Hof Amsterdam, 12-08-2021, nr. 23-000360-20

subsidiair [naam 1] en/of [naam 2], althans een of meer onbekend gebleven personen, op één of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 april 2019 tot en met 19 juni 2019 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, met elkaar, althans één van hen, opzettelijk heeft/hebben geteeld en/of bereid en/of bewerkt en/of verwerkt, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft/hebben gehad (in een pand aan de [adres 2]) een hoeveelheid van (in totaal) één of meer hennepplanten, althans een groot aantal hennepplanten en/of delen daarvan, in elk geval (telkens) een hoeveelheid van meer dan 30 gram van een materiaal bevattende hennep, zijnde hennep een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst II, tot en/of bij het plegen van welk(e) misdrijf/misdrijven verdachte op één of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 april 2019 tot en met 19 juni 2019 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, meermalen, althans eenmaal(telkens) opzettelijk gelegenheid en/of middelen en/of inlichtingen heeft verschaft en/of opzettelijk behulpzaam is geweest, door aan die [naam 1] en/of [naam 2], althans die onbekend gebleven persoon/personen voornoemd pand voor de teelt/het kweken van hennepplanten ter beschikking te stellen;

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt.

Vrijspraak feit 1 primair en feit 2

Het hof acht onvoldoende wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van het telen (en/of bereiden e.d.) van hennepplanten, nu de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking niet kan worden vastgesteld. Dit brengt mee dat de verdachte zal worden vrijgesproken van het hem onder 1 primair tenlastegelegde.

Voorts is het hof van oordeel dat enige strafrechtelijk relevante betrokkenheid bij de diefstal van elektriciteit, zoals aan de verdachte onder 2 in de vorm van medeplegen subsidiair medeplichtigheid is tenlastegelegd, niet kan worden bewezen, zodat de verdachte ook van feit 2 zal worden vrijgesproken.

Bewijsoverweging ten aanzien van feit 1 subsidiair

Het standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de medeplichtigheid aan het telen van hennep bewezen wordt geacht en heeft ter onderbouwing hiervan het volgende aangevoerd.

De eigenaresse van de onderhavige woning heeft verklaard de woning per 1 januari 2019 te hebben verhuurd aan een jonge man die [verdachte] heet. De datum en de tenaamstelling van de huurder op het huurcontract bevestigen de verklaring van de eigenaresse. De handtekening van de verdachte op het huurcontract verschilt weliswaar van de handtekening op zijn paspoort, maar ook zijn handtekening onder het proces-verbaal van zijn verhoor lijkt daar weer niet op. De verdachte heeft kennelijk niet slechts één handtekening. Voorts is gebleken dat vanaf de bankrekening van de verdachte huur is overgemaakt naar de eigenaresse van de woning en dat energiekosten zijn betaald. Het door de verdachte geschetste alternatieve scenario is vaag en onduidelijk.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft integrale vrijspraak bepleit omdat naar haar oordeel de verdachte niet kan worden gekoppeld aan de hennepkwekerij. Zij heeft daartoe het volgende gesteld.

De verdachte heeft de woning niet gehuurd, de handtekening onder het huurcontract van de woning is vals. De handtekening op het huurcontract onder de naam van de verdachte komt niet overeen met de handtekening op het paspoort van de verdachte, waarvan een kopie is bijgevoegd bij het huurcontract. Er is nagelaten onderzoek te doen naar de echtheid van de handtekening op het huurcontract. Dat had in de reden gelegen nu het paspoort van de verdachte een periode als vermist geregistreerd heeft gestaan.

Het is voorts niet de verdachte geweest die een contract bij Nuon heeft afgesloten voor het pand. Hij is benaderd door een Marokkaans meisje en een Nederlandse jongen om gas, water en licht te betalen. Die personen zouden hem in ruil daarvoor aan extra werk helpen omdat de verdachte in de schulden zat.

Indien de verdachte al de woning ter beschikking zou hebben gesteld, dan blijkt niet dat hij wetenschap had van de (voorgenomen) criminele activiteiten. Dubbel opzet ontbreekt, het enkele huurder zijn van een pand is onvoldoende om medeplichtigheid aan hennepteelt aan te nemen (vgl. ECLI:NL:HR: 2017:226 en ECLI:NL:HR:2019:1545). Er is niet onderzocht of de verdachte bij of in het pand is geweest. De verdachte had geen wetenschap van het feit dat een hennepkwekerij was opgezet in de woning noch had hij beschikkingsmacht over de kwekerij.

Oordeel van het hof.

