Rb. Breda, 24-04-2009, nr. 635040-07 [P]

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte opzettelijk [slachtoffer] heeft gedood. Volgens de officier van justitie is op grond van het tactisch onderzoek komen vast te staan dat [slachtoffer] is getroffen door een kogel die door verdachte is afgevuurd. Daarbij is gewezen op onder meer de verklaring van het slachtoffer en de verklaringen van verdachte zelf.

Het causaal verband tussen het door verdachte geloste schot en het overlijden van [slachtoffer] baseert de officier van justitie op het pathologisch rapport, uitgebracht door dr. [naam] van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI).

De verklaring van verdachte, dat hij op een duif heeft en geschoten en dat de kogel vervolgens is gericocheerd, waarna [slachtoffer] door de kogel moet zijn getroffen, acht de officier van justitie ongeloofwaardig. Hij baseert zich daarbij onder meer op technische rapporten van het NFI die zijn standpunt zouden ondersteunen. Volgens de officier van justitie heeft verdachte nooit op een duif geschoten, maar is [slachtoffer] rechtstreeks getroffen door een kogel die is afgevuurd door verdachte.

De officier van justitie kwalificeert het handelen van verdachte als doodslag. Verdachte heeft geschoten in de richting van een gebied waar mensen kunnen lopen. In het verlengde van dat gebied ligt het bedrijventerrein [naam] en een woonwagenkampje. Verdachte heeft deze gebieden met het door hem gebruikte wapen van het kaliber .222 en munitie van datzelfde kaliber gemakkelijk kunnen bereiken.

Naar de mening van de officier van justitie is er sprake van voorwaardelijk opzet op levensberoving. De kans dat er iemand zou worden getroffen door de kogel van verdachte is, gelet op de reikwijdte van de kogel, de hoogte waarop geschoten is, namelijk een hoogte waarop zich bij mensen vitale organen bevinden, en het gebied waarop de kogel is afgevuurd, als aanmerkelijk te beschouwen. Gesteld wordt dat verdachte zich daarmee willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat het gevolg, levensberoving, zal intreden. Deze aanmerkelijke kans heeft verdachte aanvaard.

De officier van justitie voelt zich in zijn opvatting gesteund door een uitspraak van het Hof Amsterdam van 8 september 2008 (LJN: BF0887).

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van het primair en subsidiair ten laste gelegde en heeft verzocht verdachte vrij te spreken.

Ten aanzien van het primair en eerste subsidiair is het volgende aangevoerd.

Verdachte beschikt al jarenlang over een jachtakte en hij is een zeer geoefend en ervaren jager. Het jachtterrein nabij de Bavelse berg is kennelijk ook uitermate geschikt voor de jacht op het kleinere wild en is daartoe ook aangewezen.

Zoals gebruikelijk, is verdachte in de jachthut gaan zitten nadat hij lokvogels op een akkerland had uitgezet. Tijdens het wachten op het wild heeft verdachte met zijn verrekijker de omgeving gecontroleerd op eventuele passanten. Rond 15.00 uur zag hij dat een duif in de buurt van de lokvogels ging zitten. Verdachte heeft, vanuit de jachthut, aangelegd en een schot gelost. Die kogel is gericocheerd. Naar later bleek heeft de kogel [slachtoffer] verwond, aan welke verwonding zij uiteindelijk is overleden.

De verdediging leest de rapporten van het NFI aldus, dat op de jas van [slachtoffer] een vuilzoom is aangetroffen en dat de kogel moet zijn gericocheerd op een hard trefmedium waarbij voorbeelden genoemd zijn van steen, metaal, glas of hout. Het rapport past exact in de verklaring van verdachte dat hij iets heeft zien opspatten, wat duidt op de ricochet met een hard voorwerp.

Op basis van de bevindingen van het NFI en gelet op de positie van verdachte kan de conclusie enkel en alleen zijn dat verdachte niet rechtstreeks op het slachtoffer heeft geschoten, zelfs niet heeft kunnen schieten. Daartoe heeft verdachte ook geen enkele reden gehad, laat staan een motief.

Evenmin kan worden geconcludeerd dat verdachte zou hebben geschoten in de richting van een onoverzichtelijk terrein dan wel het bedrijventerrein [naam]. Verdachte heeft enkel in de richting geschoten van het doel, zijnde de duif.

De verdediging heeft gewezen op de bevindingen van de rechtbank tijdens de gehouden schouwen waarbij geconstateerd is dat het slachtoffer heel slecht te zien moet zijn geweest.

Aangevoerd is dat geen sprake is geweest van voorwaardelijk opzet. Uit geen enkele omstandigheid is af te leiden dat verdachte op een laakbare wijze grovelijk essentiële veiligheidsmaatregelen heeft veronachtzaamd. De kans dat een kogel ricocheert is ook volstrekt verwaarloosbaar en had niet als een reële mogelijkheid meegenomen behoeven te worden.

