HvJ EU, 12-12-2019, nr. C-566/19 PPU, nr. C-626/19 PPU

De overwegingen 5, 6, 10 en 12 van kaderbesluit 2002/584 luiden als volgt:

Artikel 1 van dat kaderbesluit, met het opschrift ‘Verplichting tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel’, luidt:

Artikel 2 van genoemd kaderbesluit, ‘Toepassingsgebied van het Europees aanhoudingsbevel’, bepaalt in lid 1:

Artikel 6 van dat kaderbesluit, ‘Bevoegde rechterlijke autoriteiten’, luidt als volgt:

Op 24 april 2019 heeft de officier van justitie bij de tribunal de grande instance de Lyon een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd met het oog op strafvervolging tegen JR, die verdacht wordt van betrokkenheid bij strafbare feiten in het kader van een criminele organisatie.

Dit bevel was uitgevaardigd ter uitvoering van een nationaal aanhoudingsbevel dat diezelfde dag was verstrekt door de rechter-commissaris van de tribunal de grande instance de Lyon.

Op dezelfde datum, 24 april 2019, is JR in Luxemburg aangehouden op basis van het Europees aanhoudingsbevel. Op 25 april 2019 heeft de rechter-commissaris van de tribunal d'arrondissement de Luxembourg (rechter in eerste aanleg, Luxemburg) aan wie JR was voorgeleid, hem echter in vrijheid gesteld, na te hebben geoordeeld dat de omschrijving van de feiten in dat Europees aanhoudingsbevel uiterst beknopt was en hem niet in staat stelde te begrijpen wat de aard van de aan JR verweten strafbare feiten was.

Op 28 mei 2019 heeft de procureur d'État du Luxembourg (openbaar aanklager, Luxemburg) de raadkamer van de tribunal d'arrondissement de Luxembourg verzocht te verklaren dat JR moest worden overgeleverd aan de Franse autoriteiten.

Bij beschikking van 19 juni 2019 heeft de raadkamer van de tribunal d'arrondissement de Luxembourg zich onbevoegd verklaard om kennis te nemen van het door JR ingediende verzoek tot nietigverklaring van dat Europees aanhoudingsbevel en heeft zij het verzoek tot overlevering van JR aan de Franse autoriteiten ingewilligd.

JR heeft tegen deze beschikking hoger beroep ingesteld bij de Cour d'appel (rechter in tweede aanleg, Luxemburg) met het betoog, primair, dat de magistraten van het openbaar ministerie in Frankrijk niet kunnen worden aangemerkt als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584, aangezien zij kunnen worden onderworpen aan indirecte instructies van de uitvoerende macht.

De verwijzende rechter meent dat op het eerste gezicht zou kunnen worden aangenomen dat de magistraten van het openbaar ministerie voldoen aan de onafhankelijkheidsvereisten die zijn gesteld in het arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau) (C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456), aangezien volgens artikel 30 CPP de minister van Justitie hun in individuele zaken geen instructies kan geven. Niettemin merkt deze rechter op dat artikel 36 CPP de procureur-generaal toestaat om, wanneer hij dat zinvol acht, de officieren van justitie bij wege van schriftelijke instructies te gelasten strafvervolgingen in te stellen of bij de bevoegde rechterlijke instanties schriftelijke vorderingen in te dienen.

Onder verwijzing naar de conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona in de zaken OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau) (C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:337), vraagt de verwijzende rechter zich derhalve af of deze hiërarchische band verenigbaar is met de onafhankelijkheidseisen die zijn gesteld om een nationale autoriteit aan te kunnen merken als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584.

De verwijzende rechter merkt tevens op dat het openbaar ministerie zich kenmerkt door de ondeelbaarheid ervan, in die zin dat een lid ervan handelt in naam van het gehele openbaar ministerie. Voorts is het openbaar ministerie, dat in een zaak de naleving van de voor de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel noodzakelijke voorwaarden dient te controleren en de evenredigheid ervan dient te toetsen, in dezelfde zaak tegelijkertijd de met de strafvervolging belaste instantie, zodat zijn onpartijdigheid niet buiten alle twijfel staat.

Daarop heeft de Cour d'appel de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:

Op 27 maart 2019 heeft de officier van justitie bij de tribunal de grande instance de Tours (rechter in eerste aanleg Tours, Frankrijk) een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd met het oog op strafvervolging tegen YC, die ervan wordt verdacht in Frankrijk te hebben deelgenomen aan een gewapende overval.

Dit bevel was uitgevaardigd ter uitvoering van een nationaal aanhoudingsbevel dat diezelfde dag was uitgevaardigd door de rechter-commissaris van de tribunal de grande instance de Tours.

Op 5 april 2019 is YC in Nederland aangehouden op basis van het Europees aanhoudingsbevel.

Diezelfde dag heeft het Openbaar Ministerie (Nederland) overeenkomstig artikel 23 van de Overleveringswet van 29 april 2004, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, de rechtbank Amsterdam (Nederland) aangezocht voor de toetsing van dat Europees aanhoudingsbevel.

De verwijzende rechter meent dat blijkens de punten 50, 74 en 75 van het arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau) (C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456), een officier van justitie kan worden aangemerkt als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584, indien hij deelneemt aan de rechtsbedeling in de uitvaardigende lidstaat, indien hij onafhankelijk optreedt en indien zijn beslissing om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen voorwerp van een beroep in rechte kan uitmaken.

In casu zijn volgens de verwijzende rechter de eerste twee vereisten vervuld aangezien in Frankrijk de magistraten van het openbaar ministerie deelnemen aan de rechtsbedeling en niet het risico lopen in een individueel geval rechtstreeks of indirect te worden aangestuurd door of instructies te ontvangen van de uitvoerende macht.

Met betrekking tot het derde vereiste daarentegen merkt de verwijzende rechter op dat blijkens de hem door de Franse autoriteiten verstrekte gegevens de beslissing om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen en de evenredigheid ervan niet het voorwerp van een afzonderlijk beroep in rechte kunnen vormen. In de praktijk worden bij de uitvaardiging van het nationale aanhoudingsbevel, waaruit het Europees aanhoudingsbevel voortkomt, door de rechter-commissaris echter ook de voorwaarden voor en de evenredigheid van de uitvaardiging van dat Europees aanhoudingsbevel onderzocht.

Een en ander roept volgens de verwijzende rechter de vraag op, ten eerste, of de rechterlijke beoordeling bij de uitvaardiging van het nationale aanhoudingsbevel — en dus voorafgaand aan de daadwerkelijke beslissing van het openbaar ministerie tot uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel — van de evenredigheid van de eventuele uitvaardiging van laatstgenoemd bevel, materieel in overeenstemming is met vereisten die zijn gesteld in punt 75 van het arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau) (C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456), waarin is bepaald dat de beslissing van het openbaar ministerie om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen het voorwerp moet kunnen uitmaken van een beroep in rechte dat volledig voldoet aan de voorwaarden die inherent zijn aan een effectieve rechterlijke bescherming.

Gelet op het feit dat — volgens de informatie die door de Franse autoriteiten aan de verwijzende rechter is verstrekt — door de betrokkene na diens daadwerkelijke overlevering aan de uitvaardigende lidstaat bij een rechter beroep kan worden ingesteld tot nietigverklaring van het Europees aanhoudingsbevel, vraagt de verwijzende rechter zich ten tweede af of deze mogelijkheid aan die vereisten voldoet.

Daarop heeft de rechtbank Amsterdam de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

Bij beslissing van de president van het Hof van 17 september 2019 zijn de zaken C-566/19 PPU en C-626/19 PPU gevoegd voor de schriftelijke en de mondelinge behandeling en voor het arrest.

Meteen moet in herinnering worden gebracht dat het beginsel van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten en het beginsel van wederzijdse erkenning, dat zelf op het wederzijdse vertrouwen tussen de lidstaten berust, in het Unierecht van fundamenteel belang zijn, aangezien zij de mogelijkheid bieden om een ruimte zonder binnengrenzen te verwezenlijken en in stand te houden. Meer in het bijzonder vereist het beginsel van wederzijds vertrouwen, met name wat de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betreft, dat elk van de lidstaten, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uitgaat dat alle andere lidstaten het Unierecht en, in het bijzonder, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen [arrest van 25 juli 2018, Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat), C-216/18 PPU, EU:C:2018:586, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Tevens moet worden opgemerkt dat kaderbesluit 2002/584, blijkens overweging 6 ervan, de eerste tastbare toepassing op strafrechtelijk gebied vormt van het beginsel van wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en beslissingen, dat is verankerd in artikel 82, lid 1, VWEU, dat in de plaats is gekomen voor artikel 31 EU, op grondslag waarvan dit kaderbesluit is vastgesteld. Sindsdien is de gerechtelijke samenwerking in strafzaken geleidelijk aan voorzien van juridische instrumenten waarvan de gecoördineerde toepassing ertoe strekt het vertrouwen van de lidstaten ten aanzien van hun respectieve nationale rechtsorden te versterken met het doel de erkenning en de tenuitvoerlegging in de Unie van strafrechtelijke uitspraken te verzekeren om te voorkomen dat daders van strafbare feiten straffeloos blijven.

Het beginsel van wederzijdse erkenning, dat ten grondslag ligt aan de opzet van kaderbesluit 2002/584, impliceert krachtens artikel 1, lid 2, ervan dat de lidstaten in beginsel gehouden zijn gevolg te geven aan een Europees aanhoudingsbevel (arrest van 16 november 2010, Mantello, C-261/09, EU:C:2010:683, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Volgens kaderbesluit 2002/584 kunnen de lidstaten immers slechts weigeren een dergelijk bevel ten uitvoer te leggen in de gevallen waarin zij volgens artikel 3 van dat besluit de tenuitvoerlegging moeten weigeren of de gevallen waarin zij deze volgens de artikelen 4 en 4 bis ervan mogen weigeren. Daarenboven mag de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel slechts afhankelijk stellen van de in artikel 5 van het kaderbesluit vermelde voorwaarden (arrest van 29 januari 2013, Radu, C-396/11, EU:C:2013:39, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Tevens moet worden opgemerkt dat de doeltreffendheid en de goede werking van het bij kaderbesluit 2002/584 ingestelde vereenvoudigde stelsel van overlevering van personen die zijn veroordeeld wegens of worden verdacht van het plegen van strafbare feiten, berusten op de inachtneming van bepaalde in dit kaderbesluit vastgelegde vereisten, waarvan de strekking nader is bepaald in de rechtspraak van het Hof.

In casu hebben de vereisten ten aanzien waarvan de verwijzende rechters verduidelijking vragen betrekking op, ten eerste, het begrip ‘uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584, en, ten tweede, de omvang van de effectieve rechterlijke bescherming die moet worden geboden aan personen tegen wie een Europees aanhoudingsbevel wordt uitgevaardigd.

Zoals ook de advocaat-generaal in punt 70 van zijn conclusie heeft opgemerkt, vormt het openstaan van een beroep in rechte tegen de door een andere autoriteit dan een rechterlijke instantie genomen beslissing om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, geen voorwaarde om die autoriteit als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 te kunnen aanmerken. Een dergelijk vereiste behoort niet tot de statutaire en organisatorische voorschriften van die autoriteit maar betreft de procedure voor het uitvaardigen van een dergelijk bevel.

Voor deze uitlegging is steun te vinden in het arrest van 27 mei 2019, PF (Procureur-generaal van Litouwen) (C-509/18, EU:C:2019:457), waarin het Hof heeft geoordeeld dat de procureur-generaal van een lidstaat die, terwijl hij structureel onafhankelijk is van de rechterlijke macht, bevoegd is voor de strafrechtelijke vervolging en wiens status in deze lidstaat zijn onafhankelijkheid ten opzichte van de uitvoerende macht waarborgt in het kader van de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel, moet worden aangemerkt als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van kaderbesluit 2002/584, en het aan de verwijzende rechter heeft gelaten om voorts na te gaan of de beslissingen van die procureur het voorwerp kunnen uitmaken van een beroep in rechte dat volledig voldoet aan de door een effectieve rechterlijke bescherming gestelde eisen.

Artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 omschrijft de ‘uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ als de rechterlijke autoriteit van de uitvaardigende lidstaat die bevoegd is om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen krachtens het recht van de uitvaardigende lidstaat.

