Rb. Alkmaar, 01-06-2010, nr. 14.810270-09

-

(gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd) de woning van die [slachtoffer 3] is binnengegaan en/of

-

onverhoeds op het bed van die [slachtoffer 3] is gesprongen en/of

-

naakt althans geheel of gedeeltelijk ontkleed op (het lichaam van) die (in bed liggende) [slachtoffer 3] is gaan liggen en/of die [slachtoffer 3] bij de polsen en/of de (onder)armen heeft vastgepakt en vastgehouden en/of

-

die [slachtoffer 3] in haar arm(en) heeft geknepen en/of die [slachtoffer 3], zijn, verdachtes, penis heeft laten vastpakken/vasthouden en/of

-

(aldus) voor die [slachtoffer 3] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

subsidiair

hij op of omstreeks 10 februari 2008 te [plaatsnaam], gemeente Drechterland. door geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) [slachtoffer 3] ([geboortedatum]) heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handeling(en), bestaande uit:

-

het naakt althans geheel of gedeeltelijk ontkleed door verdachte op (het lichaam van) die (in bed liggende) [slachtoffer 3] gaan liggen en/of blijven liggen en/of

-

het die [slachtoffer 3] laten vastpakken en/of vasthouden van zijn, verdachtes, penis,

en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) en/of die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) hierin dat verdachte

-

(gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd) de woning van die [slachtoffer 3] is binnengegaan en/of

-

onverhoeds op het bed van die [slachtoffer 3] is gesprongen en/of

-

naakt althans geheel of gedeeltelijk ontkleed op (het lichaam van) die (in bed liggende) [slachtoffer 3] is gaan liggen en/of die [slachtoffer 3] bij de polsen en/of de (onder)armen heeft vastgepakt en vastgehouden en/of

-

die [slachtoffer 3] in haar arm(en) heeft geknepen en/of die [slachtoffer 3], zijn, verdachtes, penis heeft laten vastpakken/vasthouden en/of

-

aldus voor die [slachtoffer 3] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan.

Aan de verdachte is in de zaak met parketnummer 14.810325-09, hierna te noemen: de

gevoegde zaak, ten laste gelegd dat

primair

hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 mei 2003 tot en met 31januari 2004 te [plaatsnaam], gemeente Stede Broec, (telkens) door geweld of (een) andere feiteljkhe(i)d(en) en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(en) [slachtoffer 4] ([geboortedatum]), heeft gedwongen tot het ondergaan van (een) handeling(en) die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 4],

hebbende verdachte (telkens) die [slachtoffer 4] gedwongen te dulden dat verdachte zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [slachtoffer 4] duwde en/of bracht en/of zijn, verdachtes, vinger(s) in de vagina van die [slachtoffer 4] duwde en/of bracht,

en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) enlof die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(en) (telkens) hierin dat verdachte (die de stiefvader was van genoemde [slachtoffer 4]) de slaapkamer van die [slachtoffer 4] binnen is gegaan (terwijl zij sliep) en/of het lichaam van die [slachtoffer 4] heeft omgedraaid en/of verschoven en/of (onverhoeds) de benen van die [slachtoffer 4] uit elkaar heeft geduwd en/of getrokken en/of (onverhoeds) met zijn lichaam op (het lichaam van die) die [slachtoffer 4] is gaan liggen en/of

(aldus telkens) voor die [slachtoffer 4] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan;

subsidiair

hij op een of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 mei 2003 tot en met 31 januari 2004 te [plaatsnaam], gemeente Stede Broec, (telkens) met [slachtoffer 4] ([geboortedatum])die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handeling(en) heeft gepleegd, die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 4] , hebbende verdachte (telkens) zijn, verdachtes, penis in de vagina van die [slachtoffer 4] geduwd en/of gebracht en/of zijn, verdachtes, vinger(s) in de vagina van die [slachtoffer 4] geduwd

en/of gebracht;

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, leest de rechtbank

deze verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor

niet geschaad in zijn verdediging.

3.

4.

A.

