Rb. Rotterdam, 26-03-2012, nr. 396445 - KG ZA 12-143

er is sprake van een aanbesteding voor leveringen en niet, zoals de gemeente ten onrechte tot uitgangspunt neemt, voor zogenaamde 2B-diensten;

de gemeente heeft gebruik gemaakt van niet toegestane geschiktheidseisen;

de gemeente heeft een onrechtmatig gunningscriterium gehanteerd;

de gemeente heeft ongeldige gunningscriteria gehanteerd;

een raamovereenkomst voor zes/zeven jaar is verboden;

twee inschrijvers per perceel is verboden;

de gemeente heeft disproportionele en discriminatoire eisen gehanteerd;

de gemeente heeft de inschrijvingen onjuist beoordeeld.

De gemeente voert verweer.

De vorderingen van Meyra, Welzorg en [tussenkomende partij 3] en [tussenkomende partij 4] strekken elk, samengevat, tot niet ontvankelijk verklaring van MHG, althans haar te gebieden te gehengen en gedogen dat de opdracht aan hen wordt gegund en tot veroordeling van de gemeente om de opdracht definitief aan hen en niet aan een ander te gunnen, met veroordeling van MHG in de (na)kosten van het geding en de rente daarover.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

De beoordeling

ontvankelijkheid - [X]

Omdat de gemeente, Meyra, Welzorg en [tussenkomende partij 3] en [tussenkomende partij 4] een beroep hebben gedaan op de niet-ontvankelijkheid van MHG in haar vordering, zal dit beroep als eerste aan bod komen. Volgens voornoemde partijen heeft MHG, op grond van paragraaf 2.1.4. en 2.2.2. van het beschrijvend document (zie 2.7. en 2.9.) en op grond van vaste jurisprudentie, haar recht verwerkt om bezwaar te maken tegen de aanbestedingsprocedure, omdat zij haar bezwaren niet vóór het indienen van haar inschrijving heeft kenbaar gemaakt.

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter slaagt dit beroep niet. MHG baseert een groot aantal van haar bezwaren op haar overtuiging dat sprake is van een aanbesteding voor leveringen als bedoeld in artikel 1 sub i. BAO en niet een aanbesteding voor (2B-)diensten als bedoeld sub j. van artikel 1 BAO. In dit kader is bij gelegenheid van de in paragraaf 2.2.2. van het beschrijvend document bedoelde informatieronde de vraag gesteld die is opgenomen als vraag 135 in de NvI, waar de gemeente op heeft geantwoord. MHG kan dan ook niet worden verweten dat zij op dit punt geen proactieve houding heeft aangenomen. Voor het hebben van een proactieve houding is niet vereist dat alle potentiele inschrijvers die een bepaalde passage in een beschrijvend document onduidelijk vinden, daarover een vraag stellen. Wordt de vraag reeds door een andere potentiele inschrijver gesteld, dan hoeft deze vraag niet nogmaals gesteld te worden. Dat MHG vraag 135 niet zelf heeft gesteld, kan haar dan ook niet worden tegengeworpen. Dat MHG het vervolgens niet eens is met de kwalificatie "gecombineerde opdracht welke valt onder de CPV-code 33190000 in de categorie 2B-diensten" in het antwoord van de gemeente, is niet iets dat zij in dit geval in een informatieronde aan de orde hoefde te stellen op straffe van niet ontvankelijkheid. Daaraan doen de paragrafen als geciteerd onder 2.7. tot en met 2.9. niet af. Inschrijving onder voorwaarde (2.8.) is niet mogelijk, zodat MHG wel een zeker risico nam door in te schrijven vanuit haar eigen idee op dit punt. Het gaat, mede gelet op het belang van het ordentelijk en efficient afwikkelen van aanbestedingsprocedures echter te ver dat inschrijvers die een onbevredigend antwoord in de NvI hebben gelezen steeds, op straffe van verval van rechten, nog vóór de inschrijving een aparte kort geding procedure moeten entameren, omdat dat zou betekenen dat in een geval als dit eerst voor inschrijving (minstens eenmaal) en vervolgens na de beslissing tot voorlopige gunning nogmaals geprocedeerd moet worden. Bijzondere omstandigheden die dat in dit geval anders maken ontbreken. MHG behoudt het recht om deze kwestie aan de rechter voor te leggen en is dan ook ontvankelijk in haar vordering.

ad a

Ter onderbouwing van haar stelling dat sprake is van een aanbesteding voor leveringen en niet voor 2B-diensten, heeft MHG aangevoerd dat de te sluiten overeenkomst betrekking heeft op de huur van gehandicaptenhulpmiddelen door de gemeente die uiteindelijk uitmondt in de aankoop van deze hulpmiddelen aan het einde van het contract. Krachtens artikel 1 sub i. BAO valt dit onder de categorie overheidsopdrachten voor leveringen.

