CBb, 08-08-2007, nr. AWB 04/761, 04/853, 06/412

Appellante heeft bij brief van 13 september 2004, bij het College op die datum binnengekomen, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerders sub 1 en 2 gezamenlijk van 20 januari 2004 voor zover dit besluit is genomen door verweerder sub 1.

Dit beroep is bij het College geregistreerd onder nummer AWB 04/761.

Bij het besluit van 20 januari 2004 hebben verweerders het bezwaar van appellante gericht tegen een besluit van 7 april 2003, waarbij een partij gezouten varkensdarmen van appellante ter destructie is bestemd omdat de partij positief is bevonden op furazolidon, ongegrond verklaard.

Appellante heeft bij brief van 14 oktober 2004, bij het College binnengekomen op diezelfde datum, hoger beroep ingesteld tegen de hiervoor vermelde, op 3 september 2004 aan partijen verzonden, uitspraak van de rechtbank te Rotterdam (hierna: de rechtbank) van 26 augustus 2004. In die uitspraak heeft de rechtbank zich onbevoegd verklaard terzake van het beroep dat appellante bij de rechtbank had ingesteld tegen de beslissing op bezwaar van verweerder sub 2 van 14 oktober 2003, dat gelijkluidend is aan het hiervoor genoemde besluit van 20 januari 2004 met dien vestande dat het alleen door verweerder sub 2 is ondertekend. Dit beroep is bij het College geregistreerd onder nummer AWB 04/853.

Voorts heeft de rechtbank het beroep van appellante met toepassing van artikel 6:15 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) ter verdere behandeling naar het College doorgezonden. Dit doorgezonden beroep is bij het College geregistreerd onder nummer AWB 06/412.

Appellante heeft bij brief van 5 november 2004 de gronden van het hoger beroepschrift ingediend. Bij brief van 18 januari 2005 heeft verweerder sub 1 een reactie ingediend op het hoger beroepschrift.

In de zaken geregistreerd onder nummer AWB 04/761 en AWB 06/412 heeft verweerder sub 1 bij brief van 8 augustus 2005 een verweerschrift ingediend. Bij brief van 9 augustus 2005 heeft verweerder sub 2 in die zaken een verweerschrift ingediend.

Bij besluit van 29 maart 2005 hebben verweerders de besluiten van 14 oktober 2003 en

januari 2004 gewijzigd in die zin dat de bestemming tot 'destructie' is veranderd in bestemmingen 'rechtstreeks overzee/via de lucht naar een derde land'.

In de preambule, alsmede in de artikelen 1 en 5 van Verordening (EEG) nr. 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990, houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong (Pb 1990, L 224, zoals nadien gewijzigd, hierna: verordening (EEG) 2377/90), is onder meer het volgende bepaald:

In bijlage IV bij verordening (EEG) 2377/90, zoals voor zover hier van belang gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1570/98 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 17 juli 1998 tot wijziging van de bijlagen I tot en met IV bij Verordening (EEG) nr. 2377/90 (Pb. 1998, L 205, blz. 1), is als farmacologisch werkzame substantie als bedoeld in artikel 5 van verordening (EEG) 2377/90, onder meer opgenomen: furazolidon.

In Richtlijn 97/78/EG van de Raad van 18 december 1997 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor producten die uit derde landen in de Gemeenschap worden binnengebracht (hierna: richtlijn 97/78/EG) is het volgende bepaald:

In de bijlage bij beschikking van de Commissie 2003/181/EG van 13 maart 2003 tot wijziging van de beschikking 2002/657, wat betreft de vaststelling van minimaal vereiste prestatielimieten (MRPL's) voor bepaalde residuen in levensmiddelen van dierlijke oorsprong (Pb 2003, L 71, blz 17, hierna: beschikking 2003/181/EG) is de minimale prestatielimiet voor furazolidon voor alle lidstaten vastgesteld op 1 µg/kg (=1 ppb).

De Landbouwwet bepaalt - onder meer - het volgende.