Inleiding

In de hoofdzaak

Feit 1

In de nacht van 4 augustus 2004 doet de 81-jarige mevrouw [slachtoffer 1] aangifte van

verkrachting. De politie stelt DNA-sporen aan haar lichaam veilig. Vijf jaar later wordt

een match gevonden. De verdachte wordt op 15 juli 2009 aangehouden. In de

daaropvolgende verhoren verklaart de verdachte dat hij in de bewuste nacht seks heeft

gehad met aangeefster, maar dat dat op vrijwillige basis gebeurde. Ook zou hij minder

seksuele handelingen hebben gepleegd dan aangeefster aangeeft in haar verklaring.

Feit 2

Op 30 juli 2005 doet de 81-jarige mevrouw [slachtoffer 2] aangifte van poging tot verkrachting.

Ze verklaart dat ze naar bed wilde gaan, toen er opeens een man in haar slaapkamer

stond. Hij was gekleed in een korte broek en had een muts op zijn hoofd. Hij drukte haar

op bed en ging op haar liggen. Ze heeft zich hevig verzet, waarna de man wegging.

Op 13 november 2009 verklaart de verdachte tegenover de politie nooit in de woning van

aangeefster te zijn geweest.

Feit 3

Op 11 februari 2008 doet de 84-jarige mevrouw [slachtoffer 3] aangifte. Ze verklaart dat ze de

nacht ervoor in bed lag, toen de deur openging en ze een naakte man zag. De man sprong

op haar bed en ging bovenop haar liggen. Hij hield haar armen vast, kneep haar in haar

armen en liet haar zijn penis vasthouden. Ze heeft zich hevig verweerd, waarna de man

wegging. Op 13 november 2009 verklaart de verdachte tegenover de politie nooit in de

woning van aangeefster te zijn geweest.

In de gevoegde zaak

Op 7 april 2009 meldt mevrouw [moeder slachtoffer 4] de politie dat onlangs is uitgekomen dat haar

dochter [slachtoffer 4] ongeveer 7 of 8 jaar geleden seksueel is misbruikt door de

verdachte, haar ex-echtgenoot en stiefvader van [slachtoffer 4] . Op 11 mei 2009 doet [slachtoffer 4]

aangifte. Aan het eind van dit verhoor verklaart ze de aangifte niet te willen doorzetten.

Op 27 augustus 2009 zet ze de aangifte door. Ze verklaart dat de verdachte meerdere

malen gemeenschap met haar heeft gehad en ontuchtige handelingen bij haar heeft

gepleegd. De verdachte ontkent ten stelligste dat hij seksuele handelingen heeft gepleegd

bij zijn stiefdochter.

B.

Standpunt van de officier van justitie

De feiten in de hoofdzaak onder 1, 2 primair en 3 primair kunnen wettig en overtuigend

worden bewezen, evenals het primair ten laste gelegde in de gevoegde zaak.

C.

Standpunt van de verdediging

Feit 1 in de hoofdzaak

Doordat aangeefster niet heeft tegengestribbeld en geen verzet heeft geboden, heeft bij

de verdachte het afschuwelijke misverstand kunnen ontstaan dat zij vrijwillig meewerkte

aan de seksuele handelingen. Als gevolg hiervan is het de vraag of de verdachte opzet

had op het aanwenden van geweld. Indien de rechtbank de stelling volgt dat daarover

twijfels bestaan, moet de verdachte van dit feit worden vrijgesproken.

Feit 2

Niet kan worden bewezen dat de verdachte op de bewuste avond is binnengedrongen in

de woning van aangeefster. Hij voldoet niet aan het door haar opgegeven signalement.

Daarnaast kan uit het dna-onderzoek geen betrouwbare conclusie worden getrokken. Het

gevonden dna-materiaal kan afkomstig zijn van de verdachte, maar ook van iemand

anders. Verzocht wordt de verdachte vrij te spreken van dit feit.

Feit 3

Aangeefster kan geen duidelijke beschrijving geven van het uiterlijk van haar belager.

Een politiehond heeft een “vers menselijk reukspoor” geroken. In verband met de

chronologie van de gebeurtenissen kan dit spoor niet zijn veroorzaakt door de verdachte.

Enig onderzoek naar het reukspoor is echter uitgebleven. De match van het dna van de

verdachte met een spoor op het balkon van aangeefster heeft slechts geleid tot het

aannemen van een waarschijnlijkheid, en dat is in juridische zin onvoldoende om dit feit

wettig en overtuigend bewezen te achten. Verzocht wordt de verdachte vrij te spreken

van dit feit.

Gevoegde zaak

De beschuldigingen komen uitsluiten van aangeefster en worden niet ondersteund door

verklaringen van anderen. Dit is volstrekt onvoldoende bewijs, zodat vrijspraak moet

volgen.

D.

Beoordeling van de tenlastelegging door de rechtbank

Ten aanzien van de hoofdzaak, feit 1

In haar aangifte (p. 7) verklaart mevrouw [slachtoffer 1] als volgt.

Zij zat op 4 augustus 2004 om 00.30 uur voor het raam in haar aanleunwoning in

[plaatsnaam]. Ze is slechthorend en had haar ‘oortjes’ uitgedaan. Plotseling zag ze in het

raam dat er iemand achter haar stond. Ze stond op. De man pakte haar op en liep met

haar in zijn armen naar de slaapkamer. Hij legde haar neer op haar bed. Hij deed haar

jurk omhoog en trok haar onderbroek uit. De man begon haar schaamstreek en vagina te

likken. De man ging met zijn stijve penis in haar vagina en ging daarbij op en neer met

zijn onderlichaam. Op een gegeven moment hield de man op. Ze dacht dat hij klaar was,

maar dat bleek echter niet zo te zijn. Hij trok haar jurk verder omhoog en deed haar bh

omhoog. Hij zoende, likte en betastte haar borsten en de rest van haar lichaam. Daarna

ging hij wederom met zijn penis in haar vagina en met zijn onderlichaam heen en weer.

Aangeefster denkt dat de man toen is klaargekomen, want ze voelde een vloeistof uit

haar schede komen.

Nadat de man was klaargekomen, heeft ze hem gevraagd om naar huis te gaan. Ze zag

dat de man moeite had met de zwarte doek die hij over zijn gezicht en hoofd had. Omdat

ze zijn gezicht niet wilde zien, zei ze dat hij die doek goed moest doen.

Door de verbalisant gevraagd of aangeefster heeft tegengestribbeld of heeft geroepen,

antwoordt ze dat dat niet heeft gedaan omdat ze dat niet durfde. De man overrompelde

haar eigenlijk, ook doordat hij zo plotseling achter haar stond in haar woning en haar

vierkant oppakte. Aangeefster verklaart dat ze wil dat wordt uitgezocht wie haar heeft

verkracht.

In een latere verklaring (p. 11) vult aangeefster aan dat de man zijn gezicht had afgedekt

met een muts over zijn hoofd. Ook verklaart ze (p. 35) dat ze wist dat ze zich gedeisd

moest houden, om tegenwerking te voorkomen. Ze was bang dat hij haar keel zou

dichtknijpen.

Bij deskundigenbericht van 8 juli 2009 (p. 73 e.v.) deelt het NFI mee dat een, bij

aangeefster afgenomen, spermaspoor uit haar vulva een match oplevert met het dna van

de verdachte. De berekende frequentie van het dna-profiel is kleiner dan 1

op 1 miljard.

De verdachte heeft het volgende verklaard (p. 55 e.v.).

Hij was aan het vissen toen hij mevrouw in huis zag zitten. Ze zwaaiden naar elkaar. Hij

liep naar binnen en ze stond van schrik op: “Die schrok voor mij zo te zien d’r eigen wel

de tering hoor.” Ze vroeg wat hij wilde. Hij ging op het bed zitten en zei dat ze misschien

wel hetzelfde wilde wat hij wilde. Ze kwam naast hem zitten en ze gingen liggen. Hij

heeft haar bij de borsten gepakt, haar onderbroek uitgedaan en heeft haar gepenetreerd.

Hij heeft haar niet gelikt. Er is niets onder dwang gegaan.

Gevraagd naar zijn intentie toen hij de woning binnenstapte, antwoordt de verdachte dat

hij uitging van seks.

De rechtbank oordeelt als volgt.

Voorop wordt gesteld dat uit de aangifte blijkt dat aangeefster niets heeft gezegd over,

laat staan dat ze heeft ingestemd met seks met de verdachte. Ze heeft ook geen non-verbale

signalen afgegeven die duidden op een dergelijke instemming.