Op 20 juni 2019 is de politie naar aanleiding van een melding van een VvE naar een woning aan de [adres 2] gegaan waar een hennepkwekerij werd aangetroffen. Twee personen die uit de woning kwamen, werden aangehouden. De eigenaresse van de woning heeft verklaard dat zij de woning had verhuurd aan “een jongen genaamd [verdachte]”; zij heeft het desbetreffende huurcontract, voorzien van een kopie van de personaliabladzijde van het paspoort van de verdachte, aan de politie overhandigd. Het hof merkt daarbij op dat de handtekening die in het huurcontract links (per abuis onder “verhuurder”) is geplaatst enigszins lijkt op de handtekening in het paspoort van de verdachte en ook enige gelijkenis vertoont met de handtekening van de verdachte onder zijn verhoor bij de politie.

Uit het dossier blijkt voorts dat de verdachte op 4 maart 2019 een bedrag van € 1.500 heeft overgemaakt aan de eigenaresse van de woning, volgens het huurcontract de afgesproken huurprijs. De eigenaresse heeft verder verklaard dat de overige huurbetalingen contant zijn verricht. Ook het energiecontract met Nuon stond op naam van de verdachte en vast staat dat hij betalingen aan Nuon heeft gedaan.

Het hof neemt op grond van deze feiten en omstandigheden als vaststaand aan dat het de verdachte is geweest die de woning aan de [adres 2] heeft gehuurd en in ieder geval een aantal maanden voor gas en elektra heeft betaald. Hij is de woning niet zelf gaan bewonen – en heeft zich er ook niet ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie personen – maar hij heeft de woning beschikbaar gesteld aan een of meer onbekend gebleven personen. Door niet (periodiek) te controleren wat in de woning gebeurde, heeft de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de woning zou worden gebruikt voor het telen van hennep.

Voorts is het hof, met de politierechter en de advocaat-generaal, van oordeel dat het door de verdachte geschetste alternatief scenario, inhoudende dat een ander het huurcontract heeft afgesloten en daarbij zijn gegevens heeft misbruikt ongeloofwaardig, mede in aanmerking genomen dat (ook) het contract met Nuon op zijn naam stond en hij ook huur heeft betaald aan de eigenaresse van de woning. Aan de verklaring van de verdachte dat hij is benaderd door twee personen om gas, water en licht te betalen en dat derden via zijn bankrekening het huurbedrag aan de eigenaresse hebben overgemaakt (in ruil voor werk) gaat het hof voorbij, nu verdachte het bestaan van deze personen van meet af aan onvoldoende heeft geconcretiseerd, laat staan verifieerbaar gemaakt.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Hetgeen subsidiair meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het subsidiair bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het onder 1 subsidiair bewezenverklaarde levert op:

medeplichtigheid aan (medeplegen van) opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod.

Strafbaarheid van de verdachte

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het subsidiair bewezenverklaarde uitsluit.

Oplegging van straffen

De politierechter in de rechtbank Amsterdam heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1 subsidiair en onder 2 subsidiair bewezenverklaarde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 80 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van één maand, met een proeftijd van 2 jaren.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 60 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 maand met een proeftijd van 2 jaren.

De raadsvrouw heeft verzocht een al dan niet voorwaardelijke geldboete op te leggen op de grond dat, gelet op de huidige baan van de verdachte, een taakstraf voor hem ongunstig zou zijn.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte is in de bewezenverklaarde periode medeplichtig geweest aan het telen van hennep in een woning door deze, door hem gehuurde woning, ter beschikking te stellen aan een of meer derden. Daarmee heeft hij bijgedragen aan de teelt van hennep, het gebruik waarvan nadelige gevolgen voor de gezondheid van de gebruikers met zich brengt. De verdachte heeft hiervoor geen enkele verantwoordelijkheid genomen, waardoor niet aannemelijk is geworden dat hij het laakbare van zijn handelen inziet en niet duidelijk is in hoeverre hij voornemens zich in de toekomst niet wederom schuldig te maken aan dergelijke strafbare feiten. Om die reden acht het hof het noodzakelijk, naast een taakstraf, een voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen. Het opleggen van een geldboete - zoals verzocht door de raadsvrouw – doet onvoldoende recht aan de ernst van het feit en ligt tevens niet voor de hand, nu uit de door de raadsvrouw overlegde stukken blijkt dat verdachte schuldhulpverlening heeft.

Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur respectievelijk hoogte passend en geboden.

Het hof leidt uit het dossier af dat over de inbeslaggenomen goederen – voor zover die al onder de verdachte in beslag zijn genomen – al door de officier van justitie beslissingen zijn genomen, zodat het hof daarover niet meer hoeft te oordelen.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 3 en 11 van de Opiumwet en de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 47, 48 en 63 van het Wetboek van Strafrecht.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 3 tenlastegelegde.

Spreekt de verdachte vrij van het hem onder 1 primair en 2 tenlastegelegde.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 (twee) weken.

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. H.A. van Eijk, mr. A.M. van Woensel en mr. J. Steenbrink, in tegenwoordigheid van mr. P.E. de Wildt, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 12 augustus 2021.

mr. J. Steenbrink en mr. P.E. de Wildt zijn buiten staat dit arrest te ondertekenen.