Rb. Oost-Nederland, 16-01-2013, nr. 218964 / HA ZA 11-1166

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

De rechtbank handhaaft hetgeen is overwogen en beslist in het tussenvonnis van 22 februari 2012. In dat tussenvonnis heeft de rechtbank [gedaagden] toegelaten te bewijzen dat partijen overeengekomen zijn dat [gedaagden] een opleiding op universitair niveau zouden krijgen. In het kader van deze bewijsopdracht zijn getuigen gehoord. Aan de zijde van [gedaagden] zijn alle eisers afzonderlijk als getuige gehoord, alsmede [betrokkene 1]. In contra-enquête is aan de zijde van SNR [betrokkene 2] gehoord. [betrokkene 1] dan wel [betrokkene 2] waren telkens de gesprekspartner aan de zijde van SNR bij de gesprekken met [gedaagden] voorafgaand aan de totstandkoming van de opleidingsovereenkomsten.

[gedaagden] hebben bij conclusie na enquête diverse producties overlegd. De rechtbank is van oordeel dat door na de getuigenverhoren alsnog stukken in het geding te brengen, zonder een verklaring te geven voor het late stadium waarin deze stukken in het geding zijn gebracht en deze stukken, indien ze eerder beschikbaar waren geweest, in de verhoren hadden kunnen worden betrokken, [gedaagden] in strijd hebben gehandeld met een goede procesorde. Dit geldt te meer nu tijdens de verhoren door de rechter meermalen erop is aangedrongen de stukken in het geding te brengen. De rechtbank zal deze stukken dan ook buiten beschouwing laten (HR 26 januari 2007, NJ 2007, 78).

Voor zover van belang in het kader van de bewijsopdracht hebben de getuigen het volgende verklaard. [gedaagden] verklaren, ieder afzonderlijk en ieder in eigen bewoordingen, dat een academisch niveau van de opleiding voor hen een belangrijke factor was voor het aangaan van de overeenkomst en dat zij daar tijdens de intakegesprekken specifiek naar gevraagd hebben. Ook verklaren [gedaagden], ieder afzonderlijk en in eigen bewoordingen, dat hun door [betrokkene 1] dan wel [betrokkene 2] werd verteld dat de opleiding een academisch niveau had, dan wel dat bij het succesvol afronden van de studie (het streven was dat) een academische titel zou volgen. Vervolgens verklaren [betrokkene 1] en [betrokkene 2] onder andere het volgende.

[betrokkene 1]:

“…Ik was betrokken bij het opzetten van de opleiding stressmanagement bij SNR (…) Ik weet niet wat een universitair niveau is, we schakelden professoren in om les te geven (…) Ik heb mij met het niveau nooit zo bezig gehouden omdat dat niet onder mijn verantwoordelijkheid viel, [betrokkene 2] zei altijd dat het een opleiding van universitair niveau was. Of hij heeft gezegd dat het een universitaire opleiding was, weet ik niet. Ik heb ook intakegesprekken gevoerd en als mensen dan vroegen naar het niveau dan zei ik: dat we er alles aan deden om geaccrediteerd te worden als universitair niveau…”

[betrokkene 2]:

“… Ik weet niet of ik heb gecommuniceerd aan de studenten dat SNR een vergunning had voor het bieden van HBO-opleidingen. Wat ik destijds bij die voorlichtingsbijeenkomsten, waar ik meestal zelf bij was, steeds heb benadrukt is dat het een private onderneming is, en geen Rijksuniversiteit en dat er nog geen sprake was van een accreditatie (…)

Ik weet niet in welke mate voorafgaand aan het starten van de opleiding gecommuniceerd is welke titel er mee kon worden behaald (…)

De vraag is nu of [gedaagden] het hun opgedragen bewijs hebben geleverd. [betrokkene 2] en [betrokkene 1] verklaren beiden dat zij tijdens de intakegesprekken op vragen omtrent het niveau van de opleiding expliciet hebben verklaard dat SNR een opleiding van academisch niveau aanbood en dat gestreefd werd naar universitaire erkenning. Zij bevestigen daarmee de verklaringen van [gedaagden] wat betreft het niveau van de opleiding. Daarmee komt vast te staan dat [gedaagden] met SNR overeengekomen zijn een opleiding te krijgen op universitair niveau.

Vervolgens is de vraag of het niveau van de door [gedaagden] genoten opleiding niet het niveau had zoals overeengekomen was. De stelling dat de genoten opleiding niet het overeengekomen niveau had wordt door [gedaagden] enkel onderbouwd door een verwijzing naar de titel die uiteindelijk toegekend is voor het succesvol afronden van de opleiding. De rechtbank heeft echter in rechtsoverweging 4.3 van haar tussenvonnis van 22 februari 2012 overwogen en beslist dat tegenover de stelling van SNR dat het niet verlenen van een universitaire titel een gevolg van wetgeving was en daarmee niet aan SNR toerekenbaar is, door [gedaagden] onvoldoende verweer is gevoerd. Daarbij verklaren zowel [betrokkene 2] als [betrokkene 1] dat het niveau van de opleiding universitair was. [gedaagden] hebben dit niet weersproken. Naar het oordeel van de rechtbank is dan ook niet gebleken dat de opleiding het overeengekomen niveau niet had. Daarmee is niet vast komen te staan dat SNR tekort is geschoten in de nakoming van haar verplichtingen voorvloeiende uit de tussen partijen gesloten studieovereenkomst. De vordering van [gedaagden] wordt dan ook afgewezen.

[gedaagden] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten van de procedure worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van SNR worden begroot op:

griffierecht € 560,00

taxe getuige € 21,00

salaris advocaat (4½ punten, tarief II) € 2.034,00 +

€ 2.615,00.