Gelet op de in paragraaf 1.3.3.2. van het beschrijvend document weergegeven nieuwe situatie, de daarbij behorende verantwoordelijkheid van de opdrachtnemer, de in paragraaf 1.3.4. van het beschrijvend document genoemde doelstelling van de gemeente en de onder paragraaf 1.3.5. van het beschrijvend document genoemde eisen ten aanzien van de te leveren gehandicaptenhulpmiddelen, kan niet worden geoordeeld dat sprake is van een aanbesteding voor leveringen. Weliswaar is onderdeel van de opdracht dat de gemeente van de opdrachtnemer gehandicaptenhulpmiddelen huurt en zal de gemeente aan het einde van het contract de gehandicaptenhulpmiddelen van de opdrachtnemer (terug)kopen zodat de opdracht derhalve voor een gedeelte uit levering bestaat, maar dat dit gedeelte van de opdracht de hoofdverplichting van de opdrachtnemer betreft is niet gebleken. Mogelijk is dit bij de huidige contracten, waarin de afdeling Individuele Voorzieningen van de gemeente zowel de indicatiestelling als het productieselectieproces doet en de contractant alleen het hulpmiddel levert, het geval, doch de gemeente heeft duidelijk in het beschrijvend document verwoord dat zij afwil van deze situatie en een nieuwe weg wil in slaan als gevolg van de op 1 januari 2007 in werking getreden Wmo. In de nieuwe situatie is juist de huur bijkomstig en voortvloeiend uit het voorwerp van de overeenkomst en ziet de koop slechts op de mogelijkheid voor de opvolgende opdrachtnemer om na afloop van de overeenkomst de gehandicaptenhulpmiddelen weer van de gemeente te kunnen overnemen. Hoofdvoorwerp van de te sluiten overeenkomst zijn de diensten in het kader van het gehele traject van afhandeling na opdrachtverstrekking. Ter terechtzitting is ook gebleken dat alle partijen het erover eens zijn dat in financiële zin de diensten een substantieel deel van de opdracht uitmaken. Weliswaar schat MHG dat deel, anders dan de tussengekomen partijen en de gemeente, niet op meer dan 3/4 van de verdiensten, maar ook zij gaf toe dat het een aanzienlijk deel is. Reparatie en onderhoud, dat volgens MHG valt onder 2A-diensten, is daar overigens maar een klein aspect van.

De enkele vermelding van CPV code 33190000 in de aankondiging van de aanbesteding, maakt niet dat de inschrijvers er vanuit mochten gaan dat de onderhavige opdracht een opdracht voor leveringen zou zijn. Aangenomen moet worden dat de gemeente met de vermelding van deze CPV code duidelijk heeft willen maken dat het in de onderhavige aanbesteding gaat om gehandicaptenhulpmiddelen. Onjuist is dat deze code impliceert dat het daarbij zonder meer alleen gaat om de levering van deze hulpmiddelen. Bovendien heeft de gemeente in paragraaf 2.1.1. van het beschrijvend document aangegeven dat de aanbesteding betrekking heeft op een dienst zoals beschreven in bijlage 2 onderdeel B van het Besluit Aanbestedingsopdrachten (BAO) en dat derhalve alleen de artikelen 23 en 25, 12e tot en met het 16e lid BAO van toepassing zijn op deze aanbesteding. Met haar antwoord op vraag 135 heeft de gemeente dit nog eens bevestigd. Bij het bestuderen van de verdere inhoud van het beschrijvend document, moet het voor de normaal oplettende inschrijver duidelijk zijn geworden dat, anders dan in voorgaande jaren, het niet langer alleen gaat om de levering van gehandicaptenhulpmiddelen, maar dat de nadruk is komen te liggen op de diensten daaromheen.

De stelling van MHG dat de gemeente hiermee heeft gepoogd om onder het regime van het BAO uit te komen, is niet onderbouwd en niet aannemelijk geworden. Overigens is een aanbestedende dienst altijd gebonden aan de algemene beginselen van het aanbestedingsrecht, ook wanneer bepaalde artikelen van het BAO niet van toepassing zijn.

