Hof 's-Hertogenbosch, 22-03-2018, nr. 20-000940-16

Afdeling strafrecht

Hofnummer: 20-000940-16

Parketnummer 1e aanleg: 01-846018-15

Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft gezien het verzoekschrift d.d. [datum] ingediend namens:

strekkende tot opheffing c.q. schorsing van de voorlopige hechtenis;

Het hof heeft gehoord in raadkamer van dit hof de advocaat-generaal en verdachte, bijgestaan door zijn raadsman.

Het hof heeft kennisgenomen van het dossier waarbij namens verdachte is verzocht tot opheffing c.q. schorsing van de voorlopige hechtenis. In de kern wordt namens verdachte betoogd dat de voorlopige hechtenis meer dan 2 jaar beloopt en dat zich thans de situatie van artikel 67a lid 3 van het Wetboek van Strafvordering voordoet. Het hof overweegt als volgt. Aan verdachte is bij arrest van dit gerechtshof van 24 maart 2017 de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders opgelegd, tegen welk arrest namens verdachte beroep in cassatie is ingesteld. De ISD-maatregel is bedoeld om, mede met behulp van de daarop gerichte behandeling, het gedrags- en levenspatroon van de stelselmatige dader te doorbreken en recidive tegen te gaan. Aangezien de behandeling (nog) niet is aangevangen en het voorarrest niet wordt afgetrokken van de tenuitvoerlegging van de maatregel, is het hof van oordeel dat de situatie als bedoeld in artikel 67a lid 3 van het Wetboek van Strafvordering, noch in situatie analoog aan artikel 67a lid 3 Wetboek van Strafvordering zich voordoet.

Met betrekking tot de schorsing is het hof van oordeel dat het thans niet mogelijk is, zodanige voorwaarden op te leggen dat daarmee de kans op herhaling tot op een voor de samenleving aanvaardbaar niveau kan worden teruggebracht.

Het hof wijst het verzoek tot opheffing c.q. schorsing af.

Wijst af het ingediende verzoek tot opheffing van de voorlopige hechtenis;

Wijst af het ingediende verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis;

Aldus gedaan op 22 maart 2018 door mr. E.N. van der Spoel, voorzitter, mr. R.A.T.M. Dekkers en mr. G.P.M.F. Mols, raadsheren, in tegenwoordigheid van mr. I.H.M. Fluitsma, griffier.

Fiat betekening en tenuitvoerlegging:

's-Hertogenbosch,

De advocaat-generaal,

Gezien d.d.

De directeur van

Afdeling strafrecht

Parketnummer Hof: 20-000940-16

Parketnummer 1e aanleg: 01-846018-15

Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft gezien het verzoekschrift ingediend namens:

strekkende tot opheffing subsidiair schorsing van de voorlopige hechtenis.

Het hof heeft gehoord in raadkamer van dit hof de advocaat-generaal en verdachte, bijgestaan door zijn raadsman.

Het hof heeft kennis genomen van het verzoekschrift en het dossier.

Het hof overweegt als volgt:

Verdachte bevindt zich sedert december 2015 in voorlopige hechtenis. Door de rechtbank is verdachte veroordeeld tot een onvoorwaardelijke ISD-maatregel. Daartegen heeft verdachte hoger beroep aangetekend en het gerechtshof heeft op 24 maart 2017 het vonnis van de rechtbank bevestigd en verdachte is wederom veroordeeld tot een onvoorwaardelijke ISD- maatregel. Tegen dat arrest is door verdachte beroep in cassatie aangetekend. De cassatieprocedure loopt nog. Uit het arrest van het hof blijkt dat tijdens de inhoudelijke behandeling van de zaak uitvoerig aandacht is besteed aan de vraag of verdachte al dan niet veroordeeld zou dienen te worden tot een onvoorwaardelijke ISD-maatregel. Daarbij zijn door de verdediging diverse rapporten in het geding gebracht. Een en ander heeft het hof er niet toe gebracht te kiezen voor een voorwaardelijke ISD-maatregel maar het hof heeft het vonnis van de rechtbank waarbij verdachte is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke ISD-maatregel bevestigd.