Ten aanzien van het tweede subsidiair ten laste gelegde, de dood door schuld, is aangevoerd dat het enkel afvuren van een kogel met een vuurwapen op een jachtterrein niet is te kwalificeren als roekeloos of aanmerkelijk onvoorzichtig of onoplettend. De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat sprake is van een open en overzichtelijk terrein en dat verdachte, die over een jachtvergunning beschikt en als een zeer ervaren jager kan worden beschouwd, met een zeer grote regelmaat met een verrekijker het terrein heeft gecontroleerd.

Geconcludeerd wordt dat sprake is geweest van een bizar ongeluk.

De rechtbank gaat uit van de volgende vaststaande feiten.

Op 22 november 2007 is omstreeks 15.00 uur een melding binnengekomen bij de meldkamer van de politie van [slachtoffer] . Hierbij heeft zij aangegeven dat zij was neergeschoten op het bedrijventerrein [naam] in Breda. Korte tijd later is zij op een dam nabij de Bavelse berg door hulpdiensten gevonden waarna zij onmiddellijk naar het ziekenhuis is vervoerd. Diezelfde avond heeft zij bij de politie verklaard dat zij haar honden aan het uitlaten was en dat op een gegeven moment haar zicht richting boerderij gericht was. Uit deze verklaring begrijpt de rechtbank dat dit de boerderij is van de familie [naam], gelegen aan de [adres]. [slachtoffer] hoorde een knal en daarna voelde zij iets in haar linker zij. Zij zag en voelde bloed aan haar verwondingen.

Op 26 november 2007 heeft de politie van een GGD-arts de melding gekregen dat [slachtoffer] eerder die nacht omstreeks 02.46 uur was overleden.

Op verzoek van het Openbaar Ministerie heeft dr. [naam], arts-patholoog, verbonden aan het NFI, pathologisch onderzoek verricht. In zijn rapport zijn door [dr. naam] twee huiddefecten omschreven. Er was aan de links-/voorwaartse zijde van de borst en op 109 cm afstand van de voetzoolrand een scherprandig, vrijwel rond huiddefect. Aan de voetwaartse zijde hiervan werd een onderhuids aanwezig perforatiekanaal gezien. Aan de rugzijde, op 106 cm afstand van de voetzoolrand werd een vrijwel rond huiddefect gezien, ook tamelijk scherprandig.

Ten aanzien van de doodsoorzaak is geconcludeerd dat er geen sprake was van reeds bestaande ziekelijke orgaanafwijkingen die het intreden van de dood zouden kunnen verklaren of hiervoor een betekenis zouden kunnen zijn geweest. Ook waren er geen abnormale verwikkelingen van de operatie die het intreden van de dood zou kunnen verklaren. Het hart toonde ernstige afwijkingen, welke hartfunctiestoornis en het overlijden kunnen verklaren. Deze afwijkingen zijn recent ontstaan en worden opgevat als verwikkeling van de opgelopen schotletsels.

Op verzoek van de verdediging heeft dr. [naam] zich in een aanvullend rapport nader uitgelaten over zijn conclusie. Hierbij is aangegeven dat er sprake is geweest van een infarcering van het hart ‘tussen de 3 en 12 uur oud’. Dit betekent dat ‘tussen de 3 en 12 uur’ voor het intreden van de dood infarcering (versterf) van het hart ontstond.

Ter zitting heeft dr. [naam] verklaard dat de hartafwijkingen recent zijn ontstaan en verwikkelingen zijn van de doorschotverwondingen. De kans dat dit is ontstaan voor het schietincident is naar de mening van de getuige-deskundige verwaarloosbaar. Ter zitting is geconcludeerd dat de dood kan worden toegerekend aan de schotverwonding en de verwikkelingen die daarna zijn ontstaan.

Voor de rechtbank staat hiermee vast dat [slachtoffer] is overleden als gevolg van de schotverwondingen en de verwikkelingen die daarna zijn ontstaan.

Verder staat voor de rechtbank vast dat de schotverwonding is veroorzaakt door verdachte. Ter zitting heeft verdachte verklaard dat hij omstreeks 15.00 uur met een kogelgeweer .222 op het terrein achter de boerderij van de familie [naam] aan de [adres] vanuit een achter die boerderij gelegen jachtkeet heeft geschoten. Uit de verklaring van [slachtoffer] (zie voetnoot 2) blijkt dat zij rond dat tijdstip slechts één schot heeft gehoord.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

(tweede subsidiair)

op 22 november 2007 te Breda, zich aanmerkelijk onvoorzichtig heeft gedragen door op een tijdstip gelegen omstreeks 15.00 uur met een vuurwapen een kogel af te vuren in de richting van een voor hem, verdachte, onoverzichtelijk terrein, zonder daarbij zich ervan vergewist te hebben dat op dat terrein geen perso(o)n(en) aanwezig was/waren, waardoor het aan zijn schuld te wijten is geweest dat een persoon genaamd [slachtoffer], die zich op voornoemd terrein bevond, zodanig letsel, te weten schotverwondingen in de buik, heeft bekomen, dat deze aan de gevolgen daarvan is overleden.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De officier van justitie vordert op grond van hetgeen hij bewezen acht, de doodslag, aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren. Daarbij is gesteld dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan een van de zwaarste misdrijven uit het Wetboek van Strafrecht. Bij zijn vordering heeft de officier van justitie rekening gehouden met de houding van verdachte tijdens het politieonderzoek en ter zitting. Verder heeft de officier van justitie rekening gehouden met de leeftijd van verdachte en het blanco strafblad.