Op grond van het voorgaande oordeelt de voorzieningenrechter dat sprake is van een aanbesteding betreffende 2B-diensten.

ad b. tot en met h.

Krachtens artikel 21 BAO dient de aanbestedende dienst bij het gunnen van een overheidsopdracht voor 2B-diensten alleen de artikelen 23 en 35 12e tot en met 16e lid toe te passen. Voor zover MHG andere dan voornoemde artikelen van het BAO aan de onder a. tot en met h. opgesomde bezwaren ten grondslag heeft willen leggen, komt deze grondslag dan ook te ontvallen.

MHG lijkt te stellen dat, ook wanneer de opdracht niet valt onder een overheidsopdracht voor leveringen, de gemeente de algemene beginselen van het aanbestedingsrecht heeft geschonden. In dit licht zullen de bezwaren hierna afzonderlijk worden behandeld.

ad b.

Niet valt in te zien waarom de gemeente in strijd heeft gehandeld met het gelijkheidsbeginsel of waarom de daadwerkelijke mededinging in gevaar is, doordat twee duurzaamheidseisen zijn gesteld. MHG heeft deze stelling niet, althans onvoldoende onderbouwd. De enkele stelling dat wanneer de eis van het milieumanagementsysteem niet was gesteld, de kring van gegadigden die op de opdracht hadden willen inschrijven mogelijk groter was geweest, is daartoe onvoldoende.

Overigens speelt duurzaamheid een steeds belangrijker rol binnen overheidsaanbestedingen. Van overheidswege, ingegeven door Europese doelstellingen, is besloten dat aanbestedende diensten uiterlijk in 2010 bij alle aankopen of investeringen milieu- en sociale criteria moeten toepassen. In die zin zijn de duurzaamheidseisen ook in de markt gebruikelijke eisen.

De duurzaamheidseisen houden, anders dan MHG meent, juist duidelijk verband met de uitvoering van de opdracht. Dit geldt niet alleen met betrekking tot het vervoer van de gehandicaptenhulpmiddelen, maar ook in zijn algemeenheid geldt bij de uitoefening van een bedrijf dat in deze tijd op een verantwoorde manier moet worden omgegaan met de afvalstroom.

Nu de gemeente de inschrijvers bovendien heeft toegezegd dat zij twee jaar de tijd zouden krijgen om over een ISO 14001 certificaat te beschikken, is de daadwerkelijke mededinging niet in gevaar. Het thans nog niet beschikken over een dergelijk certificaat hoeft inschrijvers er immers niet van te weerhouden om in te schrijven.

Ook ten aanzien van het vereiste privacyreglement heeft MHG niet, althans onvoldoende onderbouwd waarom de aanbestedingsrechtelijke beginselen van gelijkheid en transparantie aan het stellen van deze eis in de weg zouden staan. Het hebben van een privacyreglement is van belang voor de uitvoering van de opdracht, nu de opdrachtnemer de beschikking krijgt over een groot aantal persoonsgegevens van inwoners van Rotterdam en de opdrachtnemer dient te waarborgen dat deze persoonsgegevens beschermd zijn. Niet valt in te zien waarom het, op zichzelf transparante, vereiste van het beschikken over een privacyreglement, zou kunnen leiden tot uitsluiting van potentiële inschrijvers.

ad c

De voorzieningenrechter passeert de stelling van MHG dat aan de aanbesteding een onherstelbaar gebrek kleeft, omdat de gemeente in paragraaf 1.3.4. van het beschrijvend document haar uitgangspunt dat de economisch meest voordelige inschrijving gegund krijgt zou hebben verlaten, nu het door de gemeente gehanteerde systematiek mogelijk zou zijn dat niet degene die de economisch meest voordelige inschrijving heeft gedaan, een perceel wint. In de betreffende paragraaf en in haar antwoord op vraag 18 van de NvI heeft de gemeente kenbaar gemaakt dat zij wil gaan werken met drie verschillende opdrachtnemers. De voorzieningenrechter is van oordeel dat dit voornemen van de gemeente enkel betrekking heeft op de wijze waarop de gemeente de omvang van de opdracht heeft bepaald. Nu de gemeente dit vooraf duidelijk heeft gemaakt staan geen aanbestedingsrechtelijke beginselen daaraan in de weg, noch kleeft op dit punt anderszins een onherstelbaar gebrek aan de aanbesteding.

