Hof Amsterdam, 12-03-2024, nr. 200.305.081/01

wonende te [woonplaats 1] , 2. [appellante 2] B.V.,gevestigd te [vestigingsplaats] , appellanten advocaat: mr. Z.B. Gyömörei te ‘s Gravenhage

tegen

wonende te [woonplaats 2] , 2. de maatschap De Advocaten Groep, gevestigd te Rijswijk, geïntimeerden,

advocaat: mr. E.J. Diedering te Arnhem

en tegen

gevestigd te Amsterdam,geïntimeerde,

advocaat: mr. Jongkind te Rotterdam.

Appellanten worden hierna gezamenlijk [appellanten] en afzonderlijk [appellant 1] en [appellante 2] genoemd. Geïntimeerden worden respectievelijk [geïntimeerde 1] , DAG en TLG genoemd, en [geïntimeerde 1] en DAG gezamenlijk [geïntimeerden]

[geïntimeerde 1] heeft als advocaat [naam 1] bijgestaan bij het afhouden van schuldeisers. [naam 1] heeft daarbij hulp gekregen van zijn schuldeiser [appellanten] die in dat kader een aantal (vastgoed)transacties is aangegaan met [naam 1] en diens schuldeisers. [geïntimeerde 1] heeft werkzaamheden verricht ten behoeve van die transacties. [appellanten] stelt zich op het standpunt dat [geïntimeerde 1] , handelend in zijn hoedanigheid van advocaat, tekort is geschoten in zijn zorgplicht jegens hem door hem niet van die transacties te weerhouden, althans te waarschuwen. In dat verband stelt [appellanten] zich primair op het standpunt dat hij cliënt was van [geïntimeerde 1] . Subsidiair stelt hij dat ook als hij geen cliënt was, [geïntimeerde 1] in de omstandigheden van het geval tekort is geschoten in zijn zorgplicht voor zijn gerechtvaardigde belangen en onrechtmatig jegens hem heeft gehandeld. In beide gevallen kan het handelen van [geïntimeerde 1] ook toegerekend worden aan zijn respectieve werkgevers TLG en DAG. De rechtbank heeft de vordering afgewezen.In hoger beroep beroept [appellanten] zich op het oordeel van de Raad van Discipline en het Hof van Discipline dat [geïntimeerde 1] onzorgvuldig heeft gehandeld jegens [appellanten] , onder meer doordat hij onvoldoende duidelijk is blijven maken aan [appellanten] dat hij als advocaat van [naam 1] slechts diens belangen diende. Het hof bekrachtigt het oordeel van de rechtbank.

[appellanten] is bij dagvaarding van 15 november 2022 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de rechtbank Amsterdam van 8 september 2021, onder bovenvermeld zaaknummer en rolnummer gewezen tussen [appellanten] als eisers en [geïntimeerden] en TLG als gedaagden.

Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:

- memorie van grieven, met producties;

- memorie van antwoord met producties van [geïntimeerden] ;

- memorie van antwoord met producties van TLG.

Partijen hebben de zaak ter zitting van 17 april 2023 doen bepleiten, door hun advocaten, ieder aan de hand van spreekaantekeningen die zijn overgelegd. TLG heeft voorafgaand aan de mondelinge behandeling tijdig productie T7 in het geding gebracht.. [appellanten] hebben eveneens tijdig productie 53 in het geding gebracht.

Ten slotte is arrest gevraagd.

[appellanten] heeft geconcludeerd dat het hof het bestreden vonnis geheel of gedeeltelijk zal vernietigen en - uitvoerbaar bij voorraad – alsnog de vorderingen van appellanten jegens geïntimeerden geheel of gedeeltelijk zal toewijzen, met veroordeling van geïntimeerden in de kosten van het geding in beide instanties en tot terugbetaling van al hetgeen appellanten ter uitvoering van het bestreden vonnis reeds aan geïntimeerden hebben voldaan, met nakosten en rente.

[geïntimeerden] en TLG hebben geconcludeerd tot het niet-ontvankelijk verklaren van [appellanten] , althans het verwerpen van de grieven, dan wel tot bekrachtiging van het bestreden vonnis, met - uitvoerbaar bij voorraad - veroordeling van [appellanten] in de kosten van het geding in hoger beroep met nakosten en rente.

Alle partijen hebben in hoger beroep bewijs van hun stellingen aangeboden.

De rechtbank heeft in het bestreden vonnis onder 2.1 t/m 2.26 de feiten vastgesteld die zij tot uitgangspunt heeft genomen.

[appellanten] heeft in zijn eerste grief aangevoerd dat de rechtbank een aantal feiten verkeerd heeft vastgesteld. Echter, anders dan hij betoogt heeft de rechtbank onder 2.3 niet vastgesteld dat [appellant 1] en [naam 2] verstand hebben van vastgoed, maar slechts dat zij daarin investeerden. Die vaststelling is juist, nu [appellanten] zelf aanvoert dat [appellant 1] en [naam 2] als commandite betrokken zijn bij een vastgoedinvestering. Deze klacht is daarom niet terecht. De klacht van [appellanten] tegen de vaststelling van de rechtbank onder 2.8 is eveneens niet terecht omdat deze klacht niet betrekking heeft op de juistheid van die feitenvaststelling als zodanig, maar op de conclusie die volgens hem aan deze vaststelling verbonden zou moeten worden. Met zijn klacht tegen de feitenvaststelling onder 2.18 zal de rechtbank hierna bij de formulering van 3.21 rekening houden. Het hof zal voorts bij de beoordeling van het geschil acht slaan op de nieuwe (feitelijke) klachten die [appellanten] in hoger beroep hebben aangevoerd als grondslag voor hun vorderingen tegen geïntimeerden.

De door de rechtbank vastgestelde feiten zijn in hoger beroep voor het overige niet in geschil en dienen derhalve ook het hof als uitgangspunt, met inachtneming van hetgeen onder 3.2 is overwogen. Samengevat en waar nodig aangevuld met andere feiten die als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende betwist zijn komen vast te staan, komen de feiten neer op het volgende.

[appellant 1] is ondernemer in de kassenbouw. [appellante 2] is zijn persoonlijke holdingmaatschappij.

[geïntimeerde 1] is advocaat. In de periode van 1 september 2015 tot 1 november 2018 was hij werkzaam bij TLG (The Legal Group). Met ingang van 1 januari 2019 is [geïntimeerde 1] als advocaat verbonden aan DAG.

Op enig moment in of vóór 2014 is [appellant 1] via zijn boekhoudster, [naam 2] (hierna: [naam 2] ), in contact gekomen met [naam 1] (hierna: [naam 1] ). [naam 1] is onder meer een vastgoedondernemer. Ook [naam 2] en [appellant 1] investeerden in vastgoed. [appellant 1] heeft [naam 1] op 6 maart 2014 een bedrag van € 165.000,- geleend en op 20 maart 2016 een bedrag van € 250.000,-. Op diverse andere momenten verzocht [naam 1] om extra geld van [appellanten] Zo heeft [appellant 1] aan [naam 1] onder meer een bedrag van € 250.000,- geleend ter verkrijging van een financiering van de Duitse Hicon Group GmbH (hierna: Hicon) door [naam 1] . Deze financiering bleef echter uit.

[naam 1] heeft in januari 2016 de contactgegevens van [geïntimeerde 1] , die sinds 2012 de vaste advocaat van [naam 1] was, aan [naam 2] verstrekt. Aanleiding hiervoor was een persoonlijk juridisch probleem van [naam 2] waarover zij advies wenste. Begin juni 2016 heeft [geïntimeerde 1] voor [naam 2] een vaststellingsovereenkomst opgesteld. [geïntimeerde 1] en [naam 2] hebben eind januari 2016 contact met elkaar gehad, maar [naam 2] heeft toen geen gebruik gemaakt van de diensten van [geïntimeerde 1] , omdat [naam 2] de betreffende kwestie kort daarna zelf had geregeld.

In maart 2016 heeft ING Bank N.V. (hierna: ING Bank) aan de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag verzocht om te bepalen dat de executoriale verkoop van de vastgoedportefeuille van [naam 1] waarvan ING Bank hypotheekhouder was, onderhands zal plaatsvinden. Op 21 mei 2016 vond de mondelinge behandeling plaats van het verzoek van ING Bank. [geïntimeerde 1] was als advocaat van [naam 1] bij de mondelinge behandeling aanwezig. [naam 2] was bij de mondelinge behandeling aanwezig als gevolmachtigde van [appellant 1] . [naam 2] heeft bij die gelegenheid namens [appellant 1] onder voorbehoud van financiering een bod uitgebracht dat € 400.000,- hoger was dan het op dat moment voorliggende bod dat door een derde was uitgebracht. De voorzieningenrechter heeft de zaak vervolgens aangehouden om [appellant 1] in de gelegenheid te stellen de financiering rond te krijgen en om ING Bank in de gelegenheid te stellen een met [appellant 1] gesloten koopovereenkomst over te leggen.

[appellant 1] heeft financiering verkregen van ING Bank. Bij e-mail van 2 juni 2016 heeft [naam 2] aan [geïntimeerde 1] de koopovereenkomst met betrekking tot de ING-vastgoedportefeuille toegezonden, die zij op haar beurt van ING Bank had ontvangen. In de e-mail vraagt zij aan [geïntimeerde 1] :

“(…) Zou je misschien even willen kijken naar deze overeenkomst? (…)”

Bij beschikking van 21 juni 2016 heeft de voorzieningenrechter overwogen dat met de bieding van [appellant 1] sprake is van een gunstiger bod als bedoeld in artikel 3:268 lid 2 BW. De voorzieningenrechter heeft bepaald dat de executoriale verkoop van de vastgoedportefeuille zal geschieden bij koopovereenkomst tussen ING Bank en [appellant 1] tegen een koopprijs van€ 1.550.000,-.

[naam 1] was in diezelfde periode niet meer in staat om [geïntimeerde 1] te betalen. [appellant 1] heeft toen toegezegd om de facturen van [geïntimeerde 1] voor [naam 1] voor te schieten. [geïntimeerde 1] heeft daarop met een drietal creditfacturen van 23 juni 2016 (met als referentie “ 20150240 / [naam 1] / Advies/ [geïntimeerde 1] ”) [naam 1] met in totaal € 10.847,58 gecrediteerd. Bij facturen van 23 juni 2016, 15 juli 2016 en 2 december 2016 heeft [geïntimeerde 1] achtereenvolgens €10.000,-,€ 12.100,- en € 5.000,- in rekening gebracht aan [appellante 2] . Die facturen hebben als referentie “20160233/ [appellant 1] / Advies/ [geïntimeerde 1] ”.

[appellant 1] heeft ook betalingen gedaan aan onder andere twee schuldeisers van [naam 1] . Zo heeft [appellant 1] op 1 juni 2016 een bedrag van € 100.000,- op de derdengeldrekening van TLG overgemaakt, bedoeld om een kwestie met [naam 3] , een schuldeiser van [naam 1] , op te lossen. Verder heeft [appellant 1] in oktober 2016 een bedrag van € 100.000,- betaald aan [naam 4] , een andere schuldeiser die een incassoprocedure had gevoerd tegen [naam 1] . Bij pandakte van 16 september 2016 heeft [naam 1] al zijn vorderingen op Hicon verpand aan [appellant 1] .

Bij e-mail van 9 november 2016 met als onderwerp ‘RE: Verslag en afspraken bespreking 8-11-2016’ heeft [geïntimeerde 1] aan [appellant 1] , [naam 2] en [naam 1] , die in de e-mail zijn aangeduid met hun voornamen [appellant 1] , [naam 2] en [naam 1] , het volgende geschreven:

“Allen,

[naam 2] dank voor je uitgebreide verslag. Ik kom er later vandaag nog op terug.

Vertrouwen is key in deze kwestie. Er is veel respect, vertrouwen en dankbaarheid naar [appellant 1] toe weet ik. Geen twijfel hierover. Een blik naar de toekomst is geen motie van wantrouwen. Het draagt mijns inziens bij aan het succes en zorgt ervoor dat het schip gaat varen en blijft varen.

Ik ben degene geweest die erover is begonnen. Ik heb daar een gedachte bij gehad, waarvan ik ervan overtuigd ben dat het zal gaan bijdragen aan het succes en het behalen van onze doelstellingen. In feite is de onderliggende kwestie een project waar [naam 2] en ik ook “ingezogen” zijn, hoewel onze belangen uiteraard niet in verhouding staan tot die van [appellant 1] of [naam 1] .

Doelstelling is tot nu toe kort en goed altijd geweest:

1. [appellant 1] zijn investering veilig stellen;

2. [naam 1] “redden” van faillissement.

3. Zodat [naam 1] en [appellant 1] kunnen samenwerken op de gekochte portefeuille;

4. [naam 1] de kans geven om de portefeuille binnen vijf jaar terug te kopen.

Als je kijkt waar we nu staan in het proces, wetende dat NIBC rond is en dat [appellant 1] de portefeuille van ABN en SNS overneemt. ING had hij al. Dan wordt bespreking van punt drie en vier mijns inziens opportuun. Dat laat onverlet dat we nog lang niet klaar zijn met punt 1 en 2.

[naam 2] en ik zouden graag een voorzet willen doen voor het maken van een plan voor de toekomst. Het uitschrijven van een dergelijk plan is wederom geen motie van wantrouwen, maar loopt telkens parallel aan het lopende proces. Er kan van alles gebeuren namelijk en het is prettig als we de doelstellingen telkens voor ogen hebben. Ik vraag ook jullie vertrouwen in mij in deze.

[geïntimeerde 1]

Advocaat”

Een dag later heeft [naam 2] aan [geïntimeerde 1] , [appellant 1] en [naam 1] per e-mail (met als onderwerp ‘Stand van zaken’) onder meer het volgende geschreven:

“(…)- gisteren heb ik met [geïntimeerde 1] gesproken over de inschrijving van de heer [naam 5] . [geïntimeerde 1] heeft inmiddels hier de wet/jurisprudentie op nageslagen en zou vandaag contact opnemen met (…) [bedrijf] . Wat is hieruit de conclusie en wat gaat er nu gebeuren?(…)”

[geïntimeerde 1] heeft diezelfde dag per e-mail aan [appellant 1] , [naam 2] en [naam 1] onder meer het volgende laten weten:

“(…)2. Inzake [naam 5] zal ik z.s.m. een verzoekschrift opstellen en namens [naam 1] / [appellant 1] bij de rechtbank indienen:(…)”

Een concept-verzoekschrift is door [geïntimeerde 1] opgesteld, maar uiteindelijk niet bij de rechtbank ingediend.

Op 14 november 2016 heeft [geïntimeerde 1] , voor zover hier relevant, per e-mail aan [appellant 1] , [naam 2] en [naam 1] het volgende geschreven:

“(…) Morgenmiddag 15.00 uur zitten we bij elkaar. Het doel van deze sessie is om de afgelopen periode te evalueren en om successen en klaarblijkelijke ergernissen met elkaar te bespreken. Nu we in dit dossier alsmaar verder komen wordt de samenwerking tussen [appellant 1] en [naam 1] steeds belangrijker. Het bespreekbaar maken van elkaars belangen (…) en het formuleren van een gezamenlijke doelstelling en tijdspad is mijns inziens daarbij essentieel. Ik merk als adviseur aan de zijlijn, dat over en weer steeds vaker onnodig (negatieve) aannames worden gedaan, en dat niet of nauwelijks naar elkaar geluisterd wordt. Het resultaat is dat actiepunten lang blijven liggen en eigenlijk niemand weet waarom.

Ik heb aangeboden om een bespreeksessie te doen met elkaar om de behaalde successen tot nu toe voor de toekomst te blijven waarborgen. In mijn overtuiging zijn jullie/wij met iets moois bezig, maar dat moet iedereen wel willen of kunnen (in)zien.

(…)”

[appellant 1] heeft in december 2016 de vastgoedportefeuille van [naam 1] bij ABN Amro Bank en SNS Bank gekocht, om zo een executoriale verkoop van die portefeuilles te voorkomen. Daarnaast heeft [appellant 1] diverse afzonderlijke panden van [naam 1] gekocht. Ten behoeve van deze transacties heeft [appellant 1] financiering aangetrokken bij NIBC.

Verder heeft [appellante 2] zich bij borgstellingsovereenkomst van 2 februari 2017 garant gesteld voor de aflossing van een schuld van [naam 1] aan [naam 6] van € 170.000,-.

Bij koopovereenkomst op 14 februari 2017 heeft [appellanten] de vastgoedportefeuilles bij ING Bank, ABN Amro Bank en SNS Bank en twee afzonderlijke appartementsrechten – die eerder door [naam 1] aan [appellanten] waren verkocht – terug verkocht aan [naam 1] . In de koopovereenkomst is onder meer bepaald dat betaling van de koopprijs (in totaal bedragend:€ 4.170.307,92) bij levering op 15 maart 2017 zal plaatsvinden en dat de overdrachtsbelasting voor rekening komt van de koper. [naam 2] heeft als gevolmachtigde van [appellanten] de koopovereenkomst namens [appellanten] ondertekend.

Op 14 februari 2017 zijn [appellanten] en [naam 1] tevens een aanvulling op de koopovereenkomst van dezelfde datum overeengekomen. In die aanvulling is onder meer bepaald dat [appellanten] de koopovereenkomst kan ontbinden, indien [naam 1] niet uiterlijk op het moment van ondertekenen van de akte van levering ook alle lopende geldleningen aan [appellanten] aflost, alsmede de geldlening aan [naam 6] waarvoor [appellante 2] zich garant heeft gesteld. [naam 2] heeft als gevolmachtigde van [appellanten] de aanvulling op de koopovereenkomst namens [appellanten] ondertekend.

De levering van het vastgoed heeft op 15 maart 2017 niet plaatsgevonden en werd op verzoek van [naam 1] uitgesteld tot 15 april 2017. Ook op laatstgenoemde datum heeft geen levering plaatsgevonden, omdat [naam 1] nog geen financiering had verkregen.

[appellanten] en [naam 1] hebben op of omstreeks 19 juni 2017 een sleutelovereenkomst gesloten, welke kort daarvoor door [geïntimeerde 1] was opgesteld. Volgens de tekst van deze sleutelovereenkomst zijn [appellanten] en [naam 1] daarin overeengekomen dat de economische eigendom van de vastgoedportefeuilles per direct om niet aan [naam 1] werd overgedragen. De sleutelovereenkomst is geregistreerd bij de vestiging van de Belastingdienst in Rotterdam.

Ten aanzien van de te ontvangen huurpenningen voor het genoemde vastgoed kwamen [appellanten] en [naam 1] overeen dat de huurpenningen worden geïncasseerd door [naam 1] , die als beheerder optreedt, en daarna met vermindering van de door hem gemaakte kosten worden doorgestort naar [appellanten]

In de periode vanaf februari 2017 tot juni 2018 heeft [naam 1] meermalen Whatsapp-berichten aan [appellant 1] gestuurd, waarin hij liet weten dat de financiering vanuit Duitsland (door Hicon of door een derde) bijna rond was en dat betaling onderweg was. Ook berichtte hij op 30 maart 2019 dat hij “de huur” zou doorstorten.

Vanwege het niet aflossen door [naam 1] van de schuld aan [naam 6] heeft [appellante 2] in oktober 2017 uit hoofde van de garantstelling € 190.000,- aan [naam 6] betaald.

Omstreeks juli 2019 heeft [geïntimeerde 1] voor [appellant 1] een overeenkomst van indeplaatsstelling opgesteld, waarbij [appellant 1] als verhuurder optrad van een pand dat behoort tot de in de sleutelovereenkomst opgenomen vastgoedportefeuilles. [appellant 1] had daartoe aan [geïntimeerde 1] opdracht gegeven bij e-mail van 24 juni 2019, na ontvangst van de algemene voorwaarden van [geïntimeerde 1] . De kosten voor deze werkzaamheden (€ 1.584,01) heeft [geïntimeerde 1] bij factuur van 16 juli 2019 aan (een vennootschap van) [appellant 1] in rekening gebracht.

Bij afzonderlijke brieven van 16 maart 2020 heeft [appellanten] [geïntimeerde 1] , TLG en DAG aansprakelijk gesteld voor de schade die hij heeft geleden door onrechtmatig c.q. tekortschietend handelen door [geïntimeerde 1] en/of de advocatenkantoren. Zij hebben daarop aansprakelijkheid van de hand gewezen.

Bij arrest van 31 augustus 2020 heeft het hof Den Haag, op verzoek van (onder meer) [appellanten] , [naam 1] in staat van faillissement verklaard.

[appellanten] heeft tegen [geïntimeerde 1] een tuchtrechtelijke klacht ingediend. Deze klachtprocedure heeft geleid tot een uitspraak van 25 oktober 2021 van de Raad van Discipline in het ressort Den Haag. Daarin is de klacht gedeeltelijk gegrond verklaard en is [geïntimeerde 1] de maatregel van een deels onvoorwaardelijke schorsing opgelegd. De Raad van Discipline heeft in dat verband onder meer overwogen:

“(…) blijkt niet dat verweerder telkens duidelijk is geweest over, en heeft gewezen op, de hoedanigheid waarin in hij optrad, namelijk slechts die van advocaat van [naam 1]. Verweerder had dit naar het oordeel van de raad wel moeten doen. Verweerder had dit, gelet op het parallelle belang en de intensiteit en duur van de samenwerking, ook bij herhaling moeten doen. (…) Dit heeft naar het oordeel van de raad bijgedragen aan onduidelijkheid over zijn rol in relatie tot alle betrokkenen en het is daarom jegens klagers onzorgvuldig.”

De Raad van Discipline heeft dit verwijt in het bijzonder betrokken op de opstelling van [geïntimeerde 1] bij de totstandkoming van de sleutelovereenkomst en de borgstelling. Het Hof van Discipline heeft in zijn uitspraak van 26 augustus 2022 de beslissing van de Raad van Discipline grotendeels bekrachtigd, onder overneming van de motivering van de Raad van Discipline en een aanvulling daarvan, en heeft als maatregel aan [geïntimeerde 1] een geheel voorwaardelijke schorsing opgelegd.

Over de sleutelovereenkomst heeft de betrokken notaris, mr. [naam 7] (hierna: de notaris), per e-mail aan [geïntimeerde 1] laten weten:

e-mail van 16 februari 2021:

“(…)

Ik kan mij niet herinneren wie destijds in verband met het aanstaande verstrijken van de artikel 13 Wbr termijn een “Groninger akte” heeft geopperd.

Bovendien kan ik mij niet herinneren wie in dat kader destijds de mogelijkheid van een sleutelovereenkomst heeft geopperd.

Ik kan mij wel herinneren dat destijds aan de bank is verzocht om toestemming te verlenen voor het passeren van een Groninger akte en dat is aangegeven dat de bank deze toestemming niet wenste te verlenen.

Bovendien kan ik mij herinneren dat ik destijds bij mevrouw [naam 2] heb aangegeven dat ik op géén enkele wijze betrokken wilde zijn bij (het opmaken van) een sleutelovereenkomst (…).”

e-mail van 23 februari 2021:

(…)

In mijn herinnering heeft mevrouw [naam 2] destijds contact met de bank opgenomen om de optie “Groninger akte” voor te leggen heb ik inderdaad van haar begrepen dat de bank daaraan niet wenste mee te werken.

In de e-mailcorrespondentie lees ik niet terug dat wij destijds (schriftelijk) contact hebben gehad over de desbetreffende transactie.

Overigens kan/durf ik u niet bevestigen dat ik u ter zake van de betreffende transactie niet eerder heb gesproken. In mijn herinnering was u destijds een belangrijk adviseur van de heer [naam 1] onder meer inzake de op rol staande faillissementsaanvraag van destijds en de -ter afwending daarvan- verband houdende vastgoedtransacties. (…)”

[appellanten] heeft in eerste aanleg – samengevat – bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis gevorderd:

I te verklaren voor recht dat [geïntimeerde 1] en/of TLG en/of DAG onrechtmatig jegens [appellanten] hebben gehandeld en/of jegens [appellanten] tekort zijn gekomen in de nakoming van hun verplichtingen uit overeenkomst van opdracht;

II [geïntimeerde 1] en/of TLG en/of DAG (hoofdelijk) te veroordelen tot het vergoeden van de schade die het onder I bedoelde onrechtmatig handelen en/of de onder I bedoelde tekortkoming heeft veroorzaakt, nader op te maken bij staat;

III [geïntimeerde 1] , TLG en DAG te veroordelen in de proceskosten.

Aan zijn vorderingen legt [appellanten] kort gezegd ten grondslag dat [geïntimeerde 1] onrechtmatig heeft gehandeld tegenover [appellanten] door niet als redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat op te treden.

Samengevat zijn de verwijten die [appellanten] heeft aangevoerd de volgende. In de eerste plaats stelt hij zich op het standpunt dat [geïntimeerde 1] tegenstrijdige belangen heeft gediend door voor zowel [appellanten] als voor [naam 1] als advocaat op te treden. In de tweede plaats, als wordt geoordeeld dat [geïntimeerde 1] niet als advocaat voor [appellanten] heeft opgetreden, dat [geïntimeerde 1] de indruk heeft gewekt dat hij ook de belangen van [appellanten] vertegenwoordigde en geen duidelijkheid heeft verschaft over de hoedanigheid waarin hij optrad en wiens belangen hij behartigde. In de derde plaats heeft [geïntimeerde 1] [appellanten] onzorgvuldig geadviseerd en bijgestaan, omdat [geïntimeerde 1] [appellanten] heeft bewogen om onconventionele transacties te verrichten en niet te waarschuwen voor de daaraan verbonden risico’s. Het gaat daarbij in het bijzonder om de volgende vijf door [appellanten] aangegane (categorieën van) transacties: het afkopen van schuldeisers van [naam 1] , het zich garant stellen jegens schuldeisers van [naam 1] , de aankoop van de vastgoedportefeuilles van [naam 1] , het aangaan van de terugkoopovereenkomst van 14 februari 2017 en het aangaan van de sleutelovereenkomst.

[appellanten] heeft ook TLG en DAG aansprakelijk gehouden voor het onrechtmatig handelen van [geïntimeerde 1] . Primair baseert [appellanten] dat op de grond dat hij een overeenkomst van opdracht had met TLG, en vanaf 1 januari 2019 met DAG, en dat het onrechtmatig handelen van [geïntimeerde 1] in beide gevallen is aan te merken als een toerekenbare tekortkoming in de nakoming van de verplichtingen uit hoofde van hun respectieve overeenkomsten van opdracht met [appellanten] Alle gedragingen die een tekortkoming inhouden, hebben betrekking op de periode dat [geïntimeerde 1] als advocaat aan TLG was verbonden. DAG is alleen aansprakelijk voor de gedragingen van [geïntimeerde 1] vanaf 1 januari 2019. DAG heeft de onrechtmatige situatie laten voortbestaan doordat niet alsnog correct is geadviseerd. Subsidiair baseert [appellanten] de aansprakelijkheid van TLG en DAG op onrechtmatige daad op de grond dat de gedragingen van [geïntimeerde 1] aan deze kantoren zijn toe te rekenen, aldus steeds [appellanten]

[geïntimeerde 1] c.s en TLG hebben gemotiveerd verweer gevoerd en gevorderd dat de rechtbank - bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad - [appellanten] niet ontvankelijk verklaart danwel zijn vorderingen afwijst met veroordeling van [appellanten] in de kosten van de procedure, met wettelijke rente en nakosten.

In het bestreden vonnis heeft de rechtbank de vorderingen van [appellanten] voor zover gebaseerd op wanprestatie afgewezen. Daartoe heeft de rechtbank geoordeeld dat niet is komen vast te staan dat tussen [appellanten] enerzijds en DAG of TLG een overeenkomst van opdracht heeft bestaan. De vraag of [geïntimeerde 1] onrechtmatig heeft gehandeld jegens [appellanten] heeft gehandeld, beantwoordt de rechtbank eveneens ontkennend.

Het hof:

bekrachtigt het vonnis waarvan beroep;

veroordeelt [appellanten] in de kosten van het geding in hoger beroep,

tot op heden aan de zijde van [geïntimeerden] begroot op € 338,- aan verschotten en € 3.642,- voor salaris (3 punten x tarief II) te vermeerderen met de wettelijke rente, indien niet binnen veertien dagen na dit arrest dan wel het verschuldigd worden van de nakosten aan de kostenveroordeling is voldaan;

en

tot op heden aan de zijde van TLG begroot op € 772,- aan verschotten en € 3.642,- (3 punten x tarief II) voor salaris te vermeerderen met de wettelijke rente, indien niet binnen veertien dagen na dit arrest dan wel het verschuldigd worden van de nakosten aan de kostenveroordeling is voldaan;

verklaart de beide veroordelingen in de proceskosten uitvoerbaar bij voorraad.

Dit arrest is gewezen door mr. J.M. van den Berg, mr. P.J. van Eekeren en mr. T. Riyazi en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 12 maart 2024.