8.2.4.2.1 Bruto- of nettovrijstelling

Uit de parlementaire stukken is op te maken dat de deelnemingsvrijstelling oorspronkelijk bedoeld is als een brutovrijstelling.1 Dit houdt in dat de voordelen uit een deelneming vrijgesteld zijn en de kosten met betrekking tot de deelneming aftrekbaar. Deze bedoeling is gezien het historische verloop niet altijd in acht genomen, want zowel in het Besluit Winstbelasting 1940 (art. 7 lid 2) als het Besluit VPB 1942 (art. 10 jo art. 15) werd de deelnemingsvrijstelling als een nettovrijstelling behandeld. Dit betekende dat er per saldo een netto bedrag (voordelen minus kosten van de deelneming) werd vrijgesteld en dat kosten samenhangend met de deelneming niet aftrekbaar waren. In de Wet VPB 1969 werd deze systematiek ten aanzien van binnenlandse deelnemingen niet overgenomen en nog steeds is de huidige deelnemingsvrijstelling op een tweetal wettelijke uitzonderingen na bedoeld als een brutovrijstelling. De uitzondering op de brutovrijstelling wordt gevormd door de zinsnede in art. 13 lid 1 Wet VPB 1969, waarin de niet-aftrekbaarheid van aankoopkosten (ingevoerd per 1 februari 2005) en verkoopkosten (ingevoerd per 1 januari 2007) is geregeld. Dit betekent dat in beginsel alle kosten die verband houden met de deelneming wel aftrekbaar zijn, waaronder financieringskosten.