ad d

De gemeente heeft in haar aanbesteding gekozen voor het gunningscriterium economisch meest voordelige inschrijving. Wanneer een aanbestedende dienst kiest voor dit criterium, kunnen verschillende criteria die verband houden met het voorwerp van de opdracht een rol spelen. Met name bij opdrachten voor diensten spelen de individuele kwaliteiten van de dienstverlener een zodanig cruciale rol, dat het mogelijk moet worden geacht om ook in de inschrijvingsfase criteria die op diens individuele kwaliteiten betrekking hebben een rol te laten spelen. Een strikt onderscheid waar MHG voor pleit, tussen criteria die betrekking hebben op de kwalitatieve beoordeling en de selectie van aanbieders enerzijds en gunningscriteria die betrekking hebben op de eigenschappen van het aangebodene anderzijds, schiet bij dit soort opdrachten het doel voorbij.

In de onderhavige aanbesteding spelen de gunningscriteria "organisatie productieselectieproces" en "organisatie verspreiding hulpmiddelen" ook een belangrijke rol. Immers zien deze gunningscriteria op de manier waarop de inschrijver uitvoering geeft aan de inhoudelijke werkzaamheden, hetgeen van invloed is op de kwaliteit van de door de inschrijver te leveren diensten. Voor de gemeente is van belang dat zij kan beoordelen welke inschrijver op dit punt als beste uit de bus komt. Hanteren van deze gunningscriteria is dan ook niet in strijd met de algemene aanbestedingsrechtelijke beginselen.

De stelling van MHG dat ten aanzien van de kwaliteit het transparantiebeginsel is geschonden, omdat de gemeente slechts de inhoud van de gewenste documenten opgeeft, maar niet aangeeft wat het gewicht van de betreffende onderdelen is, is zonder nadere uitleg, welke ontbreekt, onbegrijpelijk. Voor zover MHG hier doelt op de verschillende "A4'tjes" die de inschrijver moet indienen, heeft de gemeente aangegeven welke punten daarvoor gekregen kunnen worden en hoe deze worden meegewogen. De gemeente heeft bovendien aangegeven welke zaken zij belangrijk vindt. Dat de gemeente aan deze zaken geen aparte percentages heeft gekoppeld doet niet af aan de transparantie van het gunningscriterium. De inschrijvers kunnen aan de hand van deze zaken laten zien of zij ten aanzien van het productieselectieproces en de verspreiding van hulpmiddelen de benodigde kwaliteit kunnen leveren. Juist nu het gaat om een nieuwe situatie, in die zin dat van de inschrijver veel meer wordt verwacht dan alleen de levering van gehandicaptenhulpmiddelen, is belangrijk dat aan de inschrijver ruimte wordt gelaten om de gestelde vragen naar eigen inzicht te beantwoorden. De gemeente heeft daarbij aangegeven dat hoe meer de beantwoording blijk geeft van een efficiënt en goed geborgde organisatie, hoe hoger gescoord kan worden.

Ten aanzien van het bezwaar van MHG tegen het gebruik van een presentatie overweegt de voorzieningenrechter dat bij een aanbesteding als de onderhavige, een presentatie een deugdelijk gunningscriterium is dat voldoende verband houdt met de opdracht. Zoals hiervoor reeds is geoordeeld, spelen in de onderhavige aanbesteding de organisatie van het productieselectieproces en die van de verspreiding van gehandicaptenhulpmiddelen een belangrijke rol bij de uitvoering van de werkzaamheden; evident is dat de manier waarop de inschrijver zijn cliënten benadert daarin ook een belangrijke rol speelt. Door middel van een presentatie kunnen de inschrijvers laten zien hoe zij omgaan met deze aspecten. De personen die de presentatie moeten geven zijn de functionarissen die geacht moeten worden zich in de praktijk met deze aspecten bezig te houden. De presentatie zal dan ook gericht zijn op de uitvoering van deze specifieke opdracht.

Anders dan MHG oordeelt de voorzieningenrechter dat het gunningscriterium presentatie voldoende transparant is. De beoordelingsaspecten zijn van tevoren bekend gemaakt (organisatie-inrichting, productselectie-advies en cliëntbenadering), de personen die de presentatie moeten uitvoeren zijn genoemd en de beoordeling wordt uitgevoerd door een team van ter zake deskundigen. De enkele stelling dat "een zelfstandige beoordeling van de presentatie in de praktijk meestal neerkomt op beoordeling van de presentator, hetgeen meestal niet objectief is" is onvoldoende om te oordelen dat de gemeente in de onderhavige aanbesteding het transparantiebeginsel heeft geschonden. De gekozen procedure met beoordeling door een team, is voorts acceptabel. Dat één van de beoordelaars is vervangen door een ander doet daaraan niet af.