De met ingang van 1 januari 2006 vervallen Regeling keuring en handel dierlijke producten (hierna mede: Regeling) strekte tot implementatie van onder meer richtlijn 97/78/EG alsmede tot uitvoering van - onder meer - de hiervoor weergegeven artikelen van de Landbouwwet en luidde, voorzover hier van belang, als volgt:

Bij het bestreden besluit van 14 oktober 2003 van verweerder sub 2 heeft verweerder sub 2 - samengevat weergegeven - het volgende gesteld.

Het bij het primaire besluit ingenomen standpunt wordt gehandhaafd. Omdat de partij varkensdarmen residuen van furazolidon bevat en iedere hoeveelheid van deze stof - die is geplaatst op bijlage IV bij verordening (EEG) 2377/90 - gelet op artikel 5 van deze verordening, in levensmiddelen van dierlijke oorsprong een gevaar voor de gezondheid van de gebruiker oplevert, is de partij voor invoer geweigerd en ter destructie bestemd. Appellante kan geen aanspraak maken op herbemonstering. Naast het feit dat een analyse van een nieuw laboratoriummonster niet de betekenis van het resultaat van de analyse van het oorspronkelijke monster zal veranderen, moet artikel 15, tweede lid, van Richtlijn 96/23/EG van de Raad van 29 april 1996 inzake controlemaatregelen ten aanzien van bepaalde stoffen en residuen daarvan in levende dieren en produkten daarvan en tot intrekking van de Richtlijnen 85/358/EEG en 86/469/EEG en de Beschikkingen 89/187/EEG en 91/664/EEG, aldus worden opgevat dat de uitkomst van de eerste analyse enkel kan worden aangevochten wanneer de analyse op tegenspraak onderzoek van hetzelfde laboratoriummonster betreft. De resultaten van een analyse van een laboratoriummonster dat is verkregen door herbemonstering laten zich immers niet vergelijken met de onderzoeksresultaten van het oorspronkelijke laboratoriummonster.

Het bestreden besluit van 20 januari 2004 van verweerder sub 1 en verweerder sub 2 gezamenlijk houdt onder meer het volgende in.

De rechtbank heeft zich onbevoegd verklaard om het beroep van appellante tegen de beslissing op bezwaar van 14 oktober 2003 te beoordelen en heeft daartoe het volgende overwogen:

Appellante heeft zich ter zitting van het College met betrekking tot de bevoegde rechterlijke instantie gerefereerd aan het oordeel van het College.

Tegen het bestreden besluit van 14 oktober 2003 heeft appellante allereerst aangevoerd dat de bemonstering van de partij varkensdarmen is uitgevoerd in strijd met de wet omdat noch in communautaire regelgeving noch in nationale regelgeving een basis is gelegen voor homogenisering van monsters. Dit geldt temeer nu de partij varkensdarmen was verdeeld over 23 vaten en de darmen afkomstig waren uit verschillende Chinese slachthuizen.

Er kan mitsdien niet gesproken worden van een homogene partij, zodat voor homogenisering van de monsters geen aanleiding bestond.

Voorts stelt appellante dat verweerder zich ten onrechte op het standpunt stelt dat geen recht bestaat op herbemonstering in de zin dat een nieuw monster wordt genomen en geanalyseerd. De mogelijkheid van een tweede monsterneming is uitdrukkelijk in artikel 5:18, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) opgenomen met het oog op contra-expertise. Bovendien kan uit de relevante regelgeving niet worden afgeleid dat, indien een nieuw laboratoriummonster na onderzoek een voor appellante gunstig resultaat zou opleveren, de besluitvorming gebaseerd kan blijven op eerder verkregen testresultaten. Appellante is van mening dat zij ook gelet op het zorgvuldigheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel in de gelegenheid had moeten worden gesteld door middel van herbemonstering aan te tonen dat vaten waaruit geen monster is genomen, niet besmet waren met furazolidon. Deze vaten hadden dan opnieuw ten invoer aangeboden kunnen worden. De weigering van herbemonstering acht appellante tot slot in strijd met artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM) dan wel met artikel 14 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (hierna: IVBPR).

