinderen weer bij haar in huis op te nemen en aldaar op te voeden strikt genomen niet onder de uitzonderingsbepalingen valt die zijn neergelegd in artikel 1:168 lid 2 onder a t/m d BW.’

Ook als voor art. 1:168 BW art. 1:268 BW wordt gelezen, voldoet het onderdeel niet aan de eisen van art. 426a lid 2 Rv. Het maakt niet concreet genoeg duidelijk waarom het bestreden oordeel onjuist of onbegrijpelijk zou zijn en voor het overige is de toelichting, voor zover al leesbaar in figuurlijke zin, onsamenhangend en, mede daardoor, onbegrijpelijk. Daarnaast faalt het onderdeel op een deel van de gronden, zoals uiteengezet bij de bespreking van onderdeel 1.

Nu beide onderdelen falen, dient het cassatieberoep te worden verworpen. Dit kan m.i. met toepassing van art. 81 RO.