Rb. 's-Gravenhage, 08-06-2012, nr. 418618 / KG ZA 12-464

Eiseres vordert, zakelijk weergegeven, gedaagde te bevelen om haar op grond van artikel 5 lid 4 van het Europees Verdrag tot bescherming van Rechten van de Mens onvoorwaardelijk in vrijheid te stellen op grond van het feit dat haar detentie onrechtmatig is.

Daartoe voert eiseres het volgende aan. Eiseres heeft geen toestemming gegeven voor de overbrenging van Noorwegen naar Nederland. De handtekening op de verklaring vertoont geen gelijkenissen met de handtekening van eiseres en is duidelijk vervalst. Daarnaast is eiseres door de Noorse autoriteiten meegedeeld dat in geval van overbrenging naar Nederland haar straf zou worden omgezet naar Nederlandse maatstaven waarbij de zaak opnieuw zou worden beoordeeld. Eiseres is onjuist geïnformeerd doordat haar is meegedeeld dat haar zaak zou worden herbeoordeeld. De straf is echter niet omgezet, maar voortgezet. Indien eiseres al toestemming zou hebben verleend voor overbrenging, heeft zij dit niet gegeven voor voortzetting van de straf. Sprake is van een onrechtmatige overbrenging, waardoor eiseres thans in onrechtmatige detentie zit.

Gedaagde voert gemotiveerd verweer, dat hierna, voor zover nodig, zal worden besproken.

Eiseres legt aan haar vordering ten grondslag dat gedaagde jegens haar onrechtmatig handelt. Daarmee is in zoverre de bevoegdheid van de burgerlijke rechter - in dit geval de voorzieningenrechter in kort geding - tot kennisneming van de vordering gegeven.

In deze zaak gaat het om overbrenging van eiseres naar Nederland op grond van het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen van 21 maart 1989 en toepassing van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen. Eiseres stelt zich op het standpunt dat zij onrechtmatig in detentie zit omdat zij geen toestemming heeft verleend voor haar overbrenging van Noorwegen naar Nederland. Daartoe heeft zij allereerst gesteld dat de handtekening op de verklaring niet van haar is. Zij heeft dit onderbouwd met een document waarop zij haar handtekening heeft gezet, welke afwijkt van de handtekening op de verklaring. Gedaagde heeft dit gemotiveerd weersproken. De voorzieningenrechter is van oordeel dat eiseres onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de handtekening op de verklaring niet van haar is. De handtekening op het paspoort van eiseres vertoont meer gelijkenissen met de handtekening op de verklaring dan met de handtekening op het door eiseres overgelegde document. Bovendien is de tekst op de verklaring, dat eiseres om overbrenging heeft verzocht omdat haar familie in Nederland woont, nagenoeg gelijk aan haar verklaring hieromtrent ter zitting. Eiseres heeft geen verder bewijs ingebracht. Ten slotte blijkt nergens uit dat zij zich tegen overbrenging naar Nederland verzet heeft. De voorzieningenrechter is dan ook van oordeel dat voldaan is aan de in voornoemd verdrag vereiste instemming van eiseres.

Het betoog van eiseres dat zij onjuist is geïnformeerd door de Noorse en Nederlandse autoriteiten slaagt evenmin. Zij heeft geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat zij erop mocht vertrouwen dat haar zaak opnieuw zou worden behandeld. Gedaagde heeft daarentegen aan de hand van verscheidene documenten voldoende aannemelijk gemaakt dat toereikende informatie aan eiseres is verstrekt. Nu eiseres ontkent de bijlage bij de brief van 17 juni 2011 ontvangen te hebben, kan informatie over de gestelde omzetting van de straf alleen afkomstig zijn van het Noorse gevangenispersoneel. Dienaangaande is de brief van 29 mei 2012 van de Noorse autoriteiten duidelijk. Vervolgens heeft eiseres haar stellingen niet verder onderbouwd. Daar komt bij dat niet is gebleken dat omzetting van de opgelegde straf thans de standaard is bij overbrenging vanuit Noorwegen naar Nederland.

Het voorgaande leidt tot de conclusie, dat onvoldoende aannemelijk is dat gedaagde onrechtmatig handelt jegens eiseres. De vordering zal worden afgewezen.

Eiseres zal, als de in het ongelijk gestelde partij, worden veroordeeld in de kosten van dit geding.

De voorzieningenrechter: