CRvB, 06-12-2005, nr. 05/356 WWB

Namens appellant heeft mr. M.P.M. Hogervorst, advocaat te Maastricht, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Maastricht van 9 december 2004, reg.nr. 04/961 WWB (LJN: AS3885, gepubliceerd in JWWB 2005, nr. 150).

Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.

Appellant heeft nadere stukken ingezonden.

Het geding is behandeld ter zitting van 31 mei 2005, waar appellant zich heeft laten vertegenwoordigen door mr. Hogervorst, en gedaagde door M.J.H. Merken en L.B. Heuts, beiden werkzaam bij de gemeente Maastricht.

Appellant ontvangt van gedaagde een bijstandsuitkering, laatstelijk ingevolge de Wet werk en bijstand (hierna: WWB), naar de norm voor een alleenstaande.

Bij besluit van 5 november 2003 heeft gedaagde ten behoeve van appellant een (traject)plan als bedoeld in artikel 70, derde lid, van de Algemene bijstandswet (hierna: Abw) opgesteld. Daarbij heeft gedaagde zich, gelet op een medisch advies van de GGD van 30 juni 2003, op het standpunt gesteld dat appellant trajectgeschikt is. Onderdeel van het trajectplan is deelname door appellant aan een toets in het kader van de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten (hierna: Wet REA). In het besluit van 5 november 2003 heeft gedaagde appellant tevens medegedeeld dat hij voor de REA-toets zal worden aangemeld en hem erop gewezen dat hij op grond van artikel 113, eerste lid, aanhef en onder e, van de Abw verplicht is daaraan zijn medewerking te verlenen.

Gedaagde heeft appellant voor deelname aan de REA-toets doorgeleid naar het bureau Yonder. Aan de uitnodigingen van Yonder om te verschijnen voor een intakegesprek op 9 december 2003 en vervolgens op 18 december 2003 heeft appellant zonder bericht geen gevolg gegeven.

Eveneens heeft appellant zonder bericht geen gevolg gegeven aan de oproepingen van gedaagde om op 3 februari 2004 en vervolgens op 10 februari 2004 te verschijnen voor een doelmatigheidsonderzoek. Naar aanleiding daarvan heeft gedaagde bij besluit van 13 februari 2004 het recht op bijstand van appellant opgeschort.

Bij besluit van 22 maart 2004 heeft gedaagde, daarbij toepassing gevend aan artikel 18, tweede lid, van de WWB en de — gemeentelijke — Afstemmingsverordening WWB 2004 (hierna: Afstemmingsverordening):

Bij besluit van 2 juni 2004 heeft gedaagde het bezwaar van appellant tegen het besluit van 22 maart 2004 ongegrond verklaard.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het besluit van 2 juni 2004 gegrond verklaard en dat besluit vernietigd. De vernietiging berust — kort gezegd — op het oordeel van de rechtbank dat gedaagde ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 18, tweede lid, van de WWB en de Afstemmingsverordening, zodat de besluitvorming op een onjuiste bevoegdheidsgrondslag berust.

De rechtbank heeft vervolgens, zelf in de zaak voorziend, het bezwaar gegrond verklaard en — met toepassing van artikel 14 van de Abw en het Maatregelenbesluit Abw, Ioaw en Ioaz(hierna: Maatregelenbesluit) — bepaald dat aan appellant gedurende de maand maart 2004 een maatregel wordt opgelegd van 10% van de bijstand wegens het niet voldoen aan de uitnodigingen van Yonder en van 5% van de bijstand wegens het niet voldoen aan de oproepingen van gedaagde. Het verzoek van appellant om gedaagde te veroordelen tot schadevergoeding (wettelijke rente) heeft de rechtbank afgewezen. Ten slotte heeft de rechtbank bepaald dat de gemeente Maastricht het door appellant betaalde griffierecht dient te vergoeden.

Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd voor zover de rechtbank daarbij zelf in de zaak heeft voorzien en het verzoek om veroordeling tot schadevergoeding heeft afgewezen. Ook in hoger beroep heeft appellant zich, gemotiveerd, op het standpunt gesteld dat de betrokken gedragingen hem niet kunnen worden verweten, zodat voor het opleggen van enige sanctie geen grond bestaat.

Bij het gebruik maken van de bevoegdheid om zelf in de zaak te voorzien heeft de rechtbank als uitgangspunt gehanteerd dat in dit geval geen toepassing kan worden gegeven aan artikel 18, tweede lid, van de WWB en de Afstemmingsverordening, maar dat artikel 14van de Abw en het Maatregelenbesluit dienen te worden toegepast. De Raad ziet zich bij zijn beoordeling van het hoger beroep aldus allereerst gesteld voor de vraag vanaf welke datum gedaagde aan artikel 18, tweede lid, van de WWB toepassing kon geven.

Met ingang van 1 januari 2004 zijn ingevolge de artikelen 1 en 2 van het Koninklijk Besluit van 10 oktober 2003Stb.2003, 386, hierna: Inwerkingtredingsbesluit) de WWB en de Invoeringswet Wet werk en bijstand (hierna: IWWB) in werking getreden en is ingevolge artikel 2, aanhef en onder a, van het Inwerkingtredingsbesluit in verbinding met artikel 2, eerste lid, van de IWWB de Abw ingetrokken, met dien verstande dat de artikelen van de WWB, genoemd in artikel 1, aanhef en onder a, van het Inwerkingtredingsbesluit (waaronder de artikelen 9, 17 en — voor zover het niet zelfstandigen betreft — 18, tweede lid, van de WWB) met ingang van 1 januari 2005 in werking zijn getreden en dat de artikelen van de Abw, genoemd in artikel 2, aanhef en onder a, van het Inwerkingtredingsbesluit (waaronder de artikelen 14, 65 en 113 van de Abw) met ingang van het bij Koninklijk Besluit van 21 januari 2005 (Stb.2005, 35) — nader — bepaalde tijdstip van 1 februari 2005 zijn komen te vervallen. In de mogelijkheid van het na 1 januari 2004 in werking laten treden van bepaalde artikelen van de WWB, respectievelijk het na die datum laten vervallen van bepaalde artikelen van de Awb, is in artikel 85 van de WWB, respectievelijk in de artikelen 2, tweede lid, en 72 van de IWWB, voorzien. Verder is in artikel 2, derde lid, van de IWWB — voor zover hier van belang — voorzien in de mogelijkheid dat bij ministeriële regeling nadere regels worden gesteld voor de gevolgen van het na 1 januari 2004 laten vervallen van een aantal artikelen van de Abw. Tevens is in artikel 70 van de IWWB voorzien in de mogelijkheid dat bij ministeriële regeling nadere regels worden gesteld met het oog op de goede invoering van de WWB, waarbij zo nodig kan worden afgeweken van het bepaalde bij of krachtens de WWB en de IWWB.

De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft bij Besluit van 16 oktober 2003 (Stcrt.2003, 203, hierna: Invoeringsregeling) nadere regels gesteld. Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling kan het college van burgemeester en wethouders van een gemeente besluiten, in afwijking van de artikelen 1, onderdeel a, en 2, onderdeel b, van het Inwerkingtredingbesluit, dat op een tijdstip dat is gelegen vóór 1 januari 2005 uitvoering wordt gegeven aan artikelen die zijn opgenomen in de artikelen 1, aanhef en onder a, en 2, aanhef en onder b, van het Inwerkingtredingsbesluit, mits het de genoemde artikelen van de WWB en de IWWB gezamenlijk betreft (de zogenoemde gefaseerde invoering). Op grond van artikel 2, derde lid, van de Invoeringsregeling blijven vanaf het tijdstip dat het college van burgemeester en wethouders uitvoering geeft aan artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling, de in artikel 2, aanhef en onderdeel a, van het Inwerkingtredingbesluit genoemde artikelen van de Abw (voor zover deze niet zelfstandigen betreffen) buiten toepassing. Op grond van artikel 2, vierde lid, van de Invoeringsregeling maakt het college van burgemeester en wethouders het besluit, bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling, tijdig en op een geschikte wijze bekend.

