CRvB, 12-03-2004, nr. 01/5667TW

01/5667 TW

U I T S P R A A K

in het geding tussen:

[appellant], wonende te [woonplaats], appellant,

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, gedaagde.

I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING

Met ingang van 1 januari 2002 is de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen treedt in dit geding de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) in de plaats van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv). In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het Lisv.

Appellant is op bij beroepschrift aangevoerde gronden, nader aangevuld bij schrijven van 28 november 2001, in hoger beroep gekomen tegen een door de rechtbank Amsterdam op 26 september 2001 tussen partijen gegeven uitspraak (reg.nr. AWB 01/1223 TW).

Bij uitspraak van 7 mei 2002 heeft de Raad het tegen voormelde uitspraak ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard op grond van de overweging dat appellant het voor het instellen van hoger beroep verschuldigde griffierecht niet heeft betaald.

De Raad heeft partijen bij schrijven van 25 juli 2002 bericht dat tegen zijn uitspraak van 7 mei 2002 geen verzet is gedaan. Appellant heeft bij brief van 9 augustus 2002 op dit schrijven gereageerd.

De Raad heeft partijen bij schrijven van 13 november 2002, met bijlage, verzocht te reageren op zijn, in dit schrijven neergelegde, voornemen om de uitspraak van 7 mei 2002 ambtshalve vervallen te verklaren. Beide partijen hebben de Raad op dit schrijven een reactie doen toekomen.

II. MOTIVERING

In artikel 22 van de Beroepswet is bepaald dat voor de tijdigheid van de betaling van het griffierecht bepalend is de dag waarop het bedrag is bijgeschreven op de rekening van de Centrale Raad van Beroep.

De Raad overweegt dat voor hem, na onderzoek bij de afdeling Financieel Economische Zaken (FEZ) op 13 augustus 2002 en op grond van een rekeningafschrift van de Raad van 4 maart 2002, is komen vast te staan dat appellant het verschuldigde griffierecht op 4 maart 2002, binnen de gestelde termijn voor de voldoening van het griffierecht, heeft voldaan. Naar het oordeel van de Raad is het hoger beroep van appellant bij uitspraak van 7 mei 2002 derhalve ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard.

In verband hiermee heeft de Raad partijen bericht voornemens te zijn voornoemde uitspraak ambtshalve vervallen te verklaren. Gedaagde heeft in reactie op het voornemen van de Raad medegedeeld hiervoor geen aanleiding te zien. Gedaagde meent dat er situaties zijn waarin het mogelijk zou moeten zijn een duidelijke misslag in een einduitspraak te laten herstellen, maar is van oordeel dat dit beperkt dient te worden tot die situaties, waarin het initiatief tot correctie van één der betrokken partijen is uitgegaan. Indien een foute uitspraak door partijen niet wordt aangevochten, is er op dat punt geen geschil tussen partijen en valt de kwestie dus buiten de bevoegdheid van de (bestuurs)rechter. Voorts moet naar het oordeel van gedaagde meewegen dat er voor appellant een eenvoudige mogelijkheid tot correctie is geweest. Nu appellant wist dat hij het griffierecht tijdig had betaald en de uitspraak van de Raad van 7 mei 2002 niet juist kon zijn, had appellant, zo stelt gedaagde, van de uitspraak in verzet moeten komen. Nu appellant heeft berust in de niet-ontvankelijkverklaring van zijn hoger beroep, ziet gedaagde niet in op grond van welke rechtsregel dan wel rechtsbeginsel de Raad ambtshalve aan deze uitspraak, welke in kracht van gewijsde is gegaan, zou behoren te komen. Het voorgaande levert naar het oordeel van gedaagde geen strijd met het fair-trial beginsel op.

De Raad kan gedaagde niet volgen in dit oordeel. De Raad merkt vooreerst op dat een rechtelijke beslissing tot ambtshalve vervallen verklaren niet gebonden is aan een initiatief daartoe van één der partijen. Voorts overweegt de Raad dat er voor het ambtshalve vervallen verklaren van een uitspraak aanleiding kan zijn indien geen rechtsmiddel is ingesteld omdat het voor betrokkene niet kenbaar was dat er een (rechtelijke) fout is gemaakt. In casu was het voor appellant niet kenbaar of het griffierecht al dan niet was bijgeschreven op de bankrekening van de Raad.

Het vorenstaande leidt de Raad tot de slotsom dat de uitspraak van 7 mei 2002 vervallen dient te worden verklaard.

Beslist wordt derhalve als volgt.

III. BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep,

Recht doende:

Verklaart de uitspraak van de Raad van 7 mei 2002 vervallen.

Aldus gegeven door mr. M.M. van der Kade als voorzitter en mr. T.L. de Vries en mr. H.J. Simon als leden, in tegenwoordigheid van mr. M.B.M. Vermeulen als griffier en uitgesproken in het openbaar op 12 maart 2004.

(get.) M.M. van der Kade.

(get.) M.B.M. Vermeulen.