Namens verdachte wordt thans verzocht de voorlopige hechtenis op te heffen subsidiair te schorsen.

Het hof is van oordeel dat de gronden voor de voorlopige hechtenis nog steeds van kracht zijn en dat in zoverre het verzoek om opheffing van de voorlopige hechtenis dient te worden afgewezen. Artikel 67a, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering doet zich naar het oordeel van het hof niet voor, nu verdachte is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke ISD-maatregel waar tot op heden nog geen begin mee is gemaakt, terwijl de rechter voorts niet bevolen heeft tot aftrek van de tijd die door verdachte in voorarrest heeft doorgemaakt.

In zoverre zal het hof het verzoek tot opheffing afwijzen.

Subsidiair is verzocht de voorlopige hechtenis te schorsen waarbij is aangevoerd dat verdachte per direct bij NEOS terecht kan voor nachtopvang en verdachte voorts hoopvol is over een toekomstig behandeltraject bij NEOS.

Het hof overweegt als volgt:

Verdachte is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke ISD-maatregel waarvan de tenuitvoerlegging nog niet is aangevangen doordat namens verdachte tegen het arrest beroep in cassatie is aangetekend. Bij de behandeling van de zaak door het gerechtshof is uitvoerig aandacht besteed aan de vraag of verdachte een voorwaardelijke danwel een onvoorwaardelijke ISD-maatregel zou dienen te worden opgelegd. Daarbij is ook aandacht besteed aan de mogelijkheden die NEOS zou kunnen bieden in het kader van een behandeling ten behoeve van het terugdringen van recidive. Daarbij is door de reclassering gesteld dat NEOS geen behandeling biedt om recidive terug te dringen. Op deze grond ziet het hof geen reden om thans de voorlopige hechtenis te schorsen, nu verdachte veroordeeld is tot een maatregel die een behandeling impliceert tot het terugdringen van recidive. Dat de voorlopige hechtenis thans nog voortduurt en er nog geen begin is gemaakt met de door het hof bevolen behandeling in het kader van de ISD-maatregel is een situatie die voor rekening van verdachte komt, nu hij beroep heeft aangetekend tegen het veroordelend vonnis van de rechtbank en beroep in cassatie tegen het arrest van het hof, waarbij het vonnis van de rechtbank bevestigd is.

Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat het belang dat de samenleving heeft bij voortzetting van de voorlopige hechtenis, namelijk het tegengaan van recidive, zwaarder dient te wegen dan het belang dat verdachte heeft bij het in vrijheid afwachten van zijn berechting. Daarbij heeft het hof tevens overwogen dat het hof, mede gelet op de documentatie van verdachte, geen mogelijkheid ziet om door middel van het stellen van voorwaarden het gevaar voor herhaling terug te brengen tot een voor de samenleving aanvaardbaar niveau.

Het hof wijst af het verzoek om schorsing.

Wijst af het ingediende verzoek tot opheffing van de voorlopige hechtenis.

Wijst af het ingediende verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis;

Aldus gedaan op 27 juli 2017 door mr. J.F. Dekking, voorzitter, mr. F.J.M. Walstock en

mr. G.P.M.F. Mols, raadsheren, in tegenwoordigheid van mr. I.H.M. Fluitsma, griffier.

Fiat betekening en tenuitvoerlegging:

's-Hertogenbosch,

De advocaat-generaal,

Gezien d.d.

De directeur van

Afdeling strafrecht

Parketnummer : 20-000940-16

Uitspraak : 24 maart 2017

TEGENSPRAAK

's-Hertogenbosch

gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 29 maart 2016, parketnummer 01-846018-15 en de van dat vonnis deel uitmakende beslissing op de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder opgelegde voorwaardelijke straf, parketnummer 01-067232-15, in de strafzaak tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] ,

wonende te [adres] ,

thans verblijvende in Huis van Bewaring Grave (Unit A + B) te Grave.

Hoger beroep

De verdachte heeft tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen.

De raadsman van verdachte heeft primair integrale vrijspraak bepleit en subsidiair een strafmaatverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis en met de gronden waarop dit berust, met aanvulling van het bewijs en de bewijsoverwegingen alsmede met aanvulling van de gronden waarop de rechtbank de oplegging van de ISD-maatregel heeft gebaseerd.

Aanvulling bewijs en bewijsoverwegingen

Naar aanleiding van hetgeen in hoger beroep door de verdediging ter zake van de door de rechtbank bewezen verklaarde feiten is aangevoerd, overweegt het hof het volgende.

Met betrekking tot feit 1: bedreiging van [slachtoffer 1]

Anders dan de raadsman is het hof van oordeel dat voor een bewezenverklaring niet is vereist dat dubbel bewijs voorhanden is voor elke geuite bedreiging. Dat de verklaringen van aangeefster [slachtoffer 1] (de moeder van verdachte) en getuige [getuige 1] niet geheel overeenkomen staat aan bewezenverklaring van dit feit niet in de weg nu zij beiden in de kern gelijk verklaard hebben over hetgeen verdachte had gezegd, namelijk dat hij aangeefster, als zij niet snel geld aan verdachte zou overmaken “dood zou maken”(verklaring aangeefster) en “ze (het hof begrijpt: haar) kapot zou maken” (verklaring [getuige 1] ).

Met betrekking tot feit 2: vernieling ruit van de woning van [slachtoffer 1]

De raadsman heeft betoogd dat weliswaar voldoende wettig bewijs voorhanden is voor bewezenverklaring van vernieling van een voordeurruit door de verdachte (om ongeveer 01.00 uur op 17 december 2017), doch dat de overtuiging ontbreekt vanwege de onbetrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster [slachtoffer 1] en haar dochter [slachtoffer 2] . Anders dan de raadsman ziet het hof geen reden om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van deze verklaringen. Deze worden ook ondersteund door de verklaring van getuige [getuige 1] dat zij, toen zij op de avond van 17 december 2015 bij aangeefster [slachtoffer 1] op bezoek was, verdachte aan de telefoon hoorde zeggen “ik ben binnen 8 minuten daar en dan vliegen de rest van de ramen eruit. Ik kom dadelijk voor het achterraam.”1.De door de rechtbank ter zake van feit 2 gebezigde bewijsmiddelen worden met deze verklaring van [getuige 1] aangevuld.

Met betrekking tot feit 3: bedreiging van [slachtoffer 2]

Het hof is van oordeel dat het door de rechtbank ter zake van dit feit gebezigde bewijs aanvulling behoeft en wel als volgt.

Het proces-verbaal van aangifte gedaan door [slachtoffer 2] :

Wij (het hof begrijpt: aangeefster en haar moeder) hebben al hele lange tijd problemen met [verdachte] en met zijn gedrag. Ik zag dat hij mijn fiets, die in de tuin stond, vastpakte en hiermee weg wilde lopen. Omdat ik weet dat hij mijn vorige fiets ook ooit heeft meegenomen en heeft verkocht, wilde ik dat hij mijn fiets liet staan. Ik ben naar buiten gelopen en heb tegen [verdachte] gezegd dat hij mijn fiets moest laten staan.

De raadsman heeft betoogd dat het uitspreken van de woorden “Zal ik jou eens GHB inspuiten” terwijl men een spuit met daarin een doorzichtige vloeistof in de hand heeft, niet kan worden aangemerkt als een bedreiging met zwaar lichamelijk letsel, hoogstens het dreigen met eenvoudige mishandeling, hetgeen niet strafbaar is.

