Rb. Zeeland-West-Brabant, 12-11-2020, nr. AWB - 17 , 8148

Vast staat dat belanghebbende in de jaren 2012 en 2013 woonachtig was in Nederland. Ook staat vast dat belanghebbende de goederen die hij in die jaren heeft ingekocht, eveneens in die jaren heeft verkocht / geleverd aan een derde.

Belanghebbende is van mening dat de leveringen van de goederen niet in Nederland hebben plaatsgevonden. De inspecteur heeft zich op het standpunt gesteld dat de leveringen van de goederen in Nederland hebben plaatsgevonden en beroept zich in dat verband op artikel 37e van de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: Wet OB 1968).

In artikel 37e van de Wet OB 1968 is het volgende bepaald:

“De ondernemer die in Nederland woont of is gevestigd, wordt geacht zijn leveringen en diensten in Nederland te verrichten, voor zover hij niet aan de hand van boeken, bescheiden of andere gegevensdragers het tegendeel aantoont. (…).”

Op basis van die bepaling worden dus de door belanghebbende verrichte leveringen geacht in Nederland te zijn verricht, tenzij belanghebbende aan de hand van boeken, bescheiden of andere gegevensdragers het tegendeel aantoont. Belanghebbende kan dus tegenbewijs leveren.

Belanghebbende heeft verschillende stukken overgelegd ter onderbouwing van zijn stelling dat de goederen via België naar Libanon zijn geëxporteerd. Deze stukken betreffen verkoopfacturen, vrachtbrieven betreffende het vervoer van Duitsland naar België en invoerdocumenten voor Libanon.

De inspecteur heeft de authenticiteit van deze stukken bestreden met verwijzing naar (onder meer) het volgende. Uit de overgelegde vrachtbrieven met betrekking tot het gestelde transport van de goederen van Duitsland naar België blijkt dat de afzender / opdrachtgever voor het vervoer van de goederen [leverancier 1] (een van de Duitse leveranciers) is en dus niet belanghebbende. De nummering van de vrachtbrieven is niet opvolgend, zo heeft de vrachtbrief met dagtekening 20 maart 2012 volgnummer 070952 terwijl de vrachtbrief met dagtekening 18 juli 2013 volgnummer 070519 heeft en de vrachtbrief met dagtekening 17 september 2012 heeft volgnummer 070661. Voorts is op alle vrachtbrieven de geadresseerde [A BVBA] te [plaats] (België). Uit openbare informatie volgt dat de onderneming met de naam [A BVBA] pas op 31 augustus 2015 is opgericht c.q. van naam is gewijzigd. Het is dus onwaarschijnlijk dat die onderneming in 2012 en 2013 goederen heeft ontvangen. Ook blijkt uit openbare bronnen dat de op de vrachtbrieven vermelde vervoerder ( [Bedrijf] uit Roemenië) maar tot 12 oktober 2012 bij de Roemeense belastingdienst was geregistreerd. Het grootste deel van de vrachtbrieven met deze vervoerder heeft een datum van na 12 oktober 2012.

De rechtbank is van oordeel dat belanghebbende niet heeft aangetoond dat de leveringen van de goederen niet in Nederland hebben plaatsgevonden. De rechtbank heeft daarbij het volgende in onderlinge samenhang in aanmerking genomen. De stelling van belanghebbende dat de goederen van Duitsland rechtstreeks naar België zijn vervoerd, wijkt af van de afhaalverklaringen over vervoer naar Nederland. Verder heeft belanghebbende onvoldoende aangevoerd tegenover de door de inspecteur ingebrachte punten in verband met de authenticiteit (de ‘echtheid’) van de overgelegde stukken. Weliswaar zien de ingebrachte punten niet op alle stukken, maar daardoor rijst wel twijfel over de authenticiteit van alle stukken. De rechtbank kent daarom aan die stukken geen bewijskracht toe.

Aangezien belanghebbende niet in de tegenbewijslast is geslaagd, zijn de naheffingsaanslagen terecht opgelegd.

Hoogte belastingbedrag

De inspecteur heeft in zijn verweerschriften opgemerkt dat de naheffingsaanslagen moeten worden verminderd omdat ten onrechte is gerekend met een winstopslag van 10%.

De inspecteur neemt aldus het standpunt in dat de leveringen hebben plaatsgevonden tegen een bedrag dat overeenkomt met de inkoopprijs. De rechtbank moet daar verder ook van uitgaan. Belanghebbende heeft immers niet (onderbouwd) aangevoerd dat de leveringen tegen een lagere prijs hebben plaatsgevonden.

Voorts is de rechtbank ambtshalve van oordeel dat er bij de berekening van de verschuldigde OB rekening mee moet worden gehouden dat – naar waarvan in een geval als dit moet worden uitgegaan – belanghebbende de nageheven OB niet alsnog aan zijn afnemers kan factureren1.. Om die reden moet ervan worden uitgegaan dat de gehanteerde bedragen brutobedragen, dus inclusief 21% OB, zijn. De rechtbank ziet geen aanleiding om het voor 1 oktober 2012 geldende tarief van 19% te hanteren gelet op het feit dat de eerste inkopen dateren van 14 september 2012. Om die reden zal de rechtbank de naheffingsaanslagen als volgt verminderen.

Belastingrente

Belanghebbende heeft geen afzonderlijke gronden aangevoerd tegen de in rekening gebrachte belastingrente, behalve dat de naheffingsaanslagen ten onrechte zijn opgelegd en derhalve ook de belastingrente ten onrechte in rekening is gebracht.

Nu de naheffingsaanslagen worden verminderd moet de in rekening gebrachte belastingrente dienovereenkomstig worden verminderd.

Vergrijpboeten

Op grond van artikel 67f, eerste lid, van de AWR kan de inspecteur een boete van ten hoogste 100% opleggen, indien het aan opzet of grove schuld van de belastingplichtige is te wijten dat belasting die op aangifte moet worden voldaan niet, gedeeltelijk niet, dan wel niet binnen de in de belastingwet geldende termijn is betaald. De grondslag voor de boete wordt gevormd door het bedrag van de belasting dat niet of niet-tijdig is betaald, voor zover dat bedrag als gevolg van opzet of de grove schuld van de belastingplichtige niet of niet tijdig is betaald. Op de inspecteur rust de last te stellen en, indien nodig, aannemelijk te maken dat sprake is van opzet of grove schuld.

De inspecteur stelt hiertoe dat vaststaat dat belanghebbende de goederen in Duitsland heeft gekocht en dat, op grond van de door belanghebbende zelf ondertekende afhaalverklaringen, aannemelijk is dat de goederen naar Nederland zijn vervoerd. Dat de goederen naar België zijn vervoerd is volgens de inspecteur niet aannemelijk nu bijvoorbeeld het Roemeense transportbedrijf, dat volgens de vrachtbrieven het transport heeft uitgevoerd, op de dagtekening van de meeste vrachtbrieven niet meer geregistreerd stond bij de Roemeense belastingdienst (zie ook 4.4). Ook de uitvoer van de goederen naar Libanon heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt.

De rechtbank acht aannemelijk dat de goederen na de aankoop naar Nederland zijn vervoerd. Daarbij zijn in aanmerking genomen de afhaalverklaringen, alsmede dat het alternatieve scenario – vervoer naar België – niet aannemelijk is geworden gelet op de kanttekeningen van de inspecteur bij de bewijsstukken. Daarvan uitgaande is eveneens aannemelijk dat de leveringen van de goederen aan derden in Nederland hebben plaatsgevonden. Daarbij is in aanmerking genomen dat het alternatieve scenario – vervoer naar en leveringen in Libanon – evenmin aannemelijk is geworden. Bewezen is derhalve dat OB in Nederland verschuldigd is die belanghebbende niet heeft voldaan.

In aanmerking genomen dat de rechtbank aannemelijk acht dat de leveringen van de goederen in Nederland hebben plaatsgevonden en onaannemelijk acht de stelling van belanghebbende dat de leveringen aan ondernemingen in Libanon hebben plaatsgevonden, is minstens sprake van grove schuld. De inspecteur heeft dus terecht vergrijpboeten opgelegd. Belanghebbende stelt tevergeefs dat de door hem ingehuurde accountant fouten heeft gemaakt en dat die fouten hem niet mogen worden aangerekend. Deze stelling gaat immers – klaarblijkelijk – uit van de situatie dat de goederen wel aan ondernemingen in Libanon zijn geleverd, wat de rechtbank evenwel onaannemelijk heeft geacht.

De opgelegde vergrijpboeten bedragen 25% van de grondslag. Nu de grondslag wordt verminderd (zie 4.9) dienen ook de vergrijpboeten te worden verminderd. Er zijn geen bijzondere omstandigheden gesteld die aanleiding geven voor verdere vermindering van de vergrijpboeten. Ook overigens acht de rechtbank de hoogte van de vergrijpboeten passend en geboden.

Wel vormt de duur van de procedure voor de rechtbank aanleiding tot ambtshalve matiging van de boeten, omdat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van de zaken in eerste feitelijke instantie. De rechtbank stelt vast dat 12 december 2016 geldt als aanvangsmoment van de redelijke termijn omdat op dat moment de boeten zijn aangekondigd. De rechtbank doet uitspraak op 12 november 2020. Sinds de aankondiging van de boeten zijn dan 47 maanden verstreken. De rechtbank stelt vast dat hiermee de redelijke termijn van twee jaar is overschreden met 23 maanden.2.De boeten worden daarom gematigd met 15% tot respectievelijk € 5.433 (2012) en € 20.089 (2013)3..

Overschrijding redelijke termijn

Belanghebbende heeft een verzoek gedaan om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Het bezwaarschrift is op 17 maart 2017 door de inspecteur ontvangen. De uitspraak van de rechtbank wordt op 12 november 2020 gedaan. Dit is afgerond 44 maanden

na ontvangst van het bezwaarschrift.

Als uitgangspunt voor de redelijke termijn geldt een periode van 24 maanden, waarvan 6 maanden voor de bezwaarfase en 18 maanden voor de fase in beroep. Omdat er geen reden is om van dit uitgangspunt af te wijken, bedraagt de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak 20 maanden. De vergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn bedraagt € 500 per half jaar. Belanghebbende heeft daarom recht op een vergoeding van immateriële schade van € 2.000. Nu de procedures met betrekking tot de naheffingsaanslagen gelijktijdig zijn behandeld en ook de inhoud en geschilpunten in de beide procedures nagenoeg hetzelfde zijn geweest, is er sprake van samenhang waardoor er slechts eenmaal een vergoeding voor overschrijding van de redelijke termijn wordt toegekend.

Voor de verdeling van de te betalen schadevergoeding tussen de inspecteur (bezwaarfase) en de Staat der Nederlanden (Minister van Rechtsbescherming, beroepsfase) geldt het volgende. De bezwaarfase heeft afgerond 8 maanden geduurd, waarmee de redelijke termijn voor de bezwaarfase met 2 maanden is overschreden. De resterende overschrijding van 18 maanden wordt aan de beroepsfase toegerekend. De veroordeling tot schadevergoeding zal naar evenredigheid daarmee worden uitgesproken ten laste van de inspecteur (2/20 x € 2.000 = € 200) respectievelijk de Minister (18/20 x € 2.000 = € 1.800). De rechtbank merkt de Minister in zoverre mede aan als partij in dit geding.

Vergoeding overige schade

Voor zover belanghebbende heeft verzocht om vergoeding van andere schade dan hiervoor genoemd wijst de rechtbank dat verzoek af. Een dergelijk verzoek is niet voldoende onderbouwd.

Met betrekking tot de betekeningskosten

Belanghebbende stelt dat de ontvanger ten onrechte gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid tot versnelde invordering nu belanghebbende nimmer een aanmaning heeft ontvangen. Ook zijn de betekeningskosten ten onrechte in rekening gebracht, aldus belanghebbende.

In zijn arrest van 17 juli 2020 heeft de Hoge Raad4.overwogen dat de vraag of de ontvanger terecht is overgegaan tot versnelde invordering niet door de belastingrechter kan worden beantwoord, maar slechts door de burgerlijke rechter. De rechtbank zal over deze klacht van belanghebbende dan ook geen oordeel geven. In deze procedure moet verder worden uitgegaan van de rechtmatigheid van de beslissing tot versnelde invordering.

Voorts staat de omstandigheid dat een dwangbevel is uitgevaardigd zonder dat een aanmaning is verstuurd er niet aan in de weg dat kosten in rekening worden gebracht5.. Ook in een geval waarin versnelde invordering heeft plaatsgehad op grond van artikel 15 van de IW 1990, zoals hier het geval is, is geen aanmaning nodig voordat een dwangbevel kan worden uitgevaardigd. Verder is aan de eis van het in rekening brengen van kosten als bedoeld in artikel 1 van de Kostenwet invordering rijksbelastingen voldaan indien een terstond en tot het volle bedrag invorderbare aanslag aan de schuldenaar is betekend, het aan de schuldenaar betekende dwangbevel de kosten vermeldt en aan de schuldenaar een redelijke betalingstermijn is aangezegd waarvan de inachtneming tot gevolg heeft dat de in rekening gebrachte kosten niet verschuldigd zijn, waarbij een betalingstermijn van twee dagen in beginsel een redelijke termijn is6.. Vast staat dat in het onderhavige geval aan de genoemde eisen is voldaan (zie 2.5), in aanmerking genomen dat geen omstandigheden zijn gesteld waaruit volgt dat twee dagen niet als redelijke termijn kan gelden. Verder is niet gesteld of gebleken dat het openstaande bedrag binnen die twee dagen is betaald. De betekeningskosten zijn derhalve terecht in rekening gebracht.

Overschrijding redelijke termijn

Belanghebbende heeft een verzoek gedaan om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Het bezwaarschrift is op 10 maart 2017 door de ontvanger ontvangen. De uitspraak van de rechtbank wordt op 12 november 2020 gedaan. Dit is afgerond 45 maanden

na ontvangst van het bezwaarschrift.

Als uitgangspunt voor de redelijke termijn geldt een periode van 24 maanden, waarvan 6 maanden voor de bezwaarfase en 18 maanden voor de fase in beroep. Omdat er geen reden is om van dit uitgangspunt af te wijken, bedraagt de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak 21 maanden. De vergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn bedraagt € 500,-- per half jaar. Belanghebbende heeft daarom recht op een vergoeding van immateriële schade van eenmaal € 2.000. Daarbij verdient opmerking dat sprake is van één zaak. Dat de griffier vier zaaknummers heeft geregistreerd berust op een vergissing aangezien er is sprake van één beschikking waarbij betekeningskosten in rekening zijn gebracht.

Voor de verdeling van de te betalen schadevergoeding tussen de ontvanger (bezwaarfase) en de Staat der Nederlanden (Minister van Rechtsbescherming, beroepsfase) geldt het volgende. De bezwaarfase heeft afgerond 2 maanden geduurd, waarmee de redelijke termijn voor de bezwaarfase niet is overschreden. Om die reden wordt de volledige overschrijding aan de beroepsfase toegerekend.

Vergoeding overige schade

Voor zover belanghebbende heeft verzocht om vergoeding van andere schade dan hiervoor genoemd wijst de rechtbank dat verzoek af. Een dergelijk verzoek is niet voldoende onderbouwd.

Conclusie

De beroepen met betrekking tot de naheffingsaanslagen worden gegrond verklaard en de naheffingsaanslagen worden verminderd. De opgelegde vergrijpboeten en de beschikkingen belastingrente worden dienovereenkomstig verminderd, waarbij de vergrijpboeten wegens undue delay verder worden gematigd. De rechtbank is onbevoegd om een oordeel te geven over de versnelde invordering en de betekeningskosten zijn terecht in rekening gebracht. Voorts heeft belanghebbende recht op een vergoeding voor immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn voor zowel de naheffingsaanslagen als voor de betekeningskosten. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het toekennen van een vergoeding wegens overige schade.