CRvB, 10-12-2013, nr. 12-2809 WWB

De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.

Appellante, geboren op 10 juli 1948, ontvangt van het college sinds 1 januari 2009 bijstand ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB). Zij heeft op 4 januari 2011 een aanvraag ingediend om bijzondere bijstand in de kosten van de opleiding tot NMI Gecertificeerd Mediator (opleiding).

Het dagelijks bestuur heeft de aanvraag bij besluit van 17 januari 2011 afgewezen. Bij beslissing op bezwaar van 24 mei 2011 (bestreden besluit) heeft het dagelijks bestuur de afwijzing gehandhaafd. Het dagelijks bestuur heeft daaraan ten grondslag gelegd dat de opleiding met het oog op arbeidsinschakeling niet noodzakelijk en niet doelmatig is.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

Appellante heeft zich in hoger beroep tegen deze uitspraak gekeerd. Zij voert aan dat de opleiding met het oog op arbeidsinschakeling wel noodzakelijk en doelmatig is. Appellante heeft een hbo-opleiding afgerond, maar kan het werk waarvoor zij is opgeleid vanwege haar medische beperkingen niet meer verrichten. Zij wil zich nader bekwamen en als mediator gaan werken. De opleiding is bovendien van belang voor haar werkzaamheden als vrijwilliger bij de stichting InformatieSteunPunt. De leeftijd van appellante behoort bij dit alles geen rol te spelen. Er is sprake van discriminatie omdat haar leeftijd in de besluitvorming is betrokken. Appellante doet tevens een beroep op de hardheidsclausule van artikel 25 van de

Re-integratieverordening WWB, Ioaz en WIJ gemeente Schagen 2010 (Verordening).

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Op grond van artikel 7, eerste lid, aanhef en onder a, van de WWB is het dagelijks bestuur verantwoordelijk voor het ondersteunen van personen die algemene bijstand ontvangen bij arbeidsinschakeling en, indien het dagelijks bestuur daarbij het aanbieden van een voorziening, waaronder begrepen sociale activering, gericht op arbeidsinschakeling noodzakelijk acht, voor het bepalen en aanbieden van deze voorziening.

Ingevolge artikel 2, tweede lid, van de Verordening maakt het dagelijks bestuur bij de keuze van de mogelijkheden van ondersteuning en het aanbieden van voorzieningen een afweging, waarbij bezien wordt of de ondersteuning of de voorziening, gelet op de mogelijkheden en de capaciteiten van een cliënt, het meest doelmatig is met het oog op arbeidsinschakeling. Blijkens het beleidsplan re-integratie participatie 2010-2013 gemeente Schagen moet re-integratie primair gericht zijn op duurzame uitstroom naar betaalde arbeid of activiteiten die dienen als opstap naar betaalde arbeid.

Anders dan appellante heeft aangevoerd heeft het dagelijks bestuur zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de opleiding met het oog op de arbeidsinschakeling van appellante niet doelmatig is. Het dagelijks bestuur heeft daarbij een groot gewicht mogen toekennen aan de, gelet op de leeftijd van appellante en haar medische beperkingen, grote afstand van appellante tot de arbeidsmarkt. Ook appellante zelf heeft te kennen gegeven dat zij, na het volgen van de opleiding, afhankelijk zal blijven van bijstand. De omstandigheid dat het dagelijks bestuur bij de vaststelling van de afstand van appellante tot de arbeidsmarkt mede de leeftijd van appellante heeft betrokken levert geen verboden onderscheid naar leeftijd op. Het is een feit van algemene bekendheid dat een gevorderde leeftijd, zoals die van appellante, invloed heeft op de kans van de betrokkene om duurzaam naar betaalde arbeid uit te stromen.

Het dagelijks bestuur heeft zich voorts in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de opleiding niet noodzakelijk is voor de arbeidsinschakeling van appellante. Vaststaat dat appellante een opleiding op hbo-niveau heeft. Een hbo-opleiding biedt in beginsel een voldoende basis voor (her)inschakeling in arbeid. Appellante heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit uitgangspunt in haar geval niet opgaat.

Appellante heeft tot slot een beroep gedaan op de hardheidsclausule van artikel 25 van de Verordening. Ingevolge die bepaling kan het college in bijzondere gevallen ten gunste van de betrokkene afwijken van de bepalingen in de Verordening, indien toepassing van de Verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. Appellante heeft niet gesteld dat of onderbouwd waarom toepassing van de Verordening in haar geval leidt tot onbillijkheden van overwegende aard. Het beroep op artikel 25 van de Verordening slaagt daarom niet.

Uit 4.1 tot en met 4.5 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.

Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.