Wat het bezwaar van MHG inzake de klachten- en geschillenregeling betreft, overweegt de voorzieningenrechter dat van ongeoorloofde vermenging van selectie- en gunningscriteria geen sprake is. Hooguit is de eis van het hebben van een klachten- en geschillenregeling dubbel in het beschrijvend document opgenomen (een keer op pagina 35 als selectie-eis S7 en een keer als algemene eis A4 in het programma van eisen). Dit levert echter geen schending van aanbestedingsrechtelijke beginselen op. De algemene eis A4 in het programma van eisen is overigens geen gunningscriterium, maar een minimum eis waaraan de inschrijver, op straffe van uitsluiting, onvoorwaardelijk en ondubbelzinnig moet voldoen. Aan toetsing van deze minimum eis zal de gemeente echter niet zijn toegekomen, omdat de eis reeds is genoemd als selectie-eis en het niet voldoen daaraan van een inschrijver tot diens uitsluiting zal hebben geleid.

ad e

Uitgangspunt is dat de daadwerkelijke mededinging in gevaar kan zijn wanneer overeenkomsten tot het verlenen van een overheidsopdracht worden afgesloten voor een langere duur dan 4 jaar. Dit leidt uitzondering wanneer de gemeente daarvoor een rechtvaardiging kan aandragen. Dat heeft zij gedaan. Immers heeft de gemeente deugdelijk gemotiveerd dat de economische levensduur van de gehandicaptenhulpmiddelen minimaal zeven jaar is. De tussengekomen partijen hebben dat bevestigd en MHG heeft het niet, zeker niet behoorlijk onderbouwd, weersproken. Indien de gemeente de looptijd zou beperkten tot 4 jaar, zou dat ertoe leiden dat aanzienlijk hogere prijzen worden geboden. Anders dan MHG meent, is voldoende aannemelijk geworden dat in casu sprake zal zijn van onnodige vernietiging van gemeenschapsgeld, wanneer de looptijd van de overeenkomst zal worden beperkt tot 4 jaar. De opdrachtnemers zullen nog steeds gehandicaptenhulpmiddelen moeten aanschaffen en de investeringen die zij in dat kader hebben gedaan kunnen eerst na verloop van tijd worden terugverdiend. Dat de gemeente de gehandicaptenhulpmiddelen gedurende de overeenkomst huurt van de opdrachtnemer en aan het einde van de overeenkomst het gehandicaptenhulpmiddelenbestand zal kopen voor een bedrag van twee huurtermijnen, doet daar niet aan af. Ook dan bestaat het risico dat de opdrachtgever gehandicaptenhulpmiddelen moet verkopen die nog niet zijn afgeschreven. Het hanteren van een langere looptijd om te verwachten investeringen door marktpartijen rendabel te maken, is door de Europese Commissie bovendien aangemerkt als gerechtvaardigd argument voor een langere looptijd van een overeenkomst.

Daar komt nog bij dat de gemeente de duur van de overeenkomst uitdrukkelijk aan de orde heeft gesteld in de aan de aanbesteding voorafgaande marktconsultatie. Zoals de gemeente onbetwist heeft aangevoerd, hebben alle deelnemers aan deze marktconsultatie, ook MHG, aangegeven dat een langere looptijd dan 4 jaar de voorkeur verdient. Bezwaar achteraf kan dan ook niet tot heraanbesteding leiden.

ad f

Aan haar bezwaar tegen "het contracteren van twee ondernemers" heeft MHG alleen artikel 32 lid 9 BAO ten grondslag gelegd, welke grondslag, gelet op het onder ad a geoordeelde, aan de vordering is komen te ontvallen. Niet is gebleken dat de gemeente aanbestedingsrechtelijke beginselen heeft geschonden door de opdracht onder te verdelen in twee percelen op de manier zoals zij dat heeft gedaan. Dat de nummer twee het risico loopt "dat haar automatisch het andere deel van de stad wordt toegewezen", zoals MHG nog heeft aangevoerd, is een risico dat de inschrijver door in te schrijven accepteert.