Door de verdediging is aangevoerd dat, mocht de rechtbank tot een bewezenverklaring komen, rekening moet worden gehouden met de omstandigheid dat verdachte op leeftijd is en dat hij kampt met een slechte gezondheid. Verder is aangevoerd dat verdachte voor het leven is gebrandmerkt en getekend door dit feit. Hij heeft nimmer de dood van [slachtoffer] gewild. De verdediging houdt het er voor dat sprake is geweest van een vreselijk tragisch ongeluk. Naar de mening van de verdediging dient volstaan te worden met het opleggen van een geheel voorwaardelijke straf.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan dood door schuld van [slachtoffer].

Op 22 november 2007 heeft verdachte op een onoverzichtelijk terrein bij de Bavelse berg in Breda met een verdragend kogelgeweer geschoten. Op dat moment liet [slachtoffer] daar haar twee honden uit. Zij werd geraakt door de door verdachte afgevuurde kogel. Enkele dagen na opname in het ziekenhuis is [slachtoffer] als gevolg van de kogelwond en de verwikkelingen die daarna zijn opgetreden, overleden.

Verdachte heeft, als ervaren jager, aanmerkelijk onvoorzichtig gehandeld door met een kogelgeweer met een grote reikwijdte te schieten in een gebied waar mensen konden lopen. Door zijn optreden heeft verdachte niet gehandeld conform de regels die daarvoor gelden in de jachtwereld.

De gevolgen van het handelen van verdachte zijn enorm tragisch. Het leed dat de dood van [slachtoffer] in haar omgeving heeft veroorzaakt is groot en onomkeerbaar. Deze gevolgen zijn te wijten aan het gedrag van verdachte. De rechtbank neemt dit verdachte dan ook zeer kwalijk.

Ook neemt de rechtbank verdachte kwalijk dat hij pas eind januari 2008, derhalve 2 maanden na de dood van [slachtoffer], openheid van zaken heeft gegeven.

Enerzijds moet worden vastgesteld dat verdachte lang heeft volhard in zijn ontkenning iets met de dood van [slachtoffer] te maken hebben gehad, anderzijds acht de rechtbank het voorstelbaar dat verdachte zijn eenmaal ingeslagen weg heeft voortgezet.

Door zijn houding heeft verdachte onnodig veel leed veroorzaakt. Niet alleen bij de nabestaanden van het slachtoffer, maar ook mensen in de eigen directe omgeving van verdachte. De rechtbank noemt hierbij met name de familie [naam] die ook op een gegeven moment als verdachten zijn aangemerkt. Ook heeft verdachte mevrouw [naam] ertoe aangezet bewijsmateriaal weg te werken.

De officier van justitie is bij zijn eis uitgegaan van een bewezenverklaring van doodslag.

Nu de rechtbank slechts de dood door schuld bewezen acht, kan van een langdurige gevangenisstraf, zoals door de officier van justitie is gevorderd, geen sprake zijn.

Bij de bepaling van de soort en de hoogte van de strafmaat heeft de rechtbank in het bijzonder rekening gehouden met de leeftijd van verdachte en zijn slechte gezondheid, zoals onder meer ook gebleken tijdens de gehouden zittingen. Verder houdt de rechtbank er rekening mee dat verdachte een blanco strafblad heeft.

Gelet op deze bijzondere omstandigheden acht de rechtbank een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet op zijn plaats. De rechtbank zal verdachte een taakstraf opleggen voor het maximum aantal uren en, gelet op de ernst van het feit, daarnaast een gevangenisstraf waarvan een groot gedeelte voorwaardelijk zal zijn, wat betekent dat verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis.

De rechtbank zal de teruggave gelasten van de hierna in de beslissing genoemde en in bijlage B bij dit vonnis vermelde in beslag genomen voorwerpen aan verdachte, aangezien deze voorwerpen niet vatbaar zijn voor verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer en onder verdachte in beslag zijn genomen.

De hierna in de beslissing genoemde en in bijlage B bij dit vonnis vermelde in beslag genomen voorwerpen zijn vatbaar voor verbeurdverklaring.

Gebleken is dat die voorwerpen aan verdachte toebehoren en het feit is begaan met betrekking tot deze voorwerpen.

De rechtbank zal de teruggave gelasten van de hierna in de beslissing genoemde en in bijlage B vermelde in beslag genomen voorwerpen aan de diverse rechthebbenden, omdat deze redelijkerwijs als rechthebbenden kunnen worden aangemerkt.

De rechtbank zal de bewaring ten behoeve van de rechthebbende gelasten van de hierna in de beslissing genoemde en in bijlage B vermelde in beslag genomen voorwerpen, aangezien thans niemand als rechthebbende kan worden aangemerkt.