De Raad is van oordeel dat het samenstel van de hiervoor weergegeven bepalingen een toereikende grondslag biedt voor de bevoegdheid van het college van burgemeester en wethouders om te besluiten dat op een tijdstip dat is gelegen vóór 1 januari 2005 (eerder) uitvoering wordt gegeven aan artikel 18, tweede lid, van de WWB, mits is voldaan aan de voorwaarden van artikel 2, eerste en vierde lid, van de Invoeringsregeling.

De rechtbank heeft geoordeeld dat in het voorliggende geval niet aan de voorwaarden van artikel 2, eerste en vierde lid, van de Invoeringsregeling is voldaan. Zij heeft daartoe — kort gezegd — overwogen dat geen sprake is van een expliciet besluit van gedaagde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling en voorts dat het onmogelijk is dat een beoogd dan wel impliciet besluit terzake kan worden bekendgemaakt op de in artikel 2, vierde lid, van de Invoeringsregeling voorgeschreven wijze. De rechtbank heeft aan dit oordeel de gevolgtrekking verbonden dat voor de gemeente Maastricht tot 1 januari 2005 toepassing dient te worden gegeven aan de relevante bepalingen onder de Abw en niet aan die onder de WWB. De Raad onderschrijft dit oordeel van de rechtbank niet.

Op 21 oktober 2003 heeft gedaagde de nota Invoering Wet werk en bijstand eerste fase (hierna: nota eerste fase) vastgesteld en deze tezamen met — onder andere — de daarbij behorende verordeningen, bedoeld in artikel 8, eerste lid, onder a, b en c, van de WWB (waaronder de (afstemmings)verordening waarnaar in artikel 18, tweede lid, van de WWB wordt verwezen), ter accordering voorgelegd aan de raad van de gemeente Maastricht. De nota eerste fase voorziet in integrale invoering van de WWB voor de gemeente Maastricht met ingang van 1 januari 2004. De Raad ziet noch in de tekst noch in de strekking van artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling een belemmering om aan te nemen dat gedaagde aldus een besluit als in die bepaling bedoeld heeft genomen. Een afzonderlijk en expliciet besluit, waarin uitdrukkelijk naar artikel 2, eerste lid, van de Invoeringsregeling wordt verwezen, acht de Raad geen noodzakelijke voorwaarde voor een rechtsgeldige toepassing van die bepaling.

De bij de nota eerste fase gevoegde verordeningen, waaronder de Afstemmingsverordening, zijn door de raad van de gemeente Maastricht vastgesteld op 18 november 2003 en vervolgens bekendgemaakt in het Gemeenteblad van 26 november 2003, nr. C 55. De verordeningen voorzien in hun inwerkingtreding met ingang van 1 januari 2004. Vervolgens is in ‘De Maaspost’ van 14 januari 2004 bekendgemaakt dat de WWB voor de gemeente Maastricht in werking treedt per 1 januari 2004. De tekst van de bekendmaking maakt niet uitdrukkelijk melding van het besluit van gedaagde van 21 oktober 2003. Wel komt uit de bekendmaking naar voren dat per 1 januari 2004 sprake is van integrale invoering van de WWB. De Raad ziet in deze omstandigheden geen — dwingende — grond voor het oordeel dat het besluit van gedaagde aldus niet op een geschikte wijze is bekendgemaakt. De Raad acht daarvoor doorslaggevend, dat het oogmerk van artikel 2, vierde lid, van de Invoeringsregeling is dat alle betrokkenen (kunnen) weten wanneer in de desbetreffende gemeente de integrale invoering van de WWB is voorzien. Daaraan is in dit geval voldaan.