Volgens de rechtspraak van het Hof staat het overeenkomstig het beginsel van procedurele autonomie weliswaar aan de lidstaten om op basis van hun nationaal recht de ‘rechterlijke autoriteit’ aan te wijzen die bevoegd is voor het uitvaardigen van een Europees aanhoudingsbevel, doch kunnen de betekenis en de strekking van dit begrip niet worden overgelaten aan de beoordeling van elke lidstaat, aangezien dit begrip in de gehele Unie autonoom en uniform dient te worden uitgelegd, waarbij rekening dient te worden gehouden met de bewoordingen van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584, de context ervan en het doel van dit kaderbesluit [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punten 48 en 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Zo heeft het Hof voor recht verklaard dat het begrip ‘uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 ook autoriteiten van een lidstaat kan omvatten die, zonder noodzakelijkerwijze rechters of rechterlijke instanties te zijn, deelnemen aan de strafrechtsbedeling in deze lidstaat en in de uitoefening van de met de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel inherent verbonden taken op onafhankelijke wijze optreden, waarbij deze onafhankelijkheid vereist dat er statutaire en organisatorische voorschriften bestaan die waarborgen dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit bij de vaststelling van een beslissing tot uitvaardiging van een dergelijk aanhoudingsbevel geen enkel risico loopt om te worden onderworpen aan met name een individuele instructie van de uitvoerende macht [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456 , punten 51 en 74].

In casu is niet omstreden dat de leden van het openbaar ministerie, die in Frankrijk de hoedanigheid van magistraat hebben, deelnemen aan de rechtsbedeling.

Wat de vraag betreft of deze magistraten in de uitoefening van de taken die inherent zijn aan de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel op onafhankelijke wijze optreden, blijkt uit de schriftelijke en mondelinge opmerkingen die door de Franse regering ter terechtzitting bij het Hof zijn ingediend, dat artikel 64 van de Franse grondwet de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht waarborgt, die bestaat uit de zittende en de staande magistratuur, en dat krachtens artikel 30 CPP het openbaar ministerie zijn taken op objectieve wijze uitoefent, los van elke van de uitvoerende macht afkomstige instructie, aangezien de minister van Justitie aan de magistraten van het openbaar ministerie alleen algemene instructies inzake het strafrechtsbeleid kan geven teneinde de coherentie van dat beleid op het gehele grondgebied te verzekeren. Volgens deze regering kunnen deze instructies in geen geval tot gevolg hebben dat een magistraat van het openbaar ministerie wordt belet om zijn beoordelingsbevoegdheid uit te oefenen met betrekking tot de evenredigheid van de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel. Overeenkomstig artikel 31 CPP oefent het openbaar ministerie voorts de strafvordering uit en vordert het de toepassing van de wet met inachtneming van het beginsel van onpartijdigheid.

Dergelijke gegevens volstaan als bewijs dat in Frankrijk de magistraten van het openbaar ministerie over de bevoegdheid beschikken om op onafhankelijke wijze, met name ten opzichte van de uitvoerende macht, de noodzaak en de evenredigheid van de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel te beoordelen en dat zij deze bevoegdheid op objectieve wijze uitoefenen door rekening te houden met alle belastende en ontlastende elementen.

Hoewel de magistraten gehouden zijn de van hun hiërarchieke meerderen afkomstige instructies na te leven, blijkt uit de rechtspraak van het Hof, met name uit de arresten van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau) (C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456), en 27 mei 2019, PF (Procureur-generaal van Litouwen) (C-509/18, EU:C:2019:457), dat het vereiste van onafhankelijkheid — dat uitsluit dat met betrekking tot de beslissingsbevoegdheid van eerstgenoemden van buiten de rechterlijke macht afkomstige instructies worden gegeven, met name afkomstig van de uitvoerende macht — interne instructies niet verbiedt die aan de magistraten van het parket kunnen worden gegeven door hun hiërarchieke meerderen, die zelf magistraat bij het parket zijn, op basis van de ondergeschiktheidsband die de werking van het openbaar ministerie beheerst.

De onafhankelijkheid van het openbaar ministerie wordt evenmin in twijfel getrokken door het feit dat het is belast met de uitoefening van de strafvordering. Zoals het Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg ter terechtzitting bij het Hof heeft opgemerkt, ziet het begrip ‘uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 niet alleen op de rechters of de rechterlijke instanties van een lidstaat. In dit verband heeft het Hof geoordeeld dat dit begrip ook van toepassing is op de procureur-generaal van een lidstaat die bevoegd is voor de strafrechtelijke vervolging, mits zijn status zijn onafhankelijkheid ten opzichte van de uitvoerende macht waarborgt in het kader van de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, PF (Procureur-generaal van Litouwen), C-509/18, EU:C:2019:457, punt 57].

Gelet op al het voorgaande dient artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 aldus te worden uitgelegd dat de magistraten van het openbaar ministerie van een lidstaat die belast zijn met de strafvordering en onder leiding en toezicht staan van hun hiërarchieke meerderen, onder het ‘begrip uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ in de zin van deze bepaling vallen wanneer hun status hun onafhankelijkheid, met name ten opzichte van de uitvoerende macht, waarborgt in het kader van de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel.

De regeling van het Europees aanhoudingsbevel omvat op twee niveaus bescherming van de procedurele en grondrechten die de gezochte persoon moet genieten, aangezien bij de rechterlijke bescherming op het eerste niveau van de vaststelling van een nationale rechterlijke beslissing, zoals een nationaal aanhoudingsbevel, de bescherming komt die gewaarborgd moet zijn op het tweede niveau van de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel, die in voorkomend geval kort na de vaststelling van de nationale rechterlijke beslissing kan plaatsvinden [arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Wanneer het gaat om een maatregel die, zoals de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel, het recht op vrijheid van de betrokken persoon kan aantasten, houdt deze bescherming dus in dat op minstens één van de twee niveaus van die bescherming een beslissing wordt genomen die voldoet aan de vereisten die inherent zijn aan een effectieve rechterlijke bescherming [arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punt 68].

In het bijzonder veronderstelt het tweede niveau van bescherming van de rechten van de betrokken persoon dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit controleert of de voor de uitvaardiging noodzakelijke voorwaarden zijn vervuld en op objectieve wijze — rekening houdend met alle belastende en ontlastende elementen en zonder daarbij het risico te lopen dat door derden, met name door de uitvoerende macht, instructies worden gegeven — onderzoekt of die uitvaardiging evenredig is [zie in die zin arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punten 71 en 73].

Wanneer het recht van een uitvaardigende lidstaat de bevoegdheid om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, toekent aan een autoriteit die weliswaar aan de rechtsbedeling in die lidstaat deelneemt maar zelf geen rechterlijke instantie is, moet bovendien de beslissing om een dergelijk aanhoudingsbevel uit te vaardigen, en met name de evenredigheid van een dergelijke beslissing in de betreffende lidstaat, het voorwerp kunnen uitmaken van een beroep in rechte dat volledig voldoet aan de vereisten die voortvloeien uit een effectieve rechterlijke bescherming [arrest van 27 mei 2019, OG en PI (Openbaar ministerie van Lübeck en van Zwickau), C-508/18 en C-82/19 PPU, EU:C:2019:456, punt 75].

Met een dergelijk beroep tegen de beslissing om Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen die is genomen door een autoriteit die weliswaar aan de rechtsbedeling deelneemt en de vereiste onafhankelijkheid geniet ten opzichte van de uitvoerende macht maar zelf geen rechterlijke instantie is, wordt beoogd te verzekeren dat de toetsing van de naleving van de noodzakelijke voorwaarden voor de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel met het oog op strafvervolging, en met name de evenredigheid ervan, wordt verricht in het kader van een procedure waarin wordt voldaan aan de uit een effectieve rechterlijke bescherming voortvloeiende vereisten.

Het staat derhalve aan de lidstaten om ervoor te zorgen dat hun rechtsorden op doeltreffende wijze het door kaderbesluit 2002/584 vereiste niveau van rechterlijke bescherming, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof, waarborgen middels door hen toegepaste procedurevoorschriften, die van systeem tot systeem kunnen verschillen.

In het bijzonder vormt het openstellen van een afzonderlijk recht op beroep tegen de door een andere rechterlijke autoriteit dan een rechter genomen beslissing om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, in dit opzicht slechts een van de mogelijkheden.

Kaderbesluit 2002/584 belet immers niet dat een lidstaat zijn procedurevoorschriften toepast ten aanzien van de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel, voor zover het doel van het kaderbesluit en de daaruit voortvloeiende vereisten niet worden doorkruist (zie in die zin arrest van 30 mei 2013, F, C-168/13 PPU, EU:C:2013:358, punt 53).

Wat de onderhavige zaken betreft, geschiedt blijkens het dossier waarover het Hof beschikt de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel met het oog op strafvervolging in de Franse rechtsorde noodzakelijkerwijs middels een nationaal aanhoudingsbevel dat wordt verstrekt door een rechterlijke instantie, in de regel de rechter-commissaris. Volgens artikel 131 CPP kan de rechter-commissaris, wanneer een persoon op de vlucht is of buiten het grondgebied van de Republiek verblijft, na overleg met de officier van justitie, tegen deze persoon een aanhoudingsbevel uitvaardigen indien het feit strafbaar is met een correctionele gevangenisstraf of met een zwaardere straf.

Uit de prejudiciële verwijzing in zaak C-626/19 PPU blijkt dat, wanneer een Europees aanhoudingsbevel met het oog op strafvervolging wordt uitgevaardigd door het openbaar ministerie, de rechterlijke instantie die het nationale aanhoudingsbevel heeft verstrekt op basis waarvan het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, het openbaar ministerie tegelijkertijd verzoekt een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen en een beoordeling maakt van de noodzakelijke voorwaarden voor de uitvaardiging van een dergelijk Europees aanhoudingsbevel en met name van de evenredigheid ervan.

Voorts kan volgens de Franse regering in de Franse rechtsorde tegen de beslissing om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen, als proceshandeling, op grondslag van artikel 170 CPP een vordering tot nietigverklaring worden ingesteld. Met een dergelijke vordering, die openstaat zolang het strafrechtelijke onderzoek loopt, kunnen de partijen in de procedure hun rechten doen naleven. Indien het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd tegen een persoon die nog geen partij is in de procedure, kan hij de vordering tot nietigverklaring instellen nadat hij daadwerkelijk is overgeleverd en is verschenen voor de rechter-commissaris.

Dat er in de Franse rechtsorde dergelijke procedurevoorschriften bestaan, maakt aldus duidelijk dat de evenredigheid van de beslissing van het openbaar ministerie om een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen vooraf kan worden getoetst door de rechter, zelfs vrijwel gelijktijdig met de uitvaardiging ervan, en hoe dan ook na de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel, waarbij deze toetsing, naargelang van het geval, vóór of na de daadwerkelijke overlevering van de gezochte persoon kan plaatsvinden.

Een dergelijk stelsel voldoet derhalve aan het vereiste van effectieve rechterlijke bescherming.

Zoals in punt 43 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, past kaderbesluit 2002/584 voorts in een algemeen systeem van waarborgen betreffende de effectieve rechterlijke bescherming die zijn voorzien in andere Unieregelingen die zijn vastgesteld op het gebied van de gerechtelijke samenwerking in strafzaken en die samen beogen het de op basis van een Europees aanhoudingsbevel gezochte persoon te vergemakkelijken om zijn rechten uit te oefenen, zelfs voordat hij is overgeleverd aan de uitvaardigende lidstaat.

In het bijzonder verplicht artikel 10 van richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming (PB 2013, L 294, blz. 1), de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat om gezochte personen zonder onnodig uitstel na de vrijheidsbeneming erover te informeren dat zij het recht hebben om een advocaat aan te wijzen in de uitvaardigende lidstaat.

Gelet op een en ander dient op de prejudiciële vragen te worden geantwoord dat artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat de magistraten van het openbaar ministerie van een lidstaat die zijn belast met de strafvordering en onder leiding en toezicht staan van hun hiërarchieke meerderen, onder het begrip ‘uitvaardigende rechterlijke autoriteit’ in de zin van deze bepaling vallen, wanneer hun status hun onafhankelijkheid, met name ten opzichte van de uitvoerende macht, waarborgt in het kader van de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel. Kaderbesluit 2002/584 moet aldus worden uitgelegd dat aan de vereisten die inherent zijn aan een effectieve rechterlijke bescherming, die moet toekomen aan een persoon ten aanzien van wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op strafvervolging, is voldaan wanneer volgens de wettelijke regeling van de uitvaardigende lidstaat de voorwaarden voor de uitvaardiging van dat bevel, en met name de evenredigheid ervan, in die lidstaat door de rechter worden getoetst.