6.3.1 Inleiding

In de Rechtsbeschermingsrichtlijnen is een drietal gronden omschreven op basis waarvan een overeenkomst ‘onverbindend’ moet kunnen worden verklaard. De implementatie van deze gronden wordt besproken in paragraaf 3.2. In paragraaf 3.3 komt de vrijwillige voorafgaande publicatie aan bod, een voorziening die aanbestedende diensten bij correcte toepassing de mogelijkheid biedt het gevaar voor ‘onverbindendheid’ uit te sluiten en daardoor tegemoet komt aan de gewenste rechtszekerheid.

Lidstaten mogen de gronden op basis waarvan een overeenkomst ‘onverbindend’ kan worden verklaard uitbreiden, maar verplicht is dat niet.1 Het uitgangspunt van de Nederlandse wetgever bij de implementatie van de Wijzigingsrichtlijn was om niet verder te gaan dan strikt noodzakelijk.2 Hij heeft geen aanvullende gronden aangewezen voor het ‘onverbindend verklaren’ van overeenkomsten. Hierdoor zijn de arresten Uneto/De Vliert en Gebr. Van der Stroom/Staat nog steeds relevant voor de rechtspraktijk. 3 Zij komen in paragraaf 3.4 aan de orde.