Wel moet worden vastgesteld dat geen sprake is van een tijdige bekendmaking, nu deze eerst heeft plaatsgevonden op 14 januari 2004. De Raad verbindt daaraan het gevolg, dat voor de gemeente Maastricht niet met ingang van 1 januari 2004 maar voor het eerst met ingang van 14 januari 2004 (ook) toepassing kon worden gegeven aan de bepalingen van de WWB waarop de regeling van de gefaseerde invoering ziet, alsmede aan de betrokken verordeningen.

Gedaagde was derhalve vanaf 14 januari 2004 bevoegd om toepassing te geven aan artikel 18, tweede lid, van de WWB. Het uitgangspunt van de rechtbank dat in dit geval artikel 14van de Abw en het Maatregelenbesluit dienen te worden toegepast, is derhalve niet juist.

Vervolgens stelt de Raad vast dat de rechtbank, ook indien het door haar gehanteerde uitgangspunt zou zijn geweest, ten onrechte zelf in de zaak heeft voorzien. In een geval waarin naar het oordeel van de bestuursrechter de in het bestreden besluit opgenomen — inhoudelijke — beslissing ondanks de vernietiging van dat besluit in stand kan blijven, is het — met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) — in stand laten van de rechtsgevolgen van het besluit de aangewezen weg. De mogelijkheid om — met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb — zelf in de zaak te voorzien, is in het stelsel van artikel 8:72 van de Awb bedoeld voor die gevallen waarin de bestuursrechter na de vernietiging van het bestreden besluit een nieuw besluit met een van het oorspronkelijke besluit afwijkende — inhoudelijke — beslissing aangewezen acht.

Voorts merkt de Raad nog op dat onderdeel 2 van de beslissing in de aangevallen uitspraak luidt: ‘2. Voorziet zelf in de zaak, zoals gemotiveerd weergegeven in deze uitspraak, en verklaart daarbij het bezwaar gegrond’. Een dergelijke wijze van beslissen is niet in overeenstemming met (de strekking van) artikel 8:72van de Awb. Indien zelf in de zaak wordt voorzien, dient de inhoud van het besluit op bezwaar (of, bij een rechtstreeks beroep, van het primaire besluit) dat in de plaats treedt van het vernietigde besluit, te worden opgenomen in de beslissing van de uitspraak en niet (slechts) in het lichaam daarvan.

Uit het in de onderdelen 4.1, 4.2 en 4.3 overwogene volgt dat de aangevallen uitspraak niet in stand kan blijven voor zover de rechtbank daarbij zelf in de zaak heeft voorzien.

De Raad zal vervolgens bezien of er, gegeven de — in hoger beroep niet aangevochten — vernietiging door de rechtbank van het besluit van 2 juni 2004, aanleiding is de rechtsgevolgen van dat besluit in stand te laten. De Raad zal daartoe eerst het niet verschijnen door appellant op de oproepingen van gedaagde voor een doelmatigheidsonderzoek op 3 februari 2004 en 10 februari 2004 bespreken (in onderdeel 5.2) en vervolgens het niet verschijnen op de uitnodigingen van Yonder voor een intakegesprek op 9 december 2003 en 18 december 2003 (in onderdeel 5.3).

Het niet verschijnen op de oproepingen van gedaagde voor 3 februari 2004 en 10 februari 2004 heeft plaatsgevonden nadat voor de gemeente Maastricht de WWB volledig van kracht was geworden, zodat buiten twijfel is dat met betrekking tot deze gedragingen van appellant — uitsluitend — toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB en de Afstemmingsverordening aan de orde is.

Artikel 18, tweede lid, van de WWB luidt:

De Raad merkt allereerst op dat, gelet op artikel 4, eerste lid, van de IWWB, voor appellant uit artikel 17, tweede lid, van de WWB de verplichting voortvloeide om desgevraagd de medewerking te verlenen die nodig is voor de uitvoering van de WWB. De uitkering van appellant hoefde daartoe niet eerst op grond van artikel 4, derde lid, van de IWWB in overeenstemming met de WWB te worden gebracht.

Hetgeen appellant heeft aangevoerd leidt de Raad, met de rechtbank, niet tot de conclusie dat appellant op goede gronden niet op de oproepingen van gedaagde is verschenen. Gedaagde heeft derhalve terecht vastgesteld dat appellant de gevraagde medewerking niet heeft verleend en aldus de uit artikel 17, tweede lid, van de WWB voortvloeiende verplichting niet is nagekomen. Nu uit het voorgaande tevens volgt dat niet kan worden gezegd dat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, was gedaagde gehouden de bijstand van appellant te verlagen.

In dit verband merkt de Raad, in algemene zin, nog het volgende op. De tekst van artikel 18, tweede lid, eerste volzin, van de WWB bevat de zinsnede ‘naar het oordeel van het college’. De memorie van toelichting bij artikel 18van de WWB (Tweede Kamer, vergaderjaar 2002–2003, 28 870, nr. 3, blz. 47–48) bevat de volgende passage:

Nog daargelaten dat niet duidelijk is of de zinsnede ‘naar het oordeel van het college’ziet op alle in artikel 18, tweede lid, eerste volzin, van de WWB vermelde normschendingen, is de Raad gelet op zowel de geciteerde passage in de memorie van toelichting als de aard van deze normschendingen van oordeel dat de wetgever niet heeft beoogd om, in afwijking van de Abw, aan het betrokken bestuursorgaan beoordelingsvrijheid toe te kennen met betrekking tot de vraag of in het concrete geval sprake is van handelen of nalaten van de belanghebbende dat een grondslag oplevert voor het opleggen van een (bestuurlijke) sanctie. De bestuursrechter dient een dergelijke vaststelling van het bestuursorgaan dan ook ‘vol’ te toetsen.

Op grond van artikel 15 van de Afstemmingsverordening bedraagt de verlaging voor het niet verschijnen op de oproepingen van gedaagde 5% van de bijstand gedurende één maand. Er is geen grond om — met toepassing van artikel 2, tweede lid, eerste volzin, van de Afstemmingsverordening— in dit geval tot een lager bedrag te komen, zodat gedaagde terecht de bijstand van appellant gedurende één maand met 5% van de bijstand heeft verlaagd.

Voor de goede orde stelt de Raad tevens vast dat de in dit geval opgelegde verlaging niet kan worden aangemerkt als een punitieve (bestraffende) sanctie.

De Raad merkt aansluitend nog het volgende op. In artikel 2, derde lid, van de Afstemmingsverordening is bepaald dat van verlaging van de bijstand wegens het niet of niet voldoende nakomen van de aan de bijstand verbonden verplichtingen, kan worden afgezien indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. Nu in hetgeen is aangevoerd geen aanknopingspunt kan worden gevonden om aan te nemen dat appellant heeft willen betogen dat dergelijke dringende redenen aanwezig zijn, is voor toetsing aan artikel 2, derde lid, van de Afstemmingsverordening in dit geval geen plaats.

Het niet verschijnen op de uitnodigingen van Yonder voor 9 december 2003 en 18 december 2003 heeft plaatsgevonden voordat voor de gemeente Maastricht de WWB volledig van kracht was geworden. Daarmee ligt de vraag voor of — ook — met betrekking tot deze gedragingen toepassing kon worden gegeven aan artikel 18, tweede lid, van de WWB en de Afstemmingsverordening.