De verdachte stelt zich op het standpunt dat aangeefster niet heeft tegengestribbeld en

niet heeft aangegeven dat ze geen seks met hem wilde. Daarmee hanteert de verdachte

een totaal verkeerd uitgangspunt: hij legt immers de verantwoordelijkheid voor het

voorkómen van door haar niet gewilde seksuele handelingen bij aangeefster.

De hele situatie spreekt de versie van verdachte van de gebeurtenissen tegen. Vroeg in de

nacht kwam de verdachte onaangekondigd en niet uitgenodigd de aanleunwoning van de

hem onbekende aangeefster binnen. Ze schrok hevig, hetgeen voor hem duidelijk

kenbaar was. De verdachte had daarna (zoals hij verklaarde op de terechtzitting) binnen

één à anderhalve minuut seks met deze 81-jarige vrouw. Het standpunt dat deze seks

vrijwillig van aard aan de zijde van aangeefster was, wordt door de rechtbank als

volstrekt onaannemelijk verworpen. De verklaringen van aangeefster worden door de

rechtbank gekenschetst als gedetailleerd, consistent en boven alle twijfel verheven. De

rechtbank volgt dan ook de aangifte in zijn geheel.

De rechtbank is, gelet op al het voorgaande, van oordeel dat wettig en overtuigend is

bewezen dat de verdachte mevrouw [slachtoffer 1] op 4 augustus 2004 heeft verkracht.

Ten aanzien van de hoofdzaak, feit 2

Aangeefster mevrouw [slachtoffer 2] heeft kort na de poging tot verkrachting tegenover de politie

verklaard (p. 12): “Doordat het licht in de slaapkamer brandde, kon ik het gezicht van de

man goed zien. Ik heb het gezicht van de man heel goed in mij opgenomen.” Ze

omschrijft de dader als een 20-23 jarige jongeman, met donkerblond haar en lichtblauwe

ogen. In een proces-verbaal over een vervaardigde compositietekening van de dader is

over de verklaring van het slachtoffer het volgende gerelateerd (blz. 18): “Zij bedoelde

hiermee dat zijn ogen helblauw waren en dat hij in werkelijkheid bijna witte

wenkbrauwen had. Dit waren volgens mevrouw [slachtoffer 2] geen zware wenkbrauwen.” In een

later afgelegde verklaring (blz. 23) zegt zij: “De man zei niets. We bleven elkaar

aankijken. Daarom weet ik zo goed dat hij mooie blauwe ogen had.”

Gebleken is dat de verdachte ten tijde van dit feit 39 jaar was. Uit de stukken valt verder

af te leiden dat hij donker haar had, donkere wenkbrauwen en bruine ogen. De rechtbank

heeft deze laatste drie aspecten ter terechtzitting ook zelf waargenomen.

In de buurt van de plaats van het delict zijn een shagpeuk en een wattenstaafje

aangetroffen. Ook ter zitting is niet duidelijk geworden waar deze zaken precies zijn

aangetroffen. Deze twee zaken zijn op dna onderzocht en vergeleken met het dna dat was

aangetroffen in een spermaspoor [ZAE312#5J van een eerder slachtoffer, mevrouw

[slachtoffer 1] (feit 1). Nadien is vastgesteld dat de kans dat het daarop aangetroffen dna van

een ander dan verdachte is, kleiner is dan 1 op één miljard. In het rapport van 21 april

2006.

meldt het NFI als conclusie: “dat het spermaspoor /ZEA3J2#5J niet afkomstig is

van dezelfde persoon als het celmateriaal op de peuk en op het wattenstaafje.”

Enige maanden na het feit heeft de politie op 4 oktober 2005 het t-shirt in beslag

genomen dat het slachtoffer droeg ten tijde van de poging tot verkrachting. De voorzijde

van dit T-shirt is in vier secties ingedeeld en daarvan zijn bemonsteringen genomen,

respectievelijk genoemd #3, #4, #5 en #6. Deze zijn onderzocht op de aanwezigheid van

dna. In zijn rapport van 21 april 2006 komt het NFI naar aanleiding van dat onderzoek

tot de vaststelling dat in de vier bemonsteringen enkele zwak aanwezige dna-kenmerken

zijn waargenomen die niet van het slachtoffer afkomstig zijn. Dat leidt tot de volgende

conclusie: “Deze zwak aanwezige DNA-kenmerken kunnen wijzen op de aanwezigheid

van een geringe hoeveelheid celmateriaai van één of meerdere personen, waaronder ten

minste één man. Op basis van vergelijkend DNA-onderzoek met deze zwak aanwezige

DNA-kenmerken kunnen geen betrouwbare conclusies worden getrokken.”

