2.8.3 De straftoemetingsbepalingen, kwijtschelding

De kwijtschelding van de verhoging van artikel 28 Wet OB 1933 is geregeld in artikel 29 Wet OB 1933. In dit artikel wordt verwezen naar artikel 16 Wet OB 1933. Het eerste lid van artikel 16 Wet OB 1933 formuleert een vrij algemene kwijtscheldingsbevoegdheid voor de Minister van Financiën. In het tweede lid van artikel 16 Wet OB 1933 worden wederom ‘dwaling of onwillekeurig verzuim’ als specifieke gevallen voor teruggaaf van belasting genoemd. Opmerkelijk is nu dat de kwijtscheldingsbepaling ten aanzien van de navorderingsaanslag, artikel 29 Wet OB 1933, alleen verwijst naar het eerste lid en niet naar het tweede lid van artikel 16 Wet OB 1933. Hieruit zou geconcludeerd kunnen worden dat de wetgever niet (langer) het oog had op kwijtschelding in geval van dwaling of onwillekeurig verzuim in geval van navordering, mede gezien het feit dat het initiële wetsvoorstel juist wél voorzag in die mogelijkheid.1 Hoe het ook zij, de ambtelijke voorschriften voorzagen uiteindelijk wel in kwijtschelding van navordering bij dwaling en onwillekeurig verzuim, waarmee overigens de visie van de wetgever mijns inziens nog geen gegeven is.2

Ook merk ik op dat de wetgever hier heeft gekozen voor de term ‘onwillekeurig verzuim’ in plaats van het tot dan toe vigerende ‘onvrijwillig verzuim’ (zie de hiervoor beschreven kwijtscheldingsregelingen in andere materiewetten).3 Beide begrippen zijn echter naar mijn mening in taalkundige zin niet hetzelfde. ‘Onwillekeurig’ betekent ‘niet opzettelijk’ en ‘onvrijwillig’ wordt ook vertaald als ‘gedwongen’. Waarom de wetgever voor deze andere bewoordingen heeft gekozen, is mij niet geheel duidelijk.