Met verwijzing naar zijn uitspraak van 21 april 2005 (LJN: AT4358, gepubliceerd in JWWB 2005, nr. 224, RSV 2005, nr. 163, en USZ 2005, nr. 204) is de Raad van oordeel dat ook voor artikel 18, tweede lid, van de WWB geldt dat uit het ontbreken van specifieke bepalingen van overgangsrecht terzake en uit de geschiedenis van de totstandkoming van de IWWB kan worden afgeleid dat de wetgever hantering van artikel 18, tweede lid, van de WWB uitdrukkelijk heeft beoogd ook voor zover de verlaging van de bijstand betrekking heeft op een gedraging die vooraf is gegaan aan het van kracht worden van artikel 18, tweede lid, van de WWB.

Bij de beantwoording van de vervolgens aan de orde komende vraag hoe de in artikel 18, tweede lid, van de WWB aan het betrokken bestuursorgaan toegekende — imperatieve — bevoegdheid in een dergelijk geval dient te worden gehanteerd, geldt dat niet alleen moet zijn voldaan aan de uit die bepaling blijkende voorwaarden voor de uitoefening van die bevoegdheid, maar ook dat de hantering van de bevoegdheid niet in strijd mag komen met de rechtszekerheid en, voor zover het een punitieve sanctie betreft, artikel 7, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM) en artikel 15, eerste lid, eerste en tweede volzin, van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (hierna: IVBPR).

Dit betekent allereerst dat de gedraging waarvoor het bestuursorgaan voornemens is de bijstand te verlagen, zowel onder de WWB als onder de Abw grondslag voor het opleggen van een sanctie dient te zijn. Indien de gedraging niet (ook) onder de WWB grondslag voor het opleggen van een sanctie is, is niet voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB, zodat dan geen verlaging kan worden opgelegd. Indien de gedraging onder de WWB wel maar onder de Abwniet grondslag voor het opleggen van een sanctie is, verzetten de rechtszekerheid en, voor zover het een punitieve sanctie betreft, artikel 7, eerste lid, eerste volzin, van het EVRM en artikel 15, eerste lid, eerste volzin, van het IVBPR zich tegen toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB.

Is de gedraging zowel onder de WWB als onder de Abw grondslag voor het opleggen van een sanctie, dan dient het bestuursorgaan vervolgens bij de uitoefening van de in artikel 18, tweede lid, van de WWB neergelegde bevoegdheid te bezien of het (standaard-)sanctieregime onder de WWB een zwaardere sanctie voorschrijft dan het (standaard-)sanctieregime onder de Abw. Is dit het geval, dan verzetten de rechtszekerheid en, voor zover het een punitieve sanctie betreft, artikel 7, eerste lid, tweede volzin, van het EVRM en artikel 15, eerste lid, tweede volzin, van het IVBPR, zich tegen onverkorte toepassing van het sanctieregime onder de WWB en dient het (standaard-)sanctieregime onder de Abwtot uitgangspunt te worden genomen bij de vaststelling van de omvang en de duur van de op te leggen verlaging.

De Raad stelt vervolgens vast dat de verplichting voor appellant om gevolg te geven aan de uitnodigingen van Yonder voor 9 december 2003 en 18 december 2003 onder de WWB haar grondslag vindt in artikel 9, eerste lid, aanhef en onder b, van de WWB en onder de Abw in artikel 113, eerste lid, aanhef en onder e, van de Abw.

Hetgeen appellant heeft aangevoerd leidt de Raad niet tot de conclusie dat appellant op goede gronden niet op de uitnodigingen van Yonder is verschenen. Dat geldt zowel voor de door appellant overgelegde medische gegevens als voor zijn, niet onderbouwde, stelling dat hij uit zijn contacten met J. Weevers van Yonder kon begrijpen dat hij op de oproepingen niet hoefde te verschijnen. Dat hij op 5 januari 2004 aan Weevers heeft gemeld dat hij ziek was en daarom niet op de uitnodigingen is verschenen, maakt dit niet anders. Daar komt bij dat bij de uitnodigingen is vermeld dat bij verhindering afmelding diende plaats te vinden. De Raad wijst er verder op dat blijkens een rapportage van bijstandsconsulente E. Theunissen van 5 november 2003 appellant tevoren al kenbaar had gemaakt niet te zullen meewerken aan het trajectplan en dus ook niet aan de REA-toets. De Raad kan appellant eveneens niet volgen in zijn stelling dat gedaagde jegens hem ten onrechte vooruit is gelopen op de volledige invoering van de WWB voor de gemeente Maastricht. Het ten behoeve van appellant opgestelde — en door hem ondertekende — trajectplan vindt immers zijn grondslag in (artikel 70, derde lid, van) de Abw en niet in de WWB. Nu voorts niet kan worden gezegd dat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, was gedaagde dan ook gehouden met toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB de bijstand van appellant te verlagen.

Ingevolge artikel 2, tweede lid, aanhef en onderdeel 1, onder b, in verbinding met artikel 4, eerste lid, aanhef en onder b, van de Afstemmingsverordening bedraagt de in dit geval op te leggen sanctie 10% van de bijstand gedurende één maand. De ingevolge artikel 3, tweede lid, aanhef en onder b, en artikel 5 eerste lid, aanhef en onder b, van het Maatregelenbesluit op te leggen maatregel bedraagt eveneens 10% van de bijstand gedurende één maand. Van enig beletsel voor onverkorte toepassing van het sanctieregime van artikel 18, tweede lid, van de WWB en de Afstemmingsverordening is daarom in dit geval geen sprake. Er is voorts geen grond om, met toepassing van artikel 2, tweede lid, eerste volzin, van de Afstemmingsverordening, tot een lager bedrag te komen. Uit het voorgaande volgt dat gedaagde terecht de bijstand van appellant gedurende één maand met 10% heeft verlaagd.

Voor de goede orde stelt de Raad nog vast dat ook de in dit geval opgelegde verlaging niet kan worden aangemerkt als een punitieve sanctie.

Op grond van het in de onderdelen 5.2 en 5.3 overwogene is de Raad van oordeel dat er aanleiding is de rechtsgevolgen van het besluit van 2 juni 2004 in stand te laten.

In die omstandigheden is voor een veroordeling tot schadevergoeding geen ruimte, zodat de aangevallen uitspraak in stand kan blijven voor zover de rechtbank daarbij het verzoek om veroordeling tot schadevergoeding heeft afgewezen.

De Raad ziet ten slotte aanleiding gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellant in hoger beroep, begroot op € 644,-- voor verleende rechtsbijstand.

De Centrale Raad van Beroep,

Recht doende:

Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover de rechtbank daarbij, zelf in de zaak voorziend, het bezwaar van appellant tegen het besluit van 22 maart 2004 gegrond heeft verklaard en — met toepassing van artikel 14 van de Abw en het Maatregelenbesluit — heeft bepaald dat aan appellant gedurende de maand maart 2004 een maatregel wordt opgelegd van 10% van de bijstand en een maatregel van 5% van de bijstand;

Bepaalt dat de rechtsgevolgen van het door de rechtbank vernietigde besluit op bezwaar van 2 juni 2004 in stand blijven;

Bevestigt de aangevallen uitspraak voor zover de rechtbank daarbij het verzoek van appellant om gedaagde te veroordelen tot schadevergoeding heeft afgewezen;

Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in hoger beroep tot een bedrag van € 644,--, te betalen door de gemeente Maastricht aan de griffier van de Raad;

Bepaalt dat de gemeente Maastricht aan appellant het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 102,-- vergoedt.

Aldus gewezen door mr. drs. Th.G.M. Simons als voorzitter en mr. C. van Viegen en mr. W.I. Degeling als leden, in tegenwoordigheid van M. Pijper als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 6 december 2005.

(get.) Th.G.M. Simons.

(get.) M. Pijper.