ad g

Niet valt in te zien waarom de verplichting om het huidige gehandicaptenhulpmiddelenbestand van de gemeente aan te kopen voor een bedrag van 2,5 miljoen euro buitenproportioneel of onredelijk zou zijn. MHG heeft niet onderbouwd waarom dit bedrag niet in redelijke verhouding zou staan tot de aard en omvang van de opdracht. Van discriminatie is evenmin sprake, aangezien de eis geldt voor alle inschrijvers en de gemeente in paragraaf 1.3.9 van het beschrijvend document een gunstige betalingsregeling heeft aangeboden, die erop neerkomt dat inschrijvers het bedrag van 2,5 miljoen euro kunnen lenen, althans betalen in 72 maandtermijnen, tegen een rentevergoeding van 2%. De gemeente is daarmee inschrijvers die over onvoldoende liquiditeit beschikken tegemoetgekomen en heeft er voor gezorgd dat een ieder die redelijkerwijs in staat is om de opdracht naar behoren uit te voeren, mee kan dingen.

De gemeente handelt evenmin in strijd met de beginselen van non-discriminatie, transparantie en proportionaliteit door geen taxatierapport over te leggen. Immers heeft de gemeente als bijlage 12 bij het beschrijvend document een overzicht van de over te nemen gehandicaptenhulpmiddelen gevoegd waarop het aantal hulpmiddelen per soort is aangegeven, alsmede het merk, type en bouwjaar. MHG had, wanneer zij twijfelde aan de overnamewaarde die de gemeente heeft vastgesteld, op basis van deze lijst zelf een inschatting kunnen maken - dan wel een taxatie laten maken - van de waarde. MHG moet in staat worden geacht om een dergelijke inschatting te kunnen (laten) maken, gelet op de omstandigheid dat zij (een van) de huidige contractspartij(en) is van de gemeente ten aanzien van gehandicaptenhulpmiddelen en dus over kennis moet beschikken van betreffende inkoopprijzen.

Bij de beoordeling of de voorwaarde dat inschrijvers 10% van het risico dragen van vermissing of onjuiste opgave van materieel door de gemeente in een redelijke verhouding staat tot de opdracht kan van belang zijn of het risico is neergelegd bij de partij die dat risico het best kan beheersen, of het risico voorzienbaar en verzekerbaar is, of de bepaling gebruikelijk is en of het een afwijking betreft van het wettelijke stelsel. MHG heeft in dit kader enkel gesteld dat het risico abnormaal groot is, doch heeft dit verder niet onderbouwd. MHG heeft dit risico overigens geaccepteerd door haar onvoorwaardelijke inschrijving. Gelet op het voorgaande en mede in het licht dat de inschrijvers dit risico hebben kunnen verdisconteren in hun inschrijfprijs en MHG ook in dit verband weer in staat moet worden geacht om het risico in te schatten, nu zij de huidige contractspartij is, passeert de voorzieningenrechter de stelling van MHG dat de gemeente een buitenproportionele en onredelijke eis heeft gesteld aan de inschrijvers door 10% van voornoemd risico bij de opdrachtnemer te leggen.

Wat voor voornoemd risico geldt, geldt mutatis mutandis ook voor het risico dat aan het einde van de overeenkomst de opdrachtnemer minder terugkrijgt voor de gehandicaptenhulpmiddelen dan wat ze waard zijn. Ook dit risico, welk risico MHG heeft geaccepteerd door in te schrijven, kan MHG inschatten en verdisconteren. Van disproportionaliteit of onredelijkheid van de eis is derhalve geen sprake.

ad h

MHG heeft tot slot nog aangevoerd dat de gemeente zich niet houdt aan de door haarzelf beschreven beoordelingssystematiek. Zou dit inderdaad het geval zijn geweest, dan zou dit hooguit kunnen leiden tot een gebod tot herbeoordeling, maar niet tot heraanbesteding. Nu MHG ter zitting echter expliciet heeft verklaard dat zij geen herbeoordeling wenst, zal de voorzieningenrechter dit bezwaar van MHG niet verder bespreken.

slotsom

Slotsom op grond van het voorgaande is dat de gemeente geen algemene beginselen van het aanbestedingsrecht heeft geschonden. Alle bezwaren die volgens MHG aan de aanbesteding kleven zijn weerlegd. De vordering zal derhalve worden afgewezen.

proceskosten

MHG zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten en de rente daarover worden veroordeeld.

De kosten aan de zijde van de gemeente worden begroot op: