RvS, 09-02-2005, nr. 200406067/1

2.1.

1.

Een beslissing tot toepassing van bestuursdwang wordt op schrift gesteld. De schriftelijke beslissing is een beschikking.

2.2.

Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat de verwijdering van zijn fiets niet is gebaseerd op een besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb, mede nu het gestelde besluit van 16 september 2002 niet tevens een proces-verbaal kan zijn als bedoeld in artikel 5:29, tweede lid, van de Awb. Voorts heeft hij aangevoerd dat de fiets niet in strijd met een wettelijk voorschrift geplaatst was. Ten slotte heeft hij aangevoerd dat aan hem ten onrechte geen begunstigingstermijn is gegeven, en dat de bestuursdwang ook anderszins niet conform het bepaalde in artikel 5:24 van de Awb is toegepast.

2.3.

De rechtbank heeft terecht en op juiste gronden geoordeeld dat het formulier, gedateerd 16 september 2002, een besluit bevat als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb, en dat dit tevens een proces-verbaal is als bedoeld in artikel 5:29, tweede lid, van de Awb.

2.4.

Het betoog dat de rechtbank heeft miskend dat uit het besluit van 16 september 2002 niet blijkt dat de ambtenaar van Stadstoezicht die het besluit heeft genomen daartoe door het college is gemandateerd kan appellant niet baten omdat de ter beoordeling staande beslissing op bezwaar wel kenbaar namens het bevoegde orgaan is genomen. Dit neemt niet weg dat het aanbeveling verdient dat het door Stadstoezicht gebruikte formulier wordt verbeterd opdat het voldoet aan artikel 10:10 van de Awb.

2.5.

Appellant betoogt voorts tevergeefs dat het besluit van 16 september 2002 tot toepassing van bestuursdwang in strijd is met artikel 5:24, eerste en derde lid, van de Awb.

Nu de overtreder ten tijde van het toepassen van bestuursdwang niet bekend was, behoefde het op schrift gestelde besluit niet op grond van artikel 5:24, derde lid, van de Awb aan appellant bekend te worden gemaakt voordat bestuursdwang werd toegepast. Het besluit is aan appellant uitgereikt toen hij zijn verwijderde fiets ophaalde, waarmee het conform artikel 3:41, tweede lid, van de Awb aan hem bekend is gemaakt op een andere geschikte wijze dan door toezending of uitreiking. Van schending van artikel 5:24, eerste en derde lid, van de Awb is dan ook geen sprake.

2.6.

Appellant betoogt daarentegen met succes dat de fiets niet in strijd met artikel 8.1 van de APV geplaatst was, zodat de beslissing tot verwijdering van zijn fiets ten onrechte op dat artikel is gebaseerd. Met appellant is de Afdeling van oordeel dat het door een door particulier bouwbedrijf geplaatste hek waaraan de fiets was vastgemaakt, niet kan worden aangemerkt als een inrichting of installatie, bestemd voor de openbare dienst. Dat het hek in openbaar gebied is geplaatst en dat een hek als het onderhavige ingevolge de Bouwverordening moet worden geplaatst op een terrein waarop (bouw)werkzaamheden worden verricht indien gevaar of hinder is te duchten, maakt dit niet anders.

Het vorenstaande kan appellant evenwel niet baten omdat de beslissing op bezwaar tevens is gebaseerd op de omstandigheid dat de fiets in strijd met artikel 10.6, aanhef en onder b, van de APV geplaatst was. Blijkens de stukken en het verhandelde ter zitting van de Afdeling was de fiets geplaatst op het trottoir bij de taxistandplaats. Mede gelet op de grote drukte van reizigersverkeer ter plaatse, is de rechtbank met juistheid tot de slotsom gekomen dat de fiets in strijd met artikel 10.6, aanhef en onder b, van de APV geplaatst was.

Het betoog van appellant dat overtreding van artikel 10.6, aanhef en onder b, van de APV hem niet kan worden tegengeworpen omdat het besluit van 16 september 2002 niet mede op dat artikel is gebaseerd, faalt, aangezien appellant dit eerst ter zitting van de Afdeling heeft betoogd en partijen er steeds van uit zijn gegaan dat aan het besluit van 16 september 2002 ook overtreding van artikel 10.6, aanhef en onder b, van de APV ten grondslag is gelegd.

Anders dan appellant meent, heeft de rechtbank voorts terecht overwogen dat - gelet op het intensieve gebruik dat door voetgangers van het Stationsplein wordt gemaakt, de daarop plaatsvindende bouwwerkzaamheden en de verwachting dat de plaatsing van de fiets het onjuist plaatsen van andere fietsen uitlokt - sprake was van de vereiste spoed bij de verwijdering van de fiets, zodat door het college op grond van artikel 5:24, vijfde lid, van de Awb kon worden afgezien van het geven van een begunstigingstermijn als bedoeld in artikel 5:24, vierde lid, van de Awb.

2.7.

Nu sprake was van een situatie als bedoeld in artikel 10.6, aanhef en onder b, van de APV, kon het dagelijks bestuur terzake handhavend optreden.

Gelet op het algemeen belang dat gediend is met handhaving, zal in geval van overtreding van een wettelijk voorschrift het bestuursorgaan dat bevoegd is om met bestuursdwang of een last onder dwangsom op te treden, in de regel van deze bevoegdheid gebruik moeten maken. Slechts onder bijzondere omstandigheden mag van het bestuursorgaan worden gevergd, dit niet te doen. Dit kan zich voordoen indien handhavend optreden zodanig onevenredig is in verhouding tot de daarmee te dienen belangen dat van optreden in die concrete situatie behoort te worden afgezien. Hiervan is in dit geval niet gebleken.

2.8.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, zij het met verbetering van de gronden waarop deze berust, te worden bevestigd.

2.9.

Het op artikel 8:73 van de Awb gebaseerde verzoek van appellant om schadevergoeding wordt, gelet op de ongegrondverklaring van zijn hoger beroep, afgewezen.

2.10.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. W. van den Brink, Voorzitter, en mr. A.W.M. Bijloos en mr. C.H.M. van Altena, Leden, in tegenwoordigheid van mr. S. Zwemstra, ambtenaar van Staat.

w.g. Van den Brink w.g. Zwemstra

Voorzitter ambtenaar van Staat

Uitgesproken in het openbaar op 9 februari 2005

91-450.