Ten slotte zijn dezelfde vier sporen ook nog aan een zogenaamd Y-chromosomaal dna-

onderzoek onderworpen door het Forensisch Laboratorium voor DNA Onderzoek

(FLDO)

te Leiden. Uit dat onderzoek bleek het volgende :

f#3 bevat 4 polymorfe Y-chromosoom DNA-kenmerken, afkomstig van één man.

#4 bevat 10 polymorfe Y-chromosoom DNA-kenmerken, afkomstig van ten minste drie

mannen.

#5 bevat 6 polymorfe Y-chromosoom DNA-kenmerken, afkomstig van één man.

#6 bevat 5 polymorfe Y-chromosoom DNA-kenmerken, afkomstig van één man.

Vergelijking met de volledige Y-chromosoom DNA-kenmerken van spermaspoor

[ZAE312#5 leverde op dat sporen #3 en #5 dezelfde DNA-kenmerken bevatten als die

van het spermaspoor. Van spoor #4 werd aangegeven dat de DNA-kenmerken van het

spermaspoor pasten binnen de in spoor #4 aangetroffen DNA-kenmerken. Van het

vierde spoor, #6, werd aangegeven dat dat niet overeenkwam.

Uit de toelichting op het verrichte onderzoek en de toelichting ter terechtzitting van dr.

J.H.A. Nagel van het NFI is gebleken dat de DNA-kenmerken op een Y-chromosoom in

principe onveranderd overerven van vader op zoon. Dat kan dus generaties lang

doorgaan. Zelfs als twee mannen tientallen generaties verschillen van elkaar, mogelijk

een andere achternaam hebben en ogenschijnlijk geen familie van elkaar zijn, is het nog

steeds mogelijk dat hun Y-chromosomale DNA-profielen identiek zijn. Bovendien, zo

valt in het rapport van het FLDO te lezen, is er ook nog een kans dat een man per toeval

hetzelfde Y-chromosomale DNA-profiel heeft als dat van de verdachte. Er zijn dus méér

mannen die dezelfde DNA-kenmerken op hun Y-chromosoom hebben als de verdachte.

Dit Y-chromosomaal onderzoek is dan ook vooral van waarde om uit te sluiten dat een

bepaalde man de donor van het onderzochte spoor is.

Nu er overigens geen bewijsmiddelen zijn die duiden op betrokkenheid van verdachte,

acht de rechtbank, onder de hierboven vermelde omstandigheden, niet wettig en

overtuigend bewezen dat de verdachte feit 2 in de hoofdzaak heeft gepleegd. Hij dient

daarom daarvan te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van de hoofdzaak, feit 3

In haar aangifte heeft mevrouw [slachtoffer 3] het volgende verklaard (p. 18 e.v.).

Ze lag ongeveer tussen drie uur en half vier ‘s nachts op 10 februari 2008 wakker in bed

in haar woning, die deel uitmaakt van een verzorgingshuis, in [plaatsnaam]. Op een

gegeven moment zag ze een naakte man in de deuropening staan. Hij sprong op haar bed

en ging op haar liggen. Ze kwam op haar rug te liggen. Hij pakte haar beide onderarmen

en polsen beet, zodat ze geen kant op kon. Ze heeft zich ontzettend verweerd, maar hij

had haar klem. Ze heeft geprobeerd los te komen, maar ze kon niets met haar handen

doen. Ze heeft diverse keren: “Help” geroepen. Haar linkerhand had zijn geslachtsdeel

vast. Daar heeft ze hard in geknepen. De man zei: “Je houdt je stil en je gaat niet gillen.

Je blijft liggen.” Daarna verliet de man haar huis. Ze zag hem terwijl hij op het platje zijn

kleren aantrok. Hij stapte over het hekje en liep weg.

Dat hekje is bemonsterd. Van het (cel)materiaal van twee van de drie bemonsteringen

zijn voor vergelijking geschikte dna-sporen aangetroffen. Het betrof materiaal met

onvolledige dna-profielen. Onderzoek van bemonstering [FEA371] leidde tot de

conclusie dat dat afkomstig was van een onbekende man, met een berekende frequentie

van 1 op 18 miljoen. Onderzoek van bemonstering [FEA373] leidde tot de conclusie dat

dat afkomstig was van een onbekende man, met een berekende frequentie van 1 op

100.000. De onderzoekers gaven daarbij de suggestie om aanvullend dna-onderzoek te

verrichten, indien een referentiemonster van een mannelijke verdachte beschikbaar zou

komen.

Dat aanvullende onderzoek is nadien verricht waarbij dezelfde bemonsteringen zijn

vergeleken met het van de verdachte afgenomen dna. Ter zitting heeft de deskundige de

conclusie uit het rapport van 12 maart 2010 nader toegelicht. Bij het aanvullende

onderzoek is gebruikgemaakt van de zogenaamde NGM-methode. De standaardmethode

gaat uit van onderzoek van 10 hypervariabele gebieden (loci) op DNA, terwijl de NGM

methode 15 loci in het onderzoek betrekt. Dat onderzoek, alsmede de vergelijking met

het dna van de verdachte zelf, leidt tot de conclusie dat van beide bemonsteringen

vastgesteld kan worden dat de kans dat dit dna afkomstig is van een andere man dan de

verdachte kleiner is dan 1 op 1 miljard.

Nadat de politie hem in een verhoor (p. 184) had geconfronteerd met de vondst van dna-

materiaal dat misschien van hem afkomstig was, heeft de verdachte in reactie daarop

meerdere keren verklaard dat hij nooit bij de woning van aangeefster is geweest.

Verdachte heeft daarbij verklaard dat hij na de aanklacht met de auto langs de

betreffende woning is geweest om te kijken waar het was.

Op de terechtzitting is de verdachte hierop teruggekomen. Hij verklaarde dat hij niet die

nacht, maar wel eerder bij de woning van aangeefster was geweest. Als hij lang in de

auto zit, moet hij even uit de auto om zijn rug uit te strekken en rekoefeningen te doen.

Dat had hij wel eens gedaan tegen het hekje waar zijn dna is gevonden, aldus verdachte.

Hij heeft dit eerder niet tegen de politie willen zeggen, omdat zijn schoonmoeder in de

buurt van aangeefster woont en hij haar niet heeft willen betrekken bij politieonderzoek

naar iets dat hij niet heeft gedaan, zo verklaarde hij.

De rechtbank stelt vast dat de verdachte in een zeer laat stadium, tijdens het onderzoek

op de terechtzitting, voor het eerst is gekomen met deze verklaring die tegengesteld is

aan zijn verklaring bij de politie dat hij nooit bij de woning van aangeefster is geweest.

De reden om deze verklaring niet tegenover de politie af te leggen, wordt door de

rechtbank volstrekt niet aannemelijk geacht.

De verdachte heeft ter zitting gesteld dat hij in de nacht van 9 op 10 februari 2008 tussen

3 uur en 3.30 uur niet bij de woning van aangeefster kan zijn geweest. Hij was de avond

van de 9e met de [familie] op de kartbaan in [plaatsnaam] geweest. Daarna is

hij nog bij de familie thuis geweest. Hem staat bij dat hij daar om 3 uur à 3.30 uur is

weggegaan, aldus de verdachte.

Op grond van zowel de verklaring van zijn ex-echtgenote als van de verdachte zelf is

komen vast te staan dat de verdachte rond 4.00 uur is thuisgekomen in [plaatsnaam], nadat

hij daarvoor afwezig was geweest. Er is toen ruzie ontstaan, waarna de politie daarvan

een melding heeft gekregen om 4.09 uur (p. A-36).

[getuige 1] is gehoord als getuige (p. 78). Zij heeft verklaard dat de verdachte

haar en haar man na het bezoek aan de kartbaan met zijn bestelbus heeft thuisgebracht.

Daarna is de verdachte naar huis gegaan. Ze denkt dat het toen rond 1 uur à 1.30 uur was.

In een volgende verklaring ( p. 81) denkt ze dat de verdachte omstreeks 2 uur naar huis is

gegaan. Ze weet pertinent zeker dat het niet om 3.30 uur was. [getuige 2] heeft

verklaard (p. 90) dat het geen 3.30 uur zal zijn geweest toen de verdachte bij hen is

weggegaan.

Dat de verdachte om 3 uur à 3.30 uur is weggegaan bij het huis van de [familie] wordt niet ondersteund door enige verklaring in het dossier en is niet

aannemelijk geworden. Het verweer wordt verworpen. De rechtbank gaat er daarom van

uit dat het werkelijke tijdsverloop past binnen de tijd waarop aangeefster verklaart dat de

verdachte in haar woning is geweest.

Gelet op het voorgaande is wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte mevrouw

[slachtoffer 3] op 4 augustus 2004 heeft getracht te verkrachten. De bewezen verklaarde

handelingen van verdachte vormen een begin van uitvoering van het voornemen om

aangeefster te verkrachten.

Ten aanzien van de gevoegde zaak

De rechtbank stelt vast dat de verklaringen van aangeefster niet worden ondersteund

door enig relevant ander bewijs. Daardoor staan deze verklaringen te zeer op zichzelf.

Daar komt bij dat haar verklaringen tegenstrijdig zijn, met name over haar leeftijd toen

het seksueel misbruik zou hebben plaatsgevonden. Aangeefster verklaart eerst dat het

begon in de zomervakantie na groep 8 (p. 41). Aangeefster was toen 12 jaar. Later

verklaart ze dat het is begonnen toen ze een jaar of 10, 11 was (p. 48). Het heeft een half

jaar geduurd, tot een paar dagen voor haar 13e verjaardag (p. 52).

Onder deze omstandigheden acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat

de verdachte dit feit heeft gepleegd. De verdachte dient daarom daarvan te worden

vrijgesproken.

5.

1.

hij op 4 augustus 2004 te [plaatsnaam], gemeente Wester-Koggenland, telkens door

feitelijkheden [slachtoffer 1] ([geboortdatum]) telkens heeft gedwongen tot

het ondergaan van handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van

het lichaam van die [slachtoffer 1], hebbende verdachte

-

telkens zijn penis in de vagina van die [slachtoffer 1] gebracht en

-

de vagina van die [slachtoffer 1] gelikt en

-

de borsten en andere delen van het lichaam van die [slachtoffer 1] gekust en gelikt en betast

en bestaande die feitelijkheden hierin dat verdachte

-

in de voor de nachtrust bestemde tijd en met een muts over zijn, verdachtes, hoofd de

woning van die [slachtoffer 1] is binnengegaan en

-

die [slachtoffer 1] onverhoeds heeft overrompeld en opgetild en

-

die [slachtoffer 1] naar haar slaapkamer heeft gedragen en die [slachtoffer 1] op het bed heeft

gelegd en

-

de jurk en de bh van die [slachtoffer 1] omhoog heeft getrokken en de onderbroek van die

[slachtoffer 1] heeft uitgetrokken en

-

de armen van die [slachtoffer 1] heeft vastgepakt en vastgehouden en de benen van die

[slachtoffer 1] uit elkaar heeft gedaan en

-

aldus voor die [slachtoffer 1] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan;

3.

primair

hij op 10 februari 2008 te [plaatsnaam], gemeente Drechterland, ter uitvoering van het

door verdachte voorgenomen misdrijf om door geweld en andere feitelijkheden [slachtoffer 3] ([geboortedatum]) te dwingen tot het ondergaan van handelingen die mede

bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 3],

-

gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd de woning van die [slachtoffer 3] is

binnengegaan en

-

onverhoeds op het bed van die [slachtoffer 3] is gesprongen en

-

naakt op het lichaam van die in bed liggende [slachtoffer 3] is gaan liggen en die [slachtoffer 3]

bij de polsen en de onderarmen heeft vastgepakt en vastgehouden en

-

die [slachtoffer 3] in haar armen heeft geknepen en die [slachtoffer 3], zijn, verdachtes, penis

heeft laten vasthouden en

-

aldus voor die [slachtoffer 3] een bedreigende situatie heeft doen ontstaan,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

6.

7.

8.

9.

10.

11.