Appellante stelt vervolgens dat niet valt uit te sluiten dat de besmetting van het monster het gevolg is geweest van het handelen van de dienstdoende keuringsarts van de RVV. Immers, de darmen zijn zonder handschoenen bemonsterd en de handen van de monsternemer waren met ontsmettingszeep gewassen, terwijl de samenstelling van die zeep zodanig is dat aanraking van een monster met handen gewassen met die zeep, kan resulteren in een nitrofuranenbesmetting van dit monster. Ook kan het gebruik van een bepaalde oogzalf door de dienstdoende keuringsarts van de RVV een besmetting van de partij hebben opgeleverd. De partij varkensdarmen zelf kan dan ook niet zonder meer als besmet worden aangemerkt.

Naar de opvatting van appellante is de partij varkensdarmen ten onrechte ter destructie bestemd. Er had immers gebruik kunnen worden gemaakt van de mogelijkheid de partij overeenkomstig artikel 17 van richtlijn 97/78/EG terug te zenden naar het land van herkomst, en artikel 22 van die richtlijn staat, anders dan verweerder meent, aan die terugzending niet in de weg. Volgens appellante gaat het om twee verschillende soorten van gevaar. Artikel 5 van verordening (EEG) 2377/90 spreekt immers over residuen van substanties die een gevaar opleveren voor de gezondheid van de verbruiker. Dat is echter niet hetzelfde als een gevaar van de partij als zodanig voor de gezondheid.

Appellante wijst er voorts op dat consumptie van (delen van) met furazolidon (nitrofuranen) besmette darmen niet schadelijk is voor de volksgezondheid.

Tot slot is appellante van mening dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 1 van het Eerste Protocol behorend bij het EVRM. Er is sprake van disproportionele eigendomsontneming aangezien terugzending zonder gevaar voor de gezondheid van mens en dier had kunnen plaatsvinden.

Appellante heeft voor de gronden gericht tegen het bestreden besluit van 20 januari 2004 verwezen naar hetgeen zij heeft aangevoerd tegen het besluit van 14 oktober 2003.

Appellante heeft voorts uiteengezet dat zij in de onderhavige procedures nodeloos op hoge kosten is gejaagd door de betrokken bestuursorganen. Appellante is immers gedurende de hele procedure geconfronteerd met nieuwe, maar inhoudelijk ongewijzigde besluiten, onduidelijkheid omtrent de bevoegdheid van de verschillende ministers en een discussie omtrent de bevoegdheid van de verschillende bevoegde rechtscolleges, waarna uiteindelijk is gebleken dat de goederen wel teruggestuurd mochten worden terwijl appellante daarom reeds herhaaldelijk heeft verzocht.

Gelet hierop is appellante van mening dat een volledige vergoeding van de door haar gemaakte proceskosten gerechtvaardigd is. In dit verband heeft appellante voorts de vraag opgeworpen of een limitering van de proceskosten tot een forfaitaire vergoeding in onderhavig geval wel verenigbaar is met het Europese doeltreffendheidsbeginsel, waarbij appellante, met verwijzing naar de uitspraak van de Hoge Raad van 17 december 2004 (AB 2005, 111) en naar de conclusie van A-G Colomer van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 26 oktober 2003 in de zaak C-376/03, vraagtekens zet bij de verenigbaarheid van het forfaitaire stelsel van proceskostenvergoeding met het gemeenschapsrecht. Appellante acht een vraag van uitlegging hiervan aan het Europese Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen dan ook op zijn plaats.

Subsidiair stelt appellante zich op het standpunt dat, gelet op de duur, de complexiteit en het principiële karakter van de procedure, een afwijking naar boven van de vergoeding van de proceskosten gerechtvaardigd is. Appellante verzoekt het College dan ook om de proceskostenveroordeling te beoordelen met een wegingsfactor 2,0. Appellante stelt voorts op dat geen sprake is van samenhangende zaken als bedoeld in het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpr).

Voorts verzoekt appellante op grond van artikel 8:73 Awb om vergoeding van de schade die zij lijdt dan wel heeft geleden. Deze schade valt uiteen in vermogensschade, opslagkosten, wettelijke rente en immateriële schade.

Het College: