6.6.2 Wijze waarop de overheid bepaalt dat door partijen verschafte juridische posities subjectieve rechten automatisch aanvullen

238. Bij het aanvullen van subjectieve rechten door de overheid bepaalt de overheid dat aan iemand die een specifiek subjectief recht heeft, bepaalde juridische posities toekomen. Dat was daar mogelijk, omdat de overheid deze juridische posities dwingend toe kon delen. De wederpartij van de subjectief gerechtigde had maar te slikken dat hij de correlatieve juridische posities innam. Bij het automatisch aanvullen van subjectieve rechten met door partijen verschafte juridische posities dient ervan uitgegaan te worden dat dat niet mogelijk is. Een subjectief recht is niet ‘standaard’ voorzien van de extra verschafte juridische posities, maar enkel in het geval de verschaffer ervan daarvoor kiest. Zo is niet elke vordering tot betaling van een geldsom voorzien van een zakelijk zekerheidsrecht; dat is enkel het geval indien de schuldenaar ervoor kiest om een dergelijk zekerheidsrecht te (laten) verschaffen. De overheid kan zich voor het opstellen van regels over het automatisch aanvullen van subjectieve rechten dus niet baseren op de subjectieve rechten die worden aangevuld. In plaats daarvan dient de overheid regels op te stellen over de juridische posities waarmee de subjectieve rechten worden aangevuld. Zo kan de overheid bepalen dat zakelijke zekerheidsrechten altijd de vordering volgen ter zekerheid waarvan ze gevestigd zijn. De wijze waarop de overheid die regel formuleert zal erop neerkomen dat wordt verwezen naar het subjectieve recht, dan wel de hoedanigheid van rechthebbende van het subjectieve recht, om vervolgens te bepalen dat de juridische positie steeds (de rechthebbende van) het subjectieve recht volgt.