Het hof deelt deze opvatting niet. Het gebruik van GHB ernstige risico’s kan voor de gezondheid van de gebruiker opleveren en bij een overdosering zelfs tot coma lijden. Ook is niet uitgesloten dat, zoals ook door de raadsman ter terechtzitting naar voren is gebracht, de GHB (of wat daar voor door moet gaan) wordt gemaakt van gootsteenontstopper, hetgeen extra schadelijk is voor de gezond. Het (gedwongen) toedienen van GHB, kan derhalve verregaande lichamelijke consequenties hebben.

Het hof is derhalve van oordeel dat de bedreiging van dien aard was en onder zodanige omstandigheden plaats vond dat bij [slachtoffer 2] de redelijke vrees kon ontstaan dat het misdrijf waarmee gedreigd werd ook gepleegd zou worden en dat zij daardoor zwaar lichamelijk letsel zou kunnen oplopen. Het feit dat de spuit waarmee de verdachte dreigde niet voorzien was van een naald doet hier niet aan af nu GHB oraal gebruikt wordt.

Aanvullende gronden oplegging ISD-maatregel

De verdediging heeft in hoger beroep verweer gevoerd tegen het onvoorwaardelijk opleggen van de ISD-maatregel en bepleit dat het gerechtshof in de plaats daarvan aan de verdachte, in overeenstemming met het advies van drs. Steketee, een voorwaardelijke ISD-maatregel op te leggen en verdachte in dat kader te verplichten zich te laten behandelen/begeleiden door NEOS.

De advocaat-generaal heeft bevestiging van de beslissing tot oplegging van een onvoorwaardelijke ISD-maatregel gevorderd.

In hoger beroep zijn op verzoek van de verdediging de volgende rapporten opgeleverd:

a. a) een psychologisch onderzoek d.d. 21 oktober 2016 opgesteld door drs. S.J.J. Steketee (klinisch psycholoog/ psychotherapeut inhoudende -uitgaande van het feit dat verdachte iedere medewerking aan begeleiding in het kader van een onvoorwaardelijke ISD weigert- het advies om binnen het kader van een voorwaardelijke ISD-maatregel te komen tot vermindering van (het hoge risico op) recidive in de vorm van een stabiele woon-en werkomgeving, trainingen op het gebied van coping en agressieregulatie alsmede systeemtherapie om de conflicten met de familie op te lossen. De deskundige merkt daarbij op dat de voorkeur uit zou gaan naar NEOS als begeleidende en behandelende instantie. Tevens wordt geadviseerd om verdachte te ontslaan van zijn meldplicht en de taken van de reclassering, vanwege de verstoorde relatie met verdachte, terug te brengen tot het monitoren van therapietrouw en het nakomen van afspraken.

b) een reclasseringsadvies d.d. 7 december 2016 waaruit blijkt dat verdachte niet mee wilde werken aan de opstelling van een reclasseringsadvies.

c) een reclasseringsadvies d.d. 23 februari 2017, waarin de reclassering onder meer het volgende rapporteert:

De reclassering blijft derhalve bij het reeds eerder gegeven advies om de verdachte een onvoorwaardelijke ISD-maatregel op te leggen.

Alles overziende komt het hof, evenals de rechtbank en de advocaat-generaal, tot de slotsom dat, gelet op het hoge risico van recidive bij verdachte en de noodzaak om de veiligheid van personen te beschermen, niet valt te ontkomen aan het onvoorwaardelijk opleggen van de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders. Een onvoorwaardelijke ISD-maatregel biedt verdachte de kans om, indien hij zijn principiële bezwaren tegen deze plaatsing laat varen, gesteund door zijn familie, oplossingen te vinden voor zijn problemen.

Het hof:

Bevestigt het vonnis waarvan beroep met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Aldus gewezen door:

mr. E.N. van der Spoel, voorzitter,

mr. F.C.J.E. Meeuwis en mr. M.A.M. Wagemakers, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. M.R.G.H. van Outheusden, griffier,

en op 24 maart 2017 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mr. Wagemakers is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.