CRvB, 23-03-2011, nr. 10-1248 WIA

Voor een overzicht van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de aangevallen uitspraak. Hij volstaat hier met het volgende.

Bij besluit van 27 maart 2008 heeft het Uwv het tijdvak van 104 weken, waarin betrokkene jegens belanghebbende recht heeft op loon tijdens ziekte (de wachttijd), met 52 weken verlengd. De verlenging (ook aangeduid als loonsanctie) is opgelegd op de grond dat geen bevredigend re-integratieresultaat is bereikt en zonder deugdelijke grond onvoldoende re-integratie-inspanningen zijn verricht. Bij besluit van 1 augustus 2008 (hierna: het bestreden besluit) is het bezwaar ongegrond verklaard.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van betrokkene gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en bepaald dat appellant een nieuw besluit op bezwaar dient te nemen. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat op grond van artikel 25, tiende lid, van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), appellant uiterlijk

6 weken voor de afloop van het tijdvak waarin betrokkene recht had op loon van belanghebbende de beschikking omtrent een loonsanctie dient te geven. Nu dit tijdvak op 18 april 2008 afliep en appellant eerst op 27 maart 2008 het loonsanctiebesluit heeft genomen, is de wettelijk voorgeschreven termijn met 20 dagen overschreden, aldus de rechtbank.

Tegen dit oordeel van de rechtbank richt zich het hoger beroep van appellant met het betoog dat, nu belanghebbende geen melding heeft gedaan dat de door appellant vastgestelde tekortkoming is hersteld, er in het geheel geen aftrek plaatsvindt als gevolg van het te laat opgelegde loonsanctiebesluit. Een dergelijke aftrek is gelet op artikel 25, veertiende lid, tweede volzin, van de Wet WIA gekoppeld aan de beëindiging van de loonsanctie naar aanleiding van een reparatiemelding. Aftrek is, aldus appellant, niet gekoppeld aan (het moment van de) oplegging van de loonsanctie.

Onder verwijzing naar zijn uitspraak van 14 april 2010 (LJN BM1179) overweegt de Raad dat in artikel 25, veertiende lid, tweede volzin, van de Wet WIA het loonsanctiebesluit en een (te nemen) besluit naar aanleiding van een herstelmelding op één lijn zijn gesteld wat betreft de gevolgen van vertraging bij het afgeven van deze besluiten. Een consistente toepassing van de genoemde wettelijke bepalingen brengt naar het oordeel van de Raad mee dat ook aan het te laat nemen van het loonsanctiebesluit slechts gevolgen worden verbonden voor zover alsnog herstel van de tekortkoming heeft plaatsgevonden. De Raad stelt vast dat door belanghebbende geen melding is gedaan dat de tekortkoming, op grond waarvan het loonsanctiebesluit van 27 maart 2008 is opgelegd, is hersteld. Er bestond derhalve voor appellant geen aanleiding een besluit te nemen met inachtneming van de eventuele gevolgen van het vertraagd genomen besluit van

27 maart 2008. Het vorenstaande leidt de Raad tot de conclusie dat de rechtbank een onjuiste uitleg aan artikel 25, negende tot en met veertiende lid, van de Wet WIA heeft gegeven. Het hoger beroep slaagt. De aangevallen uitspraak dient – voor zover aangevochten – te worden vernietigd en het beroep moet alsnog ongegrond worden verklaard.

De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake de vergoeding van de proceskosten.