RvS, 03-04-2013, nr. 201209402/1/A3.

Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Wegenwet is deze wet uitsluitend van toepassing op openbare wegen.

Ingevolge het tweede lid wordt onder wegen in deze wet mede verstaan:

De rechtbank heeft overwogen dat het college de wegen die op een door het college overgelegde kaart met een groene kleur zijn gemarkeerd, terecht op de wegenlegger heeft opgenomen, nu deze reeds op de wegenlegger van 11 januari 1989 zijn opgenomen en niet is gebleken dat deze wegen hebben opgehouden openbaar te zijn of aan de openbaarheid zijn onttrokken. Verder heeft de rechtbank overwogen dat het college de op voormelde kaart met een roze kleur gemarkeerde wegen terecht op de wegenlegger heeft opgenomen, nu ten aanzien van die wegen is voldaan aan het bepaalde in artikel 4, eerste lid, onder II, van de Wegenwet. Dat op diverse plaatsen borden met de tekst "Particulier terrein. Opengesteld" zijn geplaatst, dat diverse wegen slechts tussen zonsopkomst en zonsopgang toegankelijk zijn en dat diverse wegen met een slagboom voor motorvoertuigen zijn afgesloten, maakt niet dat de desbetreffende wegen slechts ter bede toegankelijk zijn in de zin van artikel 4, tweede lid, van de Wegenwet, aldus de rechtbank.

[appellanten] betogen dat de rechtbank heeft miskend dat de groen gemarkeerde wegen ten onrechte op de wegenlegger van 11 januari 1989 waren opgenomen, aangezien destijds reeds ter plaatse kenbaar was gemaakt dat de wegen slechts met toestemming van de eigenaar toegankelijk zijn. Om die reden mag volgens [appellanten] niet met toepassing van artikel 49 van de Wegenwet van openbaarheid van die wegen worden uitgegaan. Daarnaast zijn die wegen meer dan dertig jaren niet voor eenieder toegankelijk geweest en kan uit briefwisselingen tussen [appellanten] en de gemeente Bernheze en de provincie Noord-Brabant worden afgeleid dat zij herhaaldelijk hebben verzocht de wegen van de wegenlegger te verwijderen, aldus [appellanten].

Tussen partijen is niet in geschil dat de groen gemarkeerde wegen reeds voorkomen op de wegenlegger van 11 januari 1989. Uit artikel 49 van de Wegenwet, gelezen in verbinding met artikel 7 van die wet, volgt dat die wegen daarom als openbaar worden aangemerkt, tenzij aannemelijk wordt gemaakt dat de wegen gedurende dertig achtereenvolgende jaren niet voor eenieder toegankelijk zijn geweest of wanneer ze door het bevoegd gezag aan het openbaar verkeer zijn onttrokken. Sinds de vaststelling van de wegenlegger op 11 januari 1989 zijn nog geen dertig jaren verstreken. Verder is niet gebleken dat de wegen bij besluit van het bevoegde gezag aan het openbaar verkeer zijn onttrokken. Dat uit briefwisselingen tussen [appellanten] en de gemeente en provincie zou kunnen worden afgeleid dat zij om een dergelijk besluit hebben verzocht, laat onverlet dat dit besluit niet is genomen. Nu voorts de juistheid van de wegenlegger van 11 januari 1989 niet in deze procedure aan de orde kan worden gesteld, heeft de rechtbank met juistheid overwogen dat het college de groen gemarkeerde wegen terecht als openbaar heeft aangemerkt en derhalve terecht op de wegenlegger heeft opgenomen.

Het betoog faalt.

[appellanten] betogen voorts dat de rechtbank heeft miskend dat de roze gemarkeerde wegen niet openbaar zijn, nu deze slechts ter bede toegankelijk zijn als bedoeld in artikel 4, tweede en derde lid, van de Wegenwet omdat borden zijn geplaatst met de tekst "Particulier terrein. Opengesteld". In dat verband voeren zij aan dat de uitspraak van de rechtbank innerlijk tegenstrijdig is, nu daarin eerst wordt overwogen dat die borden sinds 1982 op alle tot het landgoed behorende toegangswegen zijn geplaatst, terwijl daarna wordt overwogen dat [appellanten] niet hebben geconcretiseerd waar, wanneer en gedurende welke periode die borden zijn geplaatst.

In hoger beroep is niet in geschil dat de roze gemarkeerde wegen ten tijde van het besluit van 9 januari 2012 ten minste tien jaren door de gemeente Bernheze werden onderhouden in de zin van artikel 4, eerste lid, aanhef en onder II, van de Wegenwet, hetgeen is bevestigd in een op 24 februari 2012 verzonden brief van het college van burgemeester en wethouders van Bernheze. Het geschil ten aanzien van deze wegen is thans beperkt tot de vraag of deze destijds gedurende tien achtereenvolgende jaren toegankelijk waren als bedoeld in voormelde bepaling.

Op door [appellanten] en door het college overgelegde foto's is te zien dat op onderscheiden plaatsen borden zijn geplaatst met de volgende tekst: "OPENGESTELD

De toegang is verboden

• tussen zonsondergang en zonsopgang

• buiten wegen en paden

• met motorrijtuig, bromfiets of paard

• met een loslopende hond

• met een spelend muziekapparaat

• met tent of windscherm

en ook wanneer u

• papier, schillen of ander afval achterlaat

• rookt, kookt of vuurtje stookt

• koopwaar aanbiedt

• iets beschadigt of meeneemt

• dieren verontrust."

De overgelegde stukken bevatten geen aanknopingspunten om aannemelijk te achten dat op de borden ook de tekst "Particulier terrein" is vermeld. Los daarvan wijst het woord "opengesteld" erop dat de wegen toegankelijk zijn, zonder dat daarvoor toestemming is vereist. Dat aan de toegankelijkheid voorwaarden zijn gesteld, maakt niet dat de wegen slechts ter bede toegankelijk zijn.

Voorts hebben [appellanten] erop gewezen dat zij op grond van een krachtens de Natuurschoonwet 1928 genomen beschikking gehouden zijn om de wegen in elk geval voor voetgangers toegankelijk te doen zijn. Indien zij zich niet aan die voorwaarde houden, zullen zij daarvan fiscale gevolgen ondervinden. Verder hebben [appellanten] niet betwist dat de roze gemarkeerde wegen deel uitmaken van een fietsroute, zoals het college van burgemeester en wethouders van Bernheze heeft bevestigd in voormelde op 24 februari 2012 verzonden brief. Evenmin is betwist dat die wegen feitelijk voor voetgangers en fietsers toegankelijk zijn.

Uit het voorgaande volgt dat de geplaatste borden niet maken dat de roze gemarkeerde wegen slechts ter bede toegankelijk zijn als bedoeld in artikel 4, tweede en derde lid, van de Wegenwet. Derhalve kan in het midden blijven bij welke wegen deze borden al dan niet zijn geplaatst. De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat het college de roze gemarkeerde wegen terecht als openbaar in de zin van artikel 4, eerste lid, aanhef en onder II, van de Wegenwet heeft aangemerkt en derhalve terecht op de wegenlegger heeft opgenomen.

